kesinlikle yoktur. misal bi tanım giriyoruz anında nikaltımıza gelip ahkam kesenler oluyor. ilk önce gelip siz bu tanımınızda şunu belirtmişsiniz, gerçekten böyle mi düşünüyorsunuz, bu konu hakkında ironi mi yapıyorsunuz yoksa kendi fikriniz mi diye soran olmuyor. dümdüz bodoslama dalanlar oluyor hemen. kardeşim yargısız infaz yapmadan önce gel yazarın mesaj kutusuna, gerçek niyetini öğren sonra gider onun nikaltına ahkam kesersin.

bir de okuduğunu anlamama sıkıntısı çekenler var, bakın onlarla uğraşmak cidden insanı yoruyor. dün gomercan nikli yazar kimseye aldırış etmeden yazmaya devam et dedi. halbuki o türk milliyetçisi ben ise solcuyum. bunu o türk milliyetçisi olan insan söyledi. böyle insanlara hakikaten saygım sonsuz. evernevergreen nikli editörüm ise sakinleştirmeye çalıştı, o da yazdıklarımda suç unsuru olmadığını söyledi hatta elimden ne gelir söyle onu yapayım diye destek oldu.

burada güzel insanlar olduğu kadar leş insanlar da var, bence bunlara karşı dikkatli olmak gerekir anında adam fişlemeye müsait durumdalar. linç kültüründen beslenenlere lanet olsun diyorum başka da bir şey söylemiyorum.

günaydın canlarım. bugün içimdeki çocuk zıp zıp zıplayarak uyandırdı beni:


dedi ki bugün günlerden bayrammış, bize mustafa kemal atatürk’ten yadigarmış:


biz bilemeyip değerini, onun adını anmaktan korkan aşağılık, şerefsiz, omurgasız, haysiyetsiz iki yüzlülere teslim etmişiz oysa ülkemizi, ama yine de çocuklarımıza, gençlerimize anlatmaya devam etmişiz aslında ne olduğumuzu/olmadığımızı.

nihayetinde avaz avaz bağırmışız:

suan su saniye caldigi sarkiyla (cem adrian sen benim şarkılarımsın) beni gonlumden vurmus yazarimizdir. gomercan icimi mi okudun ne yaptin? tesekkurler ...

bir çocuğun gülüşüne vesile olmak.

bütün ışıkları kaldırıp attım bir kenara
anlıyor musun?
gökyüzü güneş olsa,
sensiz karanlıktayım.

ne dedimse inanma şiirinden.

bunu kafasında normalleştirmiş ve öven bir zihniyetle nasıl bir iletişim kurulabilir ki? biz buradan istediğimiz kadar yazalım çizelim eleştirelim ama günün sonunda o kafa değişmeyecek.

aşk-ı memnu dizisindeki nihal dizi boyunca tam 37 kere bayılmış.

her ne kadar muhabbetimiz olmasa da, denk geldikçe tanımlarını severek okuduğum yazar.

özellikle kitaplar hakkında yorumları (çoğu benim de okuduğum kitaplar) aynı duyguları hissetmek çok güzel. kalemine sağlık *

haber

başlığı görünce çok mutlu oldum. geç bile kalındı. ramazanda oruç tutmayan dayak yer, ahlaklı bir insan olmak için dini inanç şart koşulur, seven sevişen kim varsa taşlanır*, erken evlilikler olur, zorla evlendirilen kurbanlar olur, namus davası mevzularına girmiyorum bile... püü, say say bitmez dindar türkiyenin zararları. şunu da ekleyeyim, dinle bir sorunum yok. insanların manevi değerlerine saygım sonsuz. içlerinde yaşasalar, çocuklarına, akrabalarına, çevrelerine, elaleme dayatmasalar dini cidden sorunum yok.

net görgüsüzdür. kütahyada öğrenci yurdunda kaldığım zamanlar oda arkadaşım sevgilisi için sürekli ''bana onu aldı bana bunu aldı''... yahu bana ne arkadaşım, elin çocuğunu dinlemek zorunda mıyım? yok şurda dükkanları var yok merkezde evleri var vsvsvsvs...
çiçek alırdı çocuk, çürüyene kadar odada tutardı. evlerine giderdi gelir kayınvalidesini anlatır da anlatırdı.
yarının zulümkarlarıdır velhasılı. duyduğum kadarıyla çocuğu kafalayıp evlenmişti. allah sabır versin.

bugün markete gittim. aylık alışveriş yapmam gerekiyordu ama param yetmediği için haftalık alabildim. üç tane market gezdim, hangisinde ne ucuzsa onu aldım. rafların önünde iç çekip bunu gerçekten almalı mıyım düşünmekten çok yoruldum. çikolata tatlı çok seven bir insanım ve ben alamadım. makarna aldım onun yerine çünkü aynı fiyat böyle bir şey olabilir mi yeter artık ya.*

zamanı ne zaman yakalmaya çalışsam elimden kayıp gidiyor o an..

keşke neden çıktıklarını da eleştirel ve güzel bir dille açıklasalar hem yanlışımı görmüş olurdum. ben şahsen çok çok rahatsız olmadığım sürece çıkmam. herkesin fikri kendine sonuçta.

''yere göğe sığdıramamak deyiminin bu kadar çaresiz bir haliyle tanışmamıştım ben. seni, hayatımda nereye koyacağım hakkında en ufak bir fikrim yok.''
tarafımca çokça sevilen, hala sevilip değer verilen eski sevgili beyanı. ah be pisi.

antonio gramsci bu durumu 'hegemonya' kavramıyla açıklamıştır. hegemonya kavramına göre bahsettiğimiz alt sınıf, içinde bulunduğu kötü ekonomik koşullardan kurtulmanın yolunun egemen sınıfın daha da güçlenmesinden geçtiğine inanır.

kısacası gariban halk bugün olduğu gibi faizler düşsün, şirketler düşük kredilerle yatırımlarını arttırsın, zenginleşsin ve böylece bize de istihdam sağlasınlar, maaşlarımızı arttırsınlar kafasındadır. ve böylece bırakın ayaklanmayı, vatandaş tam tersine kendine böcek gibi muamele eden para babalarının daha da zenginleşmesi için çabalamaktadır.

bu durum yalnızca ekonomik temelli değildir ayrıca. kültürel olarak da alt sınıf büyük burjuvanın yaşam tarzına, eğlence biçimine imrenir. kendini küçük görür. kolektif bilinçten uzaklaşarak üst sınıfa atlamanın hayalini kurmaya başlar.

özetle, alt sınıfın ayaklanmasını engellemek için sürekli zor kullanarak baskı altına almaya gerek yoktur. ve din her zaman sandığımız kadar etkili olmayabilir. kimi durumlarda alt sınıf kendiliğinden sisteme rıza gösterebilir.

fakir gidip piknik alanında mangal yaparak, zengin evinin bahçesinde barbekü yaparak eğleniyor. tabii ki her insanın başka eģlendiği anlar ve durumlar var ama bu mangal/barbekü olayı ciddi revaçta. bunun et yemenin verdiği hazla bir ilgisi var bence. gerçi et yemeyen de mangalda kapya biber, patlıcan falan közleyip yiyor. demek ki o ızgara ve köz tadının bünyede bir cazibesi var.
doğaya zarar verilmediği sürece, güzel bir eğlence aracı.

hadddiii bakiiim.*

çılbır okudum açım yaa. gece gece susun.