galiba bizlerde bu ekibin bir parçasıyız. yanılmıyorum değil mi?
iyi günde mi sadece buradayız? hayır tabi.
bu süreçte manen çok destek olamasakta madden buradayız. yani yazılarımızla.

ayrıca buraya arkadaşlarımında belirttiği gibi hiçbirimiz ismi için gelmedik.
güzel bir ortam, mükemmel yazarlar (yani en azından çoğu hahah tamam tamam hepiniz öylesiniz. tabi ben de dahil.) ve efsane bir yönetim kadrosu olduğu için buradayız.

yazar, editör, moderatör, yönetici, vsvs, kurucu... fark etmiyor, biz bir ekibiz ve her zaman yanınızda (arkanızda, sağınızda, solunuzda.) yız.

son olarak yeni isim vatana millete hayırlı olsun. bu bize yeni bir heyecan olur belki kim bilir? güzel günlere...

cevaplar, tanımlar açık ve net.
anlatır geçerim.
tanımları beğenirsem beğenir geçerim.
okuyanı yormam.
emeğe saygım vardır.
bir içerik oluşturmak kolay bir iş değil nitekim.
tek hoşuma gitmeyen şey madalya olayı.
onu da artık takmıyorum.

covid geldiğinden beri o kadar çok şeyden mahrum kaldık ve bu mahrumiyete o kadar çok alıştık ki tekrar normal hayata dönünce nasıl insanlar olacağız çok merak ediyorum.
yarın 23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramı, 2 yıldan beri doyasıya kutlayamadığımız bu bayramı öğrencilerim evlerini, balkonlarını süsleyerek, bana şarkı, şiir, ses kaydı atarak kutluyorlar. birçok şey içime batıyor ama en çok da çocukların en güzel zamanlarında evlerinde bayram kutladıklarını sanmaları çok üzüyor. az önce bana gönderdikleri videolardan sonra çocuklara ses kaydı attım, gelen cevaplar "öğretmenim panayır da kurulacak mı? şişme kaydıraklar da gelecek mi? hastalık bitecek mi?" keşke hepsine hemen evet tabi ki diyebilsem. "az kaldı diyorum, iyi dayandık ama dimi diyorum, siz dikkatli olun bitecek diyorum." ee benim öğrencilerim dikkat ediyor zaten, şu durumun vebali kimin boynuna ha? bazen çaresizlik hissi hüzünden daha ağır basıyor sanki değil mi?

ağladıkça.

monica&chandler (mondler)

cinsiyet kalıplarını kırmış bir abimizdir.

unutma ki yalnız olmak, yanlış yerde ve yanlış bir kalpte olmaktan iyidir.

(bkz: charles bukowski)

okuduklarını yaşamına aktarmıyorsa haber izlemek gibidir. duygusuz ve yersiz hatta zaman zaman okuduklarıyla övünen, etrafını görmeyen bir tip...

aşırı okuyan ve zihninde okuduklarını yeniden yoğuran biriyse, kaliteli vakit geçiriyorsunuzdur.

ama normal seviyede okuyor, yaşamına aktarıyorsa 10 kitap = 100 kitap. çünkü pratik hayat uygulaması bilmediklerini öğrenmeyi sağlar. bunu yapabilen insan sayısı oldukça azdır.

çooook seneler önce, merakıma her zamanki gibi yenik düştüğüm bir anda ''aaaa aybaşı o muymuş, ben o da maaş gibi ayın başında oluyor sanıyordum'' tepkisiyle anlatılanı kavradığımı belirtmiştim.
bu bir regl anısı sayılır mı emin değilim.

sözlükte herkes birbirine girerken, ben sessizce tanım giriyorum... kendimi yalnız hissettiğim bir durumdur. *

victor hugo 'nun 19.yüzyılda yayınlanan notre dame'ın kamburu romanındaki baş karakterin adı.

proboscis maymunları asya kıtası'nda yaşayan endemik bir hayvan türüdür ve bu kıtanın en büyük maymunlarındandır. erkek proboscisler genellikle 65-72 cm ve 30 kilo olurken, dişi proboscisler 60-61 cm ve 15 kg ağırlığındadırlar. onları bu kadar ilginç yapan burunları ise genellikle 10 cm civarındadır ama bu uzunluk dişilerde daha kısa olabilir. proboscisler burunlarını kendilerini dış tehlikelere karşı korumak ve iletişim kurmak için kullanırlar.

proboscis maymunları genellikle geniş bir topluluk haline yaşarlar ama bu topluluğun içinde küçük gruplarda vardır. her grupta bir erkek, birkaç dişi proboscis ve onların yavruları bulunur. her ne kadar topluluk haline hareket etseler de her grup kendi arasında yaşamını sürdürür. bazı durumlarda dişiler, yavrularını korumak için gruplarını terk edebilirler.
not: tip olarak biraz ali poyrazoğlu'nu andırıyor gibi geldi bana.
kaynak

çok fazla soru sordurtan film.

herkes çift olmak zorunda mı?
ilişkilerde kişileri birbirine bağlayan şeyler nelerdir?
yalnızlığın yüceltilmesi ne kadar doğru?
insan ne zaman yalan söyler?
biri için neleri feda edersiniz?

hal böyle olunca izlemesi bir hayli keyifli.

man a man olabilir bu.

ana vatan kan ağlıyor.*

hayatın en başında böyle bir liste tutmak saçma. ama bir yaştan sonra, yeterince insan tanıyıp kendi çevrenizi şekillendirdikten sonra herkese belirli bir uzaklıkta kalmanın faydalı olduğunu düşünüyorum. mesafeyi tanıdıktan sonra belirlemek en güzelidir. bunu hayatın başında yapmayın deme sebebim ise hataların öğreticiliğidir.

allah arapça
rab ibranice
mevla farsça
tanrı türkçe
"rabbim" sorun yok, "yüce mevlam" sorun yok, "ulu tanrım" sorun*

çıldırmış ve çıldırmaya devam eden piyasa.

2019 ekim ayında yurtdışına taşınmadan evvel sahip olduğumuz iki arabayı 75.000 ve 86.000 tl den ekim ayında sattım. o dönemde bu paralarla dolar aldım. kur 5.70 civarıydı. 28.000 dolar ediyordu.

aynı arabaları şu an satacak olsam 1 yıl yaşlanmış ve kilometreleri 10.000 artmış şekilde elimi öpene 125.000 ve 140.000 liraya satabilirdim. yaklaşık 35.000 dolar eder.

yaşanan artış kesinlikle döviz kuru etkisinden öte bir boyutta. ötv de bir miktar artmış olabilir fakat yine de bu fiyatlar bu derece yüksek olmamalı. bunun altında yatan en büyük sebep arz düşerken talebin artmasıdır. talebi arttıran ise iki ana unsur var:

1- covid dolayısı ile toplu taşımadan kaçınmak için iyi kötü herkes ayağını yerden kesecek bir araba almak istiyor oluşu.
2- elinde parası olanın türk lirasında tuttuğu sürece negatif reel faiz dolayısıyla faize bile parasını pul olması, zarar etmesi. araç piyasası da yükselişte olduğu için millet arabayı yatırım aracı olarak görmeye başladı

bu piyasayı devlet düzeltemez, bunu ancak talebi düşürerek vatandaş düzeltebilir. zorunlu değilse bu fiyatlara almayın aldırmayın.

gerçek anlamda "tanım" başlıkları açan müzik zevkini de çok sevdiğim yazardır kendisi.

hayatın anlamı sanıyorum ki insan ilişkilerinde.
hayat kısa da uzun da olsa, gerçekleştirmek istediğimiz hayaller ve amaçlar da bulunsa kişinin diğer insanlarla ilişkileri sağlıklı olmayınca hayatın anlamı da kaybolmuş gibi oluyor.

ha ama demiyorum ki insan ilişkileri sağlıklı olmayan bireylerin hayatlarının anlamı yok. elbette var, ama kaybetmişler gibi hissetmeleri büyük olasılık dahilinde.