anlatmalıymış meğer.

artık çıkmıyorum istiklale
sabah fatma hanım uyandırıyor helva, ekmek, çay bana onlar batıyor
odanın hali perişan, ben perişan; kimse yok işime karışan
arada balkona çıkıyorum, fesleğenler kuruduğunda ocaktı ben baharı bekliyorum
ne olduğunu bilmediğim bir umudum var hala
gözüm şişelere takılıyor, becerebilseydim ne ala
bugünlerde böyleyim ben, yas denen şiirdeyim
bir köşede gülüşün var, sırtımda kanlı bıçağın
hiçbir zaman duymayacağın, duysan da anlamayacağın bir çığlıkta
sana birikiyorum.

siroz sebebiyle vefat eden grubun eş solisti cemil abiyi rahmetle anıyorum.

(bkz: çağımızın hastalığı)
bencil olmak, fedakar olmak. bu ikilinin dengesini tutturmak gerekmektedir. fazla fedakarlık kısa vadede kazandırsa da uzun vadede kaybettirir. fazla bencillik ise robota dönüşmene sebep olabilecek bir duygudur.
ikisinin ortasını yakalayabilen insan en huzurlu insanlarımızdır.*
t. sadece kendi çıkarlarını düşünen, çıkar çatışmasında çok kolay karşısındakini harcatabilen insan özelliği.

bilen bilir. spor severim. uzun yıllar profesyonel olarak spor yaptım. yılmaz bir müsabaka sever olduğum için de televizyonda, youtube'da denk geldiğim bir videoda, instagram keşfette, kısacası herhangi bir yerde denk geldiğim tüm "yarışları, yarışmaları" içeriği ne olursa olsun bir şekilde takip ettim/ediyorum. özellikle babam küçük yaşta başladığım ve hayatımın görece kritik dönemlerine kadar devam ettirdiğim, o dönemler için de günümün, gündemimin en major konularından biri olan sporculuk serüvenime dişini, tırnağını, emeğini, zamanını, parasını yatırarak sonuna kadar destek verdi. en önemsiz maçıma bile geldi. en basit, çantada keklik seçmemde bile tezahüratını eksik etmedi. benim hayatını spor yaparak kazanan biri olmamı çok istedi. çok. buna rağmen, ben voleybolu bırakıyorum baba, kendime başka bir yol çizeceğim dediğimde, iyi düşündün mü kızım, benim ne istediğimin bir önemi yok ama sen bana benziyorsun, kazanmayı seviyorsun ve kazandın mı, kayıp mı ettin kişiye/duruma göre değişecek bir işin olmasındansa kesin sonuçları olacak böyle bir iş yapmanın ben senin karakterinle daha çok örtüşeceğini düşünüyorum diyecek kadar da kendinden izole düşünebilecek bir adamdı. beni bu kadar iyi tanıyor olmasıysa cabası.

benim canım babam, o derin çukura koyduğum adam, hayatta ailesinden ve işinden sonra en çok fenerbahçe'yi seviyordu. ölüm döşeğinde, canıyla boğuşurken bile fenerbahçe'nin izleyebileceği tüm maçlarını izledi! o son derbide galatasaray'a deplasmanda gol atamayan fenerbahçe'nin 4. yıldızı göğsüne bir türlü takamamasını şahsen tanıdığım hiç kimse onun dert ettiğinden daha çok dert edinmedi kendine. ben dahil. ben ki 2006 yılında denizli maçından sonra üzüntüden kurdeşen dökmüş, hastanelik olmuş insanım. gerçek bu. galatasaraylı olan acil doktoru üzerimdeki forma sebebiyle stres kaynağımı tespit etmiş, gerekli tedaviyi uyguladıktan sonra dalga geçmişti benimle de, şikayet etmiştim kendisini hatta. hadsiz. bugün olsa bugün yine yaparım.

neyse, ben işin cılkını çıkartabilen bir insanım böyle konularda. anlamışsınızdır. e tff de hepimizin malumu. ben bu lig takip etme işini bıraktım bir süre. hala denk geldiğinde cirit atma müsabakalarını falan izleyen bir insan olmaya devam ettim bu süreçte ama tüm spor paketi üyeliklerimi iptal ettirdim. kendime kurallar falan koydum. hem detoks hem kendimi kendimden koruma çabası hem de inanç yitimi. bildiğimiz hikayeler. ta ki bu sezona kadar.

fikirlerinizi kendinize saklayınız. yas süreci çok ilginç bir olgu. bu sene fenerbahçe'nin şampiyon olmasına yüklediğim anlamın babamın ölümüyle olan ilişkisini, bunun benim hayatımdaki karşılığını sorgulama* hakkını terapistime bile vermiyorum. bazı şeyler öyledir. öyle olmaya da devam etmelidir. her şeyi anlamamız gerekmiyor. çözmek? sildirip gidebilirler!

çok uzun zamandır hayatımda sevgili olarak anamayacağım fenerbahçe! türkiye gibisin benim için. kopamıyorum senden! hem nefret hem bağlılık. lanet olsun sana! ama iyi ki de varsın aynı zamanda! bu sene babamın gerçekleşmeyecek bir diğer hayali olmana izin vermiyorum! o lüks bana ait! kızıydım ben onun. benimle ilgili hayal kırıklığını, iç burulmasını tolere edebilirdi. sen kimsin?!

alın size tanım; bu sene şampiyon olmak zorunda olan takımdır fenerbahçe!

ketçap mayonez de ister misiniz?

t:troll yazar beyanı ama güzel işler çıkabilir bekliyelim bakalım.

kahve tutkunlarının kendi tavsiyelerini vereceği başlıktır.

pandemi sürecinin başlarında hazırlıksız yakalanınca a101’de tesadüfen bir filtre kahveye denk geldim, tek bardaklık, pratik kullanımlı hazır, süzme kağıdıyla beraber kullan at tarzı paketlere sahip cafex marka bir filtre kahve dark ve medium olarak iki çeşidi var. 1₺ gibi de bir fiyatı vardı paketlerinin.

denk gelirseniz kesinlikle tavsiye ederim. kime önerdiysem çok beğendi. *

madem müzik çalanımız var ben de gülşenden yanıyorum'u söylerim oh oh kömür gibi yanıyorum.

filtre kahve ile kek.tek geçerim.

proboscis maymunları asya kıtası'nda yaşayan endemik bir hayvan türüdür ve bu kıtanın en büyük maymunlarındandır. erkek proboscisler genellikle 65-72 cm ve 30 kilo olurken, dişi proboscisler 60-61 cm ve 15 kg ağırlığındadırlar. onları bu kadar ilginç yapan burunları ise genellikle 10 cm civarındadır ama bu uzunluk dişilerde daha kısa olabilir. proboscisler burunlarını kendilerini dış tehlikelere karşı korumak ve iletişim kurmak için kullanırlar.

proboscis maymunları genellikle geniş bir topluluk haline yaşarlar ama bu topluluğun içinde küçük gruplarda vardır. her grupta bir erkek, birkaç dişi proboscis ve onların yavruları bulunur. her ne kadar topluluk haline hareket etseler de her grup kendi arasında yaşamını sürdürür. bazı durumlarda dişiler, yavrularını korumak için gruplarını terk edebilirler.
not: tip olarak biraz ali poyrazoğlu'nu andırıyor gibi geldi bana.
kaynak

ayarlayan arkadaşı tebrik ederim! umarım "ayarladığım" dediği kişiyi celp dönemlerinde havaya atıp "en büyük asker bizim asker" diye bağırmaz.

saygı göstermek. bazı tanımları ve başlıkları okurken çok mu çok sövüyorum. dikkat edilmesi gereken çok şey var galiba bu hayatta.

"intihar edersem ne olur?" düşüncesi.

savaştan kast ettiklerinin ne olduğu asıl mesele...

-mesela kol kola gezdikleri cemaatlere karşı olan ya da olacak savaş mı?
-davullarla zurnalarla peşmergeleri yardımına gönderdikler pyd ypg mı?
-oslo da görüştükleri, dağdan indirip çadır mahkemelerinde yargıladıkları, hdp'li belediyelerin araçlarıyla hendek kazan pkklılara karşı olan savaş mı?
-ya da ülkeye alıp besledikleri 9 milyon suriyeliye karşı olacak olası bir savaş mı?
-soğan lobisine karşı açılan savaş mı?
-aç olduğu için terörist ilan edilen halka karşı ilan edilecek savaş mı?

nerede dilsizleşmişse bir kuş, nerede ağlamışsa bir çocuk, nerede acımışsa bir yara.
kimin payına düşmüşse vakitsiz vedalar, en güzel haykırışlar onun olur.

dayı bırak artık bak manyak olursun. ayrıca 128 milyar dolar nerde?

ileride evlendiğinizde birlikte oturup futbol maçları da seyredebileceğiniz kadındır. "yine mi maç var" diye başınızın etini yemezler, sevmediğiniz bir diziyi izlemeyi dayatmazlar. *

nasıl sıra bekleyeceğini bilmemek.

insanların sıra beklerken birbirleri arasındaki mesafeyi korumaması, öndekinin dibine sokularak kişiyi rahatsız etmesi, ne yapsam da öne geçsem diye çakallık peşinde olması hatta bazen sırada bekleyenlere aldırmayıp en öne geçmeye çalışması.

oldukça küçük bir detay gibi gözükse de bir toplumun sırada bekleme alışkanlığı gözlemlenerek o toplumun medeniyet düzeyi hakkında birçok noktada doğru çıkarım yapılabilir.

bütün sözlük yazarları olabilir aslında. hepinizi merak ediyorum. kimsiniz kimlerdensiniz? kafamda deli sorular.

günümüz yerli edebiyatın en kendine has, en acayip kalemlerinden biri şule gürbüz. ben de ilk kambur'u okuyup çarpılmış sonra da öyle miymiş'i okuyup şule gürbüz'e tam anlamıyla hayran olmuştum. çok özel bir insan olduğunu düşünüyorum, her bakımdan. öyle miymiş'i yirmilerin başında okumuş ve şöyle düşünmüştüm: ben bu kitabı otuzumda bir kez daha, kırkımda bir kez daha mutlaka okumalıyım. çoşkuyla ölmek ve zamanın farkında her kitapçı gezdiğimde elimin gittiği fakat ısrarla daha sonraya sakladığım iki kitap. bazı kitaplar var onları okuyup bitirmekten korkuyorum. fakat aynı zamanda ya onları okumadan ölürsem diye de korkuyorum. kitap kurdu değilim kesinlikle, hatta iyi bir okur bile sayılmam ama bazı insanlarla kurduğum tek taraflı bu bağ beni yaşamla barışık kılan şey. şule gürbüz tam da o isimlerden biri. ömrü uzun olsun, daha çok yazsın dilerim.

bir evlat annesinin kokusunu onlarca koku içerisinden ayırt edebilir ve bir anne evladının kokusunu binlerce bebek arasından. anne ve evlat kokusu üzerine koku tanımıyorum.

ciğeri beş etmez insan musveddeleri binlerce liralık takım elbise ayakkabı kemer saat kombinleri yapsın günlük , onlara oy veren akıl fukaralarıda senelerdir yıkanmaktan eskimiş donundan mendil... hayat çok garip !