tanımı zordur. kafa sözlük yazarları bir araya gelsek şöyle bir cümle kuramayız herhalde;

“cahildim, dünyanın rengine kandım.”

bana ermeni kökenli bir "vali" gösterin, yada alevi bir kaymakam. yada üst düzey bir bürokrat. hemen yawww milletvekili bile oluyorlar, başbakan, cumhurbaşkanı bile olmuşlar demeyin, onlar seçilmiş, atanmış değil. rum kökenli bir emniyet müdürü gösterin yada? yoktur. 2 kez kaymakamlık sınavına girdim, kazanamadım eyvallah, benim okulumdan tanıdığım bir çocuk sınavı 90 alarak geçti, mülakatta elendi... niye mi? sivaslı bir aleviydi çünkü. ırkçılığı uzaklarda aramayın, çok yakınınızda o. yukarda bazı yazarlar bir kaç ermeni ismi vermiş. örneğin ara güler... hep fotoları ile anıldı, konuşuldu, eğer ara güler bir kaç cümlesinde, ben ermeniyim falan fıstık deseydi itin götüne sokulurdu. türkiyede ırkçılığın çizgisi ırkını söyleyene kadardır. söylemez isen sorun olmaz. turgut özal'ın hiç; ben kürdüm dediğini duydunuz mu? demez, diyemez.

kesinlikle anlayamadığım insan türü. bir insan nasıl kahvaltı yapmaz yahu? uyanacaksın mis gibi bir kahve içeceksin sonra peyniri, yumurtası, balı reçeli güzel bir kahvaltı. anlam veremiyorum kahvaltı yapmayan insanlara. gün içinde nasıl zaman geçiriyorlar? hiç mi enerji problemi yaşamıyorlar acaba?

bir insanı nasıl tanıyacağınızı biliyor musunuz?
ne okuduğuna bakın,
ne seyrettiğine bakın,
duvarlarına ne astığına,
raflarına ne koyduğuna,
nasıl konuştuğuna,
nasıl dinlediğine bakın.
yapmanız gereken tek şey bakmaktır.
bunlar size onun ruhunun nerede olduğunu gösterir.

| ramtha

masturbasyon yaptıktan sonra müzik dinleyerek sigara içmektir.
oh yalnızlık o kadar da kötü değil yahu düşüncesine kapılırsınız.

diğer yazarların beğenisini uyuşturucu bellemiş, ve gittikçe de dozunu arttıran yazar eylemi. eğer bu kişilere istediklerini vermezseniz, size birazcık kızabilirler. genelde en kötü sözlüğü bırakıyorlar yavaştan, bir anda maddeden kesilmemek için. ya da sizi beğeni vermeye zorluyor işte, muhtemelen kafa sözlük'teki mafya organizasyonu'na mensup, o yüzden arkası da pek sağlam tabii. gücüne ve çevresine güveniyor.

artık, dünya kadar araştırma yapıp, o kadar özene bezene yazdığınız bilgi tanımlarınızı kimsenin okumaması için üzülmeyeceksiniz. çünkü sevgili roman dostunuz onu da düşündü. tek yapmanız gereken; girdiğiniz bilgi tanımlarında bu organizasyona baş koyduğunuzu göstermek için birkaç belirteç yerleştirmek. bu organizasyona mensup olmak için yapılması gereken bazı şartlar da var ama:

1) organizasyondaki diğer dostlarınızı da elinizden geldiğince beğenmek.

2) organizasyon dışındaki diğer dostlarımızı da beğenmek. böylece muhtemel katılımcı sayısının artmasına yardımcı olmak.

3) sadece kankalarınızı beğenmemek. hatta mümkünse birbirinizden ziyade, ortaklaşa diğer yazarların tanımları beğenmek.

4) benim başını çektiğim kafa sözlük nickaltı mafyası için olabildiğince yeni yazar yakalamak.

5) eğer sözlükte çaylak veya yeniyseniz, sizi beğenmeyen yazarları bize şikayet etmek, ve bizim tabii ki gidip racon kesmemiz.

bu organizasyonun beş şartı budur. bu davaya sadece baş koyanlar katılabilir, ama ihanet durumunu da beklemiyor değiliz tabii ki. önlemlerimizi şimdiden aldık.

bilhassa yeni gelen madalya özelliği, ve tabii ki de karma için yapamayacağım şeyler epey azdır. o iron maiden rozetini alacağım uleyn!

join us...*

bir yere gidiyor mu bilmiyorum ama yurtdısına gitmeyi çok istiyorlar. haklılar.

orta dogu batakliginda bulunan ulkelerden biri. ulkenin son elli yili ozellikle, savaslar, ayaklanmalar ve darbelerle gecti. ıngiltere'den, rusya'dan, abd'en ve sozde din kardesleri pakistan, suudi arabistan'dan cok cekti.

1979-80 yillari arasinda yasanan darbeler ve ic savas neticesinde rusya afganistan'a girdi. rusya'nin bolgede hukum surmesinden rahatsiz olan abd ise bolge de rusya'ya karsi olusan cihatci rejimlere bel altindan silah ve para destegi sundu. on sene surecek olan savas sonunda rusya geri cekilmek durumunda kaldi. savasin sonu da oldukca hezeyan bu arada. hallac pamuguna donmus bir ulke, fakirlesmis bir halk, bombalanmis evsiz insanlar. daha fenasi ulkeden zorunlu goc edip pakistan'da yetistirilmis genclerden olusma amerika ve suudi menşeli taliban'ın iktidari... ha taliban iktidatiyla kalsa iyi el-kaide ve işid gibi orgutlerde bu bolgenin virusu...

tum bunlar bir yana, beslenilen kopegin sahibini isirmasi misali desteklenen bu orgutler amerika'nin da basina bela oldu elbet. (bkz: 11 eylul 2001)
bir yirmi yilda amerika ulkeyi batakliga cevirdi. ne ic savas bitirildi, ne taliban yok edildi. bolgede ne yapildigi konusu tamamen muamma.

simdi sozde 11 eylul'e kadar bolgeden amerikan askeri tamamen cekilecek. baskentteki havalimanini koruma gorevi ise turk askerine verilecek. fakat taliban yapilan anlasmalar geregi bolgeden herhangi bir yabanci askerin varligini istemiyor. anlasmanin aksi yonunde bir tavir karsisinda sessiz kalmayacaklarini alelade bir sekilde dillendiriyorlar. gercekten olasi bir turk askeri cikartmasinin uygulanmasi durumunda, taliban'in yaklasiminin pek hos olmayacagi asikar gibi. lafin kisasi yeni bir kriz yükleniyor sanki...

en az kafa sözlük kadar kötü bi isim seçilmiş ama pek bi önemi yok ya, umarım normal sözlük olarak devam eder iken, kafa sözlük olarak yükseldiği kalitesinden ödün vermez.

ama daha farklı bir şey bekliyordum ne yalan söyleyeyim.

domates, peynir, yeşil zeytin.

tartışmaya halim yoktur.

"türk milleti!
ebediyete akıp giden her on senede, bu büyük millet bayramını daha büyük şereflerle, saadetlerle, huzur ve refah içinde kutlamanı gönülden dilerim."

orijinali colonel bagshot grubunun bir parçası. 6 gün süren arap - israil savaşı için yazılmıştır.

i)
aynadaki ben değildim. bu yüz bana ait değildi. hayır, canım insan kendini tanımaz mı hiç? ben değildim işte. ben olsam bir parça gülümseme olurdu gözlerde yakalayabildiğim. ya da hüzün. bu kadının duyguları yoktu. sanki biometrik fotoğraf çekilirken hazır olmadığı bir anda patlayan flaşa şaşırmış bir büyüme var gözlerinde, o kadar. gerçi şaşkınlık da bir duygudur ya bu, o da değildi. düpedüz ruhsuz bir insan işte.
...
beni mi anlatmamı istiyorsunuz? aynaya bakmadığım zamanlarda gördüğüm kişiyi? hımm, bakalım ben nasıl görünüyordum?öncelikle sahte şeyleri pek sevmiyorum. şaşalı davranışlar, yüksek sesle konuşmak falan pek tarzım değil. çünkü bilirim ki kendini dinletmek için sesini yükseltenler genelde dinlenmediklerinin farkındadırlar.
dikkat çekme çabam da pek yok. pek yok diyorum işte, herkes kadar benim de birilerinin ilgilisini çekmek istediğim zamanlar olmuyor değil. mesela henüz küçük bir kızken kapkara gözlü, kıvırcık siyah saçlı, yakışıklı bir arkadaşım vardı. etrafında dolanmak yerine gider, grubun ortasında sohbet etmeye başlardım. orada olurdum, onun yanında ama direkt o olmazdı muhatabım. herkesle eşit konuşur, eş zamanlı kahkahalar atardık. tam olarak emin olamazdı ama gülümserken ona baktığımda bir ilgi pırıltısı yansırdı gözlerimden. işte bu kadar. zamanla baktım ki ben onun olduğu yerlere gitmediğim anlarda, o benim yanıbaşımda belirivermiş. sonra bir gün ayağımı incittim. o elimden tuttu, eve kadar bıraktı. sonra hep elimi tuttu.
...
aslında tam olarak ne anlatmam gerektiğini pek anlayamadım? ilk kendimi ne zaman kendime yabancı hissettim?
bunu çok iyi hatırlıyorum. soğuk bir kış günüydü. 19 yaşımdayım. gülüşlerim kayboldu birden benim. herkesle bıcır bıcır konuşan, kahkahaları eksik olmayan ben zamanla içime kapanmıştım. her gece kabuslar görüyor ancak gün aydınlandığında uyuyabiliyordum. neyse o soğuk kış günü dışarıya çıktım. telefonum da bozulmuştu. bir yerden annemi aradım. sesini duydum, gözlerimden yaşlar akmaya başladı. "artık dayanamıyorum. nefes de alamıyorum. her gece başka bir karabasan. artık burada kalmak istemiyorum." dedim. benim güvenli alanım, annemin kollarıydı. mümkün olsa doğmadan önceki o karna girmeyi bile isteyecek kadar kendimi hayattan kopuk hissediyordum. eve gittim, biraz zaman geçince yeniden gücümü topladım. geri döndüm. o zamanlar farkında değildim, her şey yoluna girmiş gibi geliyordu. okula gittim, tatillere gittim, okulu bitirdim, başka bir şehirde işe başladım. aradan geçen beş yıl. beş yıl boyunca hissettiklerimin üzerini bir avuç toprakla kapatmıştım. aynı karabasanlar yeni bir şehirle tekrar rüyalarımdaydı. uyuyamıyordum. bu kez eşyalarımı toplayıp eve de gidemiyordum. çünkü artık bir yetişkindim. annemin yanında olmam lazım deyip işten izin alamazdım ya.
gündüzleri yaşıyor, geceleri atlatmaya çalışıyordum. sonra bir gün fark ettim ki bunun tek bir nedeni vardı. daha doğrusu bunu bana hissettiren bir kişiydi. yıllar boyunca beni baskılamış, ruhumu eksiltmişti. ve ben buna izin vermiştim. aslında suçlu o bile değildi, bendim. kendi korkularım, hayatımın bana direttikleri idi. ve ben artık o insan olmayacaktım.
yürüdüm. ayaklarıma kapandı, çelmeler taktı, tehditler savurdu. yürümeye devam ettim.

sonra mı? zaman geçtikçe, yıllar geçtikçe aynada tekrar kendi yansımamı görmeye başladım. gözlerimde o tanıdık ışıltı vardı yeniden. hüzne bulanmış bir neşe. ama ben buydum. ve kendimi orada gördüğüm an fark ettim ki yeniden ben olmuştum.

hayatı cehennem eden durumdur...
ne giyindiğine, nereye gittiğine, nasıl göründüğüne,nasıl güldüğüne, nasıl oturduğuna, nasıl konuştuğuna, kısaca her şeyine karışırlar.
imamhatipe gönderilip, daha sonrasında 450 puanla 350 puanlık kız lisesine gönderildim. yıllardır gördüğüm kapanma baskısı da cabası... yeter artık yeter diye bağırmak istiyorum.
geçen başka bir muhafazakar ailede doğmuş bir kızın yazdıklarına denk gelmiştim. kız kısaca "bu zihniyet bana bir hayat borçlu" diyordu. aynen öyle...

pame'de bu hafta giorgos zampetas şarkıları var.

hem yaşamı hem şarkılarıyla yunan halk müziği adına başlı başına bir kaynak olan, buzuki sanatçısı ve besteci giorgos zampetas'ın birbirinden ünlü şarkıları bu akşam pame radyo yayınında sizlerle olacak.

pame, saat 22:30'da sözlük radyosu'nda. bekliyoruz. *

dinlemek için: blog.normalsozluk.com/
sosyal medya hesaplarımız:
instagram: www.instagram.com/sozlukrad...
twitter: twitter.com/radyosozluk

1938 senesinde gökova halkı ve muhtarın el ele vermesiyle dikilmiş bu ağaçlar. o yıllarda bataklık olan bölgede fazlaca sivrisinek bulunması sebebiyle sıtma salgını baş göstermiş. köylüleri canından bezdiren sıtma birçok can kaybına neden olmuş. muhtarın 7 tane kız çocuğundan 4'ü sıtma nedeniyle hayatını kaybetmiş. son çocuğu erkek olunca muhtar, oğlunun şerefine köy halkına bir söz vermiş; bu bataklığı kurutup sıtma hastalığına bir son verecekmiş. muhtar köylülerle birlikte bu durumu valiye anlatmış lakin ağacı bulmak öyle kolay değilmiş. yörede yaşayan bir yazarın devreye girmesiyle avustralya'dan yüzlerce okaliptus fidanı getirtilmiş. ağaçlar büyüdükçe bataklık kurumuş ve sivrisineklerin kökü kazınmış.
kaynak

gökova - sevgi yolu