1.
cemal süreya'yı şiirden ibaret zannedenlerin kesinlikle okuması gereken bir eser.
cemal süreya'nın düz yazıları, şiirlerinden çok daha başarılı. şiirlerinde anlam kopuklukları var. en sıradan, sıkıcı şiirlerin sonunda slogan atar gibi final cümlesi yazıp okuyucuyu hayran bırakıyor. ben çoğu şiirini sırf son cümleleri için okudum.
ama bu kitabı ve diğer şiir olmayan yazıları mükemmel. hepsini büyük bir keyifle okutuyor. ayrıca düz yazılarında karşılıklı konuşur gibi bir hava var, çok hislendiriyor okuyucuyu. ben çok sevdim bu tarz kitaplarını.
cemal süreya'nın düz yazıları, şiirlerinden çok daha başarılı. şiirlerinde anlam kopuklukları var. en sıradan, sıkıcı şiirlerin sonunda slogan atar gibi final cümlesi yazıp okuyucuyu hayran bırakıyor. ben çoğu şiirini sırf son cümleleri için okudum.
ama bu kitabı ve diğer şiir olmayan yazıları mükemmel. hepsini büyük bir keyifle okutuyor. ayrıca düz yazılarında karşılıklı konuşur gibi bir hava var, çok hislendiriyor okuyucuyu. ben çok sevdim bu tarz kitaplarını.
devamını gör...
2.
1991'de yayımlanan bir cemal süreya kitabıdır.
adından da anlaşılacağı üzere cemal süreya güncesidir bu kitap. 993 günden oluşan, 438 sayfalık bir günlük.
neredeyse her gün yazmaya niyet etmiş başlarken. neler neler yok ki içinde? o zamanların edebiyat ortamı oldukça açıkça gözlerimizin önüne seriliyor. süreya'nın çıkardığı yahut çıkarmaya niyetlendiği dergiler, o muhteşem şiirlerinin ilk taslakları, kişisel hayatı, hangi yazarla nerede ne konuşup nerede ne içtiği. tabii neredeyse üç sene yazdığı için bolca ölüm haberi de veriyor bize süreya: turgut uyar, edip cansever, nilgün marmara.
süreya en sevdiğim şair. bu kadar sevdiğim bir insanın diğer insanlar hakkındaki düşüncelerini, şiir, edebiyat ve hayat üzerine düşüncelerini merak ettiğim için bu kitabı okurken keyif aldım. süreya'nın hayranı değilseniz okurken sıkılabilirsiniz.
adından da anlaşılacağı üzere cemal süreya güncesidir bu kitap. 993 günden oluşan, 438 sayfalık bir günlük.
neredeyse her gün yazmaya niyet etmiş başlarken. neler neler yok ki içinde? o zamanların edebiyat ortamı oldukça açıkça gözlerimizin önüne seriliyor. süreya'nın çıkardığı yahut çıkarmaya niyetlendiği dergiler, o muhteşem şiirlerinin ilk taslakları, kişisel hayatı, hangi yazarla nerede ne konuşup nerede ne içtiği. tabii neredeyse üç sene yazdığı için bolca ölüm haberi de veriyor bize süreya: turgut uyar, edip cansever, nilgün marmara.
süreya en sevdiğim şair. bu kadar sevdiğim bir insanın diğer insanlar hakkındaki düşüncelerini, şiir, edebiyat ve hayat üzerine düşüncelerini merak ettiğim için bu kitabı okurken keyif aldım. süreya'nın hayranı değilseniz okurken sıkılabilirsiniz.
devamını gör...