bir iple intihar da edebilirsin, salıncak da kurabilirsin... hayatın ipleri senin elinde...

edito: genelgesi de taze çıktı. buradan
şimdi üretici çöpten mi toplasın emeğini..
aferin size...

bugün haber akışımda birkça kez önüme çıkan durum. pazarları da kapatarak iyi yaptınız çünkü kapalı marketlere doluşan insanlar virüs bulaştırmıyorlar, yerseniz..
buradan

kimisi çöpe dökerken kimisi etraftaki insanlara dağıtıyor. yazıktır yahu, daha neler göreceğiz!? bazı belediyelerin toptan alıp dağıttığını da duydum ama böyle bir sorunun çözümü belediyenin alıp yardım diye dağıtması olamaz. yarın kapanma bittiğinde markette domates biberi kaça alacağız biz?
tesk başkanı adamın vizyonu kadar işte ülkeyi yönetenlerin vizyonu da. neymiş haksız rekabet yüzünden esnaftan satılan ürünler markette satılmayacakmış, bak bak kafaya bak. tekelleşmenin önüne geçilecekmiş. e bu çiftçiye reva görülenle sebzede meyvede marketler nasıl tekelleşmeyecek şunu bir anlatsanıza..

ekleme editi: bazı bölgelerden pazar var diyen arkadaşlar var lütfen yazın başlığın altına, genelgelerde pazar kurulması yasak mı değil mi emin değilim bunu bilen birileri varsa kaynak paylaşabilir. teşekkür ederim.

tekiri evde rahat durmaz illa bir fırlamalık yapar.

var zaten.

fenerbahçenin futbolcusu. kasımpaşa maçında asıl mevkisinde görünce 10'u hatırlattı.(bkz: alex de souza)

ülkemizde öğretmen,eczacı,avukat gibi eğitimli meslek guruplarında bile görülen durum.bilinenden çok daha fazla yaygın ve büyük bir sorun.

amerikan, avrupa ve türk sinemasının en beğendiğim örneklerini türlerine göre listelediğim filmlerdir.

bilim kurgu:
2001: a space odyssey (1968)
planet of the apes (1968)
the matrix (1999)

biyografi:
goodfellas (1990)
the irishman (2019)

dram:
12 angry men (1957)
scent of a woman (1992)
leon: the professional (1994)
eşkıya (1996)**
trainspotting (1996)
la vita e bella (1997)
american history x (1998)
fight club (1999)
the green mile (1999)
big fish (2003)*
mystic river (2003)
eternal sunshine of the spotless mind (2004)
million dollar baby (2004)
babam ve oğlum (2005)**
hachi: a dog's tale (2005)
gran torino (2008)

gizem:
se7en (1995)
the usual suspects (1995)
memento (2000)
the prestige (2006)
shutter island (2010)

kara mizah:
dr. strangelove (1964)

komedi:
monty python and the holy grail (1975)*
monty python's life of brian (1979)*
pardon (2005)**
the dictator (2012)**

korku:
rosemary's baby (1968)
the exorcist (1973)
halloween (1978)
the shining (1980)
the thing (1982)
the others (2001)

kurgu:
the truman show (1998)
the man from earth (2007)

macera:
forrest gump (1994)
the grand budapest hotel (2014)*

savaş:
full metal jacket (1987)
inglorious basterds (2009)

suç:
a clockwork orange (1971)
the sting (1973)
taxi driver (1976)
the king of comedy (1982)
scarface (1983)
reservoir dogs (1992)
pulp fiction (1994)
lock, stock and two smoking barrels (1998)
snatch (2000)
lord of war (2005)
joker (2019)

western:
django unchained (2012)
the hateful eight (2015)

kalbimizi ateşlere atan rammsteinın, vücudumuzun çeşitli yerlerine jilet attıran arabesk şarkısıdır. dozunda olduğu sürece arabeske karşı değilizdir.

sözlerin bir kısmını evirelim çevirelim;

“seninle bile yalnızım ben
sensiz...
saatleri sayıyorum sensiz
seninle ise duruyor saniyeler
buna değmezler...
sensiz, sensiz, sensiz.”

şuraya/buraya bırakalım şarkıyı;

kendimi gözümde çok büyütmüşüm. reel bir hedef belirleyemeyen, tembel, sıkılgan ve hayattan zevk almayı unutmuş bir bireymişim halbuki.

organik köy yumurtası satmak.
(bkz: andromeda galaksisine giderken yolda halis muhlis köy yumurtası satan teyzelere denk gelmek)

benim için kafa sözlük'ün en iyi yazarıdır

şarkıdan tiksinsem de, bu mottuyu dehşetül vahşet bulsam da, haklı olabileceğini düşünüyorum. şu hayatta asla yapmam dediğim bir iki hareketim oldu, prensiplerimle ters düşüp kendimden tiksindiğim. o günlerden beri büyük konuşmama taraftarıyım.

herkesten her an her şeyi beklemek, şaşırmamaya alışmak böyle bir şey.

geç bir saat, ama işsiz adamım ben, tabii ki dinleyeceğim. teoman'dan en az iki şarkı istiyorum ama mümkün mü?*

ok, ağzından çıkanların "gerçek" değilde, bir saniye sonra unutulması gereken, uçucu ve geçersiz sözler olduğunu belirt o zaman, en başından, normal bir insan gibi doğru söylediğini düşünerek inanmasın kimse...

boş konuşurum ben dersin, "bir değeri, bir anlamı yok" konuşmak istiyorum ama konuştuğum gibi davranmak istemiyorum da diyebilirsin bak ;)

böyle söylersen kimse seni ciddiye alıp da söylediklerine inanmaz, senin de başın ağrımaz,

"ağızdan çıkan her söz" den
kadın da erkek de sorumludur...

kadınlar, söylediklerine ters düşecek şekilde hareket etmiyor demekki,
yoksa öyle bir potansiyel çıkardı ki içinden şaşırırdın dostum,

sen ne konuştuğunu unutup söylediklerinle çeliştiysen, ağzından çıkan sözleri unuttuysan, hatırlatırlar sana, o gördüğün kendi silahın...

kadınların potansiyelini bunlarla tüketiyorsunuz ya, şimdi düşündüm de, hiç kadınların söylediğini hatırlatmakla filan uğraşan erkek varmı,
nasıl yoruyorsunuz insanları ya, daha şikayet ederken haksızsınız, kendi içinde bile bir matematiği yok şu karın ağrınızın...

içinizde iyi oranı çok düşük, onu biliyoruz da, o azınlık da yok oluyor galiba artık :)

edit : yalnız çok güzel giydirmişim :))

hazır kahveyi çöpe döküp paketini bardağa atmıştım.

şu behzat ç. yi çok seviyorum. behzat ç. olmak isterdim. bana benziyor biraz huyları.

anılarını yitiriyor sokaklar

cat stevens'in albümünde dinlediğimiz, hüznü hissettiren ve bence en sevilen şarkısıdır. bu kadar çok dokunan bir başka şarkı mı? henüz tanışmadım.

cat stevens'in, sevgilisi patti d’arbanville’in ölümü üzerine yazdığı bilinmekte, öyle anlatılır. işten eve döndüğü bir akşam yatakta uzanmış olan sevgilisinin yanına gidip saçlarını okşayarak konuşmaya başlayan ama cevap alamayan stevens'in yaşadığı inkarı, acıyı ve hüznünü dizelerinden iliklerinize kadar hissediyor olacaksınız.

şarkı için:

sözleri için:

ne kadar gerçekçi bir tasvir olduğu konusunda dinleyenler hemfikirdir. ama asıl ilginç olan, bu kadar gerçekçi bir anlatımın aslında bir fiziksel değil ruhsal bir yaşanmışlığa dayanmış olmasıdır. yani hikayemizin baş karakteri olan oyuncu patti d’arbanville aslında ölmemiştir; cat stevens yaşadığı ruhsal acıyı ne kadar derinden hissediyorsa o kadar gerçek yaşamış ve bize de bunu yaşatmıştır. şarkıyı dinleyenlerin tepkileri benim yazının başında verdiğim tepki gibi "ah, vah, tüh.." olunca ve türlü efsaneler dolanmaya başlayınca patti d’arbanville bir röportaj vermek durumunda kalmıştır:


sevdiğini kaybetmek mi? hiçbir formu kolay değil, bilemiyorum.. her şeye rağmen hala dünyanın en iyi şarkılarından biri benim için lady d’arbanville.

kutup macerası.

togo.

adıyaman nemrut dağı