kabus görmek

insanı bir tuhaf hale getirir. bazen korkunç olur bu. insanın bilinçaltına dair bir şey olabilir. çünkü bazen anlamsız kabuslar görüyor insan.
hani belgesel izlersin oradaki yılanı gece rüyanda görürsün gibi bir şey değil.
uyandım, uyanırken biliyorum zaten gerçek değil ama o an insana gerçekmiş gibi geliyor. bazen terliyorsun.

bombok bir şey. bu saatte sıçratıyor insanı.

kişinin hayattaki korkularının, bilinç altına işlemiş suçluluk duygularının, isteklerinin, uhdelerinin; uyku esnasında hitchcock, burton ve spielberg ortak yapımı gibin bir kompozisyon halinde gösterimidir. bundan keyif almaya başladıkça en eğlenceli zamanlarınız kabuslarınız olacaktır.

efenim bilinçdışımı deşmek için hobi olarak okuduğum çeşitli psikoloji ekollerinin ardından, rüyalarımı, kabuslarımı hassasiyetle operasyon masasına yatırır olduğum cerrah bir dönemim var. dostum, bu kadar eğlendiğim şey çok azdır dünya üzerinde. çünkü çoğu insan kabuslarını unutmak için gözünü açar; ben ise gördüğüm bir kabusun ardından pc başına geçer, "şimdi neşteri vurmaya başlayabiliriz" diye ellerimi birbirine sürterim.

elbette bunun sağlıklı olup olmadığı tartışılır; ama napalım, kimileri bulmaca çözer, kimileri spor yapar, kimileri de bilinçdışının bodrumunu talan etmeye merak salar. üstelik insan kendi karanlığını anlamaya başladığında, başkalarının karanlığı artık o kadar ürkütmüyor, tavsiye ederim.

geçenlerde çift katmanlı olanını gördüm. uyanıp kurtulduğunu zannediyorsun ama kabus devam ediyor. harika bir deneyim. ne yazık ki sık olan bir şey değil.