anneannemden ziyade babannemin öğrettikleri daha işe yarardır benim için. başlığın gidişatını bozmamak için anneannemin öğrettiklerine örnek verecek olursam; 3 öğün saçlarını tarar ve günde 3 defa kıyafet değiştirirdi. günün her saatinde bakımlı ve temiz olmanın öneminden bahsederdi.
çok güzel yemek yapar elini suya sürse su lezzetlenirdi. bulgur yemeklerini özellikle fazla iyi yapar, bulgur yemeklerinde asla tarife bakma göz payı koy ne kadar koyacaksan derdi. bir de bulaşık deterjanı kaplarini bulaşık yıkarken kenarları deterjan olur ya da aşağı doğru deterjan akar ve orda kurur ya anneannemin en sinir olduğu şey de buydu. bir kadının temiz olduğunu deterjan kaplarina bakarak anlayabilirsin derdi. bulaşık sonrası deterjan kabının ağzını kapatarak suya tut ve kurula tezgaha koy derdi. bilinçaltıma ne kadar yerleştiyse bu o vefat ettikten sonra her onun öğütlerini kurulmuş saat gibi hatırlar ve yerine getiririm.

üç gündür bir adamın totosuna kaçan bardağı konuşuyoruz. harika vallahi. yalnız toto da totoymuş ha.

en sevdiğim eserlerden birisiyle bugünü kapatıyorum. iyi geceler dünya.
andrew wyeth - wind from the sea (1947)

günler haftaları, haftalar ayları, aylar yılları derler ya yeşilçam filmlerinde, ben de ömrü kovalıyorum sanki. sanki normalden daha çabuk bitsin diye elimden geleni yapıyorum gibi geliyor. kader bu kadar mı sevmez bir insanı, bu kadar mı acımasız davranır ?
keşke cevaplarını bulabileceğim sorularım olsaydı ama maalesef vaziyet bunu gösteriyor.

ben insanlarla yakın olmaya çalıştıkça sanki bir güç yalnızlığımı olanca gücüyle besliyor, büyütüyor. ben bunları hak edecek ne yaptım diye sorduğumda ise cevap verecek bir nefes bile yok etrafımda.

çok şey istiyorum demek ki. bir el olsa da saçımı okşasa, bir çift göz gözlerime baksa, bir omuz, bir diz olsa. ama sadece boş hayaller ile hiç bir şey düzelmiyor maalesef. ne kadar hayal, ne kadar rüya, o kadar acı olarak geri dönüyor bana.
bu dünyada gülmeyi sadece ağzımla yapabildiğim bir durumdayım. ne mutlu gönülleri gülenlere...

1990 yılında çıkan
sözlerini (bkz: cemal safi)'nin yazdığı (bkz: muazzez abacı)' nın seslendirdiği uzun yıllar boyunca dinlenen,
sözlerinin içeriğindeki allah'a isyan nedeniyle tepki almasına rağmen döneme damgasını vuran, 90ların best of şarkılarından biridir.

çok önemli bir bilim ile uğraşan insanlardır.

toplum mühendisi olarak da bilinirler.

teşekkürler busenaz surmeneli.
helal olsun kardeşim.

başlığı dikkate almayın şeklinde tavsiye verebileceğim başlık.

başta ben olmak üzere bıktığım bir durumdur. hele birde herkesin evde olduğu düşünülünce çalışmaya çalışmanın anlam bulduğu zaman dilimi..

sözlükte "kabıyla birlikte tartılan bir nesnenin kabının ağırlığı." anlamına gelen sözcüktür.

ülkemizin mutfağından kaynaklı bir durumdur. sadece kadınlar değil erkekler de böyle.

ateş olmayan yerden duman çıkmaz.
tamam, ben halk için değilde kendi çıkarı olduğunda konuşan , kendi istekleri olmadığı için zamanında beraber yaptıkları her şeyi kusan bu zat'i sevmiyorum; ama bildikleri var ki ısrarla aynı şeyleri söylüyor.
binali yıldırım in izmir kemalpaşa da kapattığı (aldığı) arazi binlerce dönümden söz ediliyor, kemalpaşa torbalı arası binlerce dönüm ve bunu o bölgenin bütün halkı biliyor, bakın sözünü ettiğim yer de 1 dönüm yer almak öyle kolay değil öyle pahalı.
kısaca bu zat in söylediklerini araştıracak babayiğit bir hukuk insanı çıkarmı? bu ülke şartlarında rüya da görürüz.
edit: az önce içişleri açıklama yapmış hakkari'de 566 kg eroin yakalanmış , allah allah tesadüfe bak , çok düşündürücü.

yaz helvası

bide artık üretilmeyen şu biskevit.

birde beceremeyen tipler var.
ben mesela, 2 tane dizim var, onun dışında izleyemiyorum, hava atmak değil de beceremiyorum sıkılıyorum..

anadolumuza farklı bir bakış açısından bakmaya yarayan program. ben artık ışıl ışılım. iyi programlar.*

oysa tam da şahlanma yılı ilan edecektik. payına düşen patates soğan da yoldaydı.

allah rahmet eylesin. umarım intihar yazılmaz hanesine; katilini içinde yaşadığı toplum sayarlar.

alttaki yazara ithafen: siyaset toplum bilimidir.

erkek değilim ama taso, misket ve gazoz kapakları koleksiyonum vardı.
dokunmayın ağlarım

denizin damarları
ruhuna giden bir yol
imgelerim kadar yakın
düşüncelerin kadar
ruhuma giden bir yol
incitanemi aradığım
bir uyku kadar tatlı
hiç uyanamadığım
nefesin gibi
ruhuma üflediğin
her an
yanımda hissettiğim
sihirli sözcüklerin
içimi ısıtan
imgelerimi tüketen
susuşlarım olan
şiirimin her zerresi...