bir aralar maalesef içinde bulunduğum ve çıkmanın oldukça zor olduğu insan grubudur.

halen tam olarak çıktığımı da düşünmüyorum ama çoğunlukla kurtuldum en azından.

doğru kullanımı tıyneti bozuk olan sözcük grubu.
(bkz: tıynet)
edit: başlığın ilk haline göre yazılmıştı. düzeltilmiş, teşekkürler.

orman genel müdürlüğü'nün kayıtlarına göre en son 1880 yılında biricik'te görüldüğü kaydı girilmiş. resmi olarak bu tarihi tescillemişler.

1905 yılında da suriye sınırında görüldüğüne dair ifadeler kullanılmış ama bu resmiyete dökülmemiş. yani aslına bakarsanız anadolu'daki geçmişleri yakın bir zamanda son bulmuş diyebiliriz.

nick seçimiyle beni epey güldürmüş 1.nesil yazar.
kıymeti bilinesice:)

leman sam’ın sevilen bir şarkısıdır.
şarkıyı daha iyi hissetmek için önce eski bir fotoğrafa bakalım…


“avrupa bizim topraklarımızdan çıkan eserleri değerlendirmesini bilmiş, biz bilmiyoruz. bu bir para meselesi değil, bir kafa meselesidir” diyen deneme ve inceleme yazarı, eski yunan ve roma dilleri uzmanı, filolog, arkeolog, çevirmen ve düşünce insanı azra erhat’ın yanında
“huzur bulunan yerde, gurbet hasreti çekilmez” sözüyle bizi düşündüren nurullah ataç.

“unutmayın ki, dünyada en korkunç şey, ümidini kaybetmektir” diyerek bizi ümitli olmaya teşvik eden sabahattin ali’nin yanında “bütün şairler gökyüzüne pencereden bakarlar, halbuki kuş yuvalarının üstü açıktır ve kuşlar şiir yazmazlar” diyerek şiir yazmanın inceliklerini öğreten bedri rahmi eyüboğlu.

“insanı insan yapan duyguların ilkidir aşk. bir kişiyi seven, bütün insanları sever” diyen necati cumalı’nın yanında “yaşamın olmadığı her bir gezegen, başlayacak olan bir hayata işaret edebileceği gibi orada yaşamış canlıların tükettiği, hatta yok ettiği bir aleme dair izler de bırakmış olabilir bize” diyerek doğayı korumanın önemini anlatan orhan veli kanık'ın eserleri akla gelir... leman sam’ın eski fotoğraflar şarkısını dinlerken.



“bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı
elbet vardır demiş büyükler
sulanmış akşamüstü bahçelerinde
dostluk kokan kahveler içmişler
arıyorum nerde o bahçeler
dostluk dumanıyla tütsülü geceler
kaybetmeyin bu fotoğrafları
kaybolan dünümün son yadigarları
yok artık her gün son seferde geçerken
tüm yalıları selamlayan kaptan
ya da ince bir tebessümle balıkçıdan
küçücük paketini alan madam
ah çok mu zor karşıki komşuya
serin sabahlarda bir günaydın demek
ah çok mu zor eve dönüşlerde
yoldan geçenlere iyi akşamlar demek
karanlıkta kaybolmuşsa eğer zaman
yoksa aşk için konuşmaya bir an
utanırsam bir gün eğer ağlamaktan
düş olup akarım camlardan.”

“kayıp fotoğraflar bulunur ansızın, hayatın ve yılların gizli deliklerinde” -didem mamak.

gözleri deniz kokan yarim.

arkadaki arkadaş benim.

sabah uyanır uyanmaz akışta nickini 'hırdavatı ben yalamadım' olarak okuduğum yazar. bir iki dakika 'neden bu nick?' demiştim.

az önce yine akışta gördüm 'aa sabah ki yazarı taklit eden bir yazar' dedim. nickaltına girdim sabah bir iki tanımını okuyup beğenmiştim. oradan hemen hatırladım. 'aa demek nicki değişmiş' dedim. inatla kabul etmedim inatla beynimin uydurduğu hırdavata bağlanmıştım.

peki ya hırdavatı kim yalamıştı?
hırdavatın suçu neydi, o yalanmayı haketmiyor muydu?*sonra bir şekilde kabul ettim. evet hırdavat burada konu dışıydı. hırdavatın minik kalbini üzmüşlerdi.

asıl konumuz, yazarımıza gelirsek malum nickaltını baya işgal ettik. keyifli, değişik, enteresan tanımları var. biraz isyankar gibi ama olsun ona da ihtiyacımız var. hoş gelmiş. daim olsun. kızmasın, küsmesin bol bol yazsın. sevgiler...

en genel özellikleri......

ben bu konuyu hiç bilmiyorum ya.

ray bradbury tarafından yazılan 500'e yakın eserden en fazla ses getirendir. 9 ayrı kısa hikâye olarak, kiralık bir daktilo ile bodrumda bir kütüphanede yazılmıştır. galaxy magazine'de parça parça olarak yayınlanmıştır. kitapları yakan yöneticilerin ve kitapları okumamayı tercih edenler yönetilenlerin totaliter bir dünyadaki yerlerini bize gösterir. anlatım tekniği okuyucuyu yormayan ve bir oturuşta kitabı bitirmeyi teşvik eder niteliktedir. hikâyeyi sistemde yerini sorgulayan ve/veya sorgulayacak olan ana karakterimizin bakış açısından okuruz. içeriğine sadece distopik demek haksızlık olur yer yer cyberpunk, bilimkurgu gibi türlerden de etkiler görürüz. bu içerik ne yazık ki artık çok da uzak olmayan bir geleceği yansıtır ama eser kendi türdeşlerinin çoğunun aksine okuyucuya hala umut var hissini yaşatır.

hasta iken çekilir şey değildir.

boğaziçi'nin müzik ve dans konusunda başarılı işler ürettiği topluluklar var, buyrunuz acapella grubu:


edit: boğaziçi üniversitesi ile alakası olmayan bir oluşummuş. isim benzerliği olduğunu bir yazar arkadaşımız aktardı.

bizimki harfleri tanıyor ama heceleri birleştirip okuyamıyor. ancak fotoğrafik olarak tanıdığı bazı kelimeler de var.
sitenin etrafında yürüyüş yapıyoruz.
- a bak ' kafa' yazıyor. (kafa'yı tanıdı)
- aferin oğlum sana, üstünde ne yazıyor oku bakalım. (işte bu bir hataydı)
- gı. gı ö. gö. gö tı. anneee 'göt' yazıyor. 'göt kafa' ne demek ki?
- oğlum ilk okuduğun şey bu olmamalıydı...
ve tabii tüm sülaleye telefon edip, ' ben bugün okumayı öğrendim. duvarda g.. kafa yazıyordu' diye anlatması da ayrı bir hikaye.

#1063278 burada da dostumuzun söylediği gibi gerçek trolluk bu değil. bak yapacaksanız bu işi asgari zeka lazım. ahlakınız yok, onu anladık ama biraz düşün, kafayı çalıştır be kardeşim.
(bkz: hoşt köpek)

gece gündüz online listesinde bulunan moderatör, az salın lütfen kendisini:

nasıl değerlendireceğini bilen birinin gelişimi için yaratabileceği en büyük fırsatlardan biridir.

yaşadığım durumdur. acınız geçene kadar gittiğiniz her an içiniz acır. geçmişi hatırlarsınız. bu sadece mekan için öyle değildir tabi. onu hatırlatan her şeyde böyledir.

edit: çok dram hocam ya.

bayram demiyelim , nasılsa bayrama benzer hiç bir tarafı kalmadı, yasaklı günler dersek daha yerinde olur.
valla artık ben bunaldım , hayır zaten çalışıyorum , ama iki yıldır insan içine çıkamadım...
bitsin artık bu çile , parayı verelim alalım aşı yi olalım razıyım ben artık.