hadi helal ettik diyelim, allah kabul eder mi? bunca olay, bunca yanlış, ölüm, geçinme problemi bir kaç helal etme ile geçip gider mi?

herkese günaydın sözlük. uyanamayanlara kahve, uyananlara gulucuk*.

ak düşmüş saçlarım var. teşekkürler hayat. *

hala buradayız, dinliyoruz.

hiç gelmeyecek birini beklemek için hayat fazla kısa.

beklenmedik zamanda gelene şans verin.

japon asıllı ingiliz edebiyatçı. kendisi 2017 nobel edebiyat ödülünün de sahibidir.

holylight gibi kendisini yeni tanıyan yazarlara naçizane tavsiyem "beni asla bırakma" adlı muhteşem eseridir.

edit:
nobel ödülünü aldıktan ve annesini kaybettikten sonra yazdığı ilk romanı "klara ile güneş'i" henüz okuyup bitirme fırsatı buldum. okuduğum en etkileyici kitaplardan biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. insana dair onca karmaşık duyguyu böylesine sade ve akıcı bir biçimde anlatmak her yazarın harcı değildir. üstelik kanımca aradan geçen yıllar sanatına değer katmış. o yazsın biz okuyalım vesselam!

şiir kitabı yazdım.

sıradan bir kadın.
bu kadar gömmek ya da övmek ne derece doğrudur?
en nihayetinde bir insan ve anne.
kimseyi ilgilendirmez ne yaşadı ne yaptı?
şeyma konumunda olan o kadar çok insan var ki toplumda kadın, erkek ee?
her şeye bu kadar nefret kusmak yeni çağın hastalığı sanırım. aman efendim banane ben dalgana bakarım.

cahit sıtkı tarancı'nın yakın dostu olan ve kendisine yazılan mektupların kitaplaştırıldığı şair ve yazar.

nilgün marmara'dır. eşi bile şiir yazdığını bilmiyordu.

nilgün marmara'nın intihar mektubu, geçtiğimiz sene yayınlanmış. intiharından sonra eşi; ‘şiir yazdığını bile bilmezdim, bir kenarda pıtır pıtır bir şeyler yazardı’ demiş. işte bu kadar basit her şey, anlaşılamamak birbirine en yakın iki insan arasındaki derin bir uçurummuş..."

düşünün çünkü henüz yasaklanmadı.

kitaplar. beni biraz bilenler, hatta bazı entrylerimi görenler sadece kitaba para harcadığımı bilirler. yemeğe, suya, kıyafete, ayakkabıya asla para harcamıyorum. dolayısıyla evde paçavra yeşil tişörtlerimle, dışarıda da aynı tarz birkaç kıyafetimle** ve ayağıma vuran botlarla geziyorum. yaşadığım evin sahibi kadın beni beslemese aç kalacağım. yine de ne olursa olsun sadece kitaplara para veriyorum/vereceğim.

en ufak olumsuzlukla içime kapaniyorum..

etrafımda bolca bulunan erkek diyerek tanımı yaptığıma inanıyorum. sıra geldi boş konuşmaya.

bizim aile erkeklerinin hiçbiri mangal yakamıyor. cihangir soylusu gibi geziyorlar haspamlar. adamların elinden hiçbir iş gelmiyor arkadaş. çivi çakmak konusunda bile beceri sahibi değiller.

sanıyorum bu yüzden ben mangal yapan erkeklere çok düşüyorum ya. eşi nobel almış kadın gibi gururlu gözlerle seyrediyorum o anı. devleşiyor adam. mağara devrinde 30 kiloluk hayvanı vurup sürükleye sürükleye getirmiş olsaydı aynı ilkel yanıma dokunurdu sanırım.

ayrıca içinde tamirci yaşayan adamlar yine aşırı çekici geliyor. musluk tamir eden, ne bileyim çatısında bir durum olunca çıkıp düzelten, evi boyayan adam çekici bir şey bence. sanıyorum büyürken bi dene bile görmediğim için oluştu bu durum. çünkü bizim evde musluk bozulunca kadınlar tamirci buluyor, onlar bulmazsa o musluk 9 sene boyunca damlatıyor.

resmen ihtiyaca uygun şekilde belirledim çekici erkek tipini. ha 1.65 boylarında, 90 kilo, kel bir adam mangal yapınca çekici gelir mi diye düşündüm mesela şu an. gelmez. kafamın içindeki mangalın başına oturttuğum adam mangal yakamasa bile çekici. iyi başladım ama ikiyüzlülüğüme yenildim. byeee.

değişen hiçbir şey olmamış. yine turistler gezecek biz bakıp kalacağız galiba. evet.

ekmek arasına koyup yediğim yiyecekleri üç iken,ikiye indiririm. ekmek boyutu standarttır.

yağmur yeni durdu, her yer toprak kokuyor. istanbulda böyle an yaşamak zordur.

paranın kağıt parçası olması ile aynı mantıktır ve yüzdeye vurulduğunda diplomalı başarılı insanlar daha çoktur muhtemelen.