yukarıdaki entriyi okuyunca üniversitede yemediği halt kalmayan fakat sonuncu partnerine/kocişine kendisini basbakire sunan hanım arkadaşlar aklıma geldi. bu ülkede bir grup erkek ayakta uyutulduğu halde delikanlılık, genişlik muhabbeti yapıyor ya ona çok gülüyorum. hiç acımıyorum, kadınları da eleştirmiyorum. talep buysa, arz da bu olacak.

"galiba ben insanlarla nasıl yaşanır bilmiyorum. ı̇nsanlarla nasıl konuşulur, arkadaşlarla neler yapılır, sevgilin olursa onunla nasıl vakit geçirilir, biriyle arandaki mesafe nasıl ayarlanır... ama hep biliyormuş gibi yaptım. ve hep yanlış yaptım."

(şahsiyet)

favori filmim. bu filmden daha iyi filmler yok demiyorum asla.* ama duygusuyla, atmosferiyle beni içine almış, ben de bir iz bırakmış şahane filmdir. ne zaman hatırlasam içimde garip bir şeyler oluverir. bu filmde camus'un yabancısından, georges perec'in uyuyan adamından parçalar bulurum nedense. insan üşür, içi donar. sığınakları, perdeleri, duvarları görüverir, şaşar, sıkılır.

maxime ve stephane keman yapan ve tamir eden iki arkadaştır. stephane içine kapanık, gizemli bir karakterdir. onun aksine maxime fazlasıyla sosyal ve neşelidir. maxime'in harikulade güzel sevgilisi camille de çok yetenekli bir kemancıdır. ve ardından aşk üçgeni başlar..

emmanuelle beart bu film ile beni kendine aşık etmiştir. tabi ki rolünün hakkını vermesiyle. bu filmde onu hem zarafetiyle, sadeliğiyle, güzelliğiyle görürüz, hem de kendinden çıkmış, delirmiş, dibe batmış halleriyle. şahanedir. filmin sonu epey bir süre hatırda kalır, o derin ve uzak bakış, çalan müzik, sık sık hatırlanır.

şöyle de bir repliği vardır: "sen de arıyorsun, biliyorum. seni olduğun gibi kabul ediyorum. kurduğun o kapalı dünyaya aldırmıyorum. senin için buradayım."

ağlamıyorum sözlük, gözüme ilk anons olma şerefini bahşeden bengaripsengüzeldünyaumutlu üfledi...

insanı utandıracak görüntülerdir. kendi koydukları yasakları takmazlar, vatandaşın sefaletini ve çaresizliğini iliklerine kadar sömürürler.. hep bir mizansen. koca bir memleketi simülasyona gömüp ilüzyonlara hapsettiler. bu görüntü özelinde masa hepinizin dikkatini çekecektir..

ilişki kuracak bir babaya sahip olanların gelip de yazdığı başlıktır.

“ insanın, tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. “

tatar çölü* / dino buzzati

yanlış yerde, yanlış insanlarla birlikte olmaktan kaynaklanır.

koronavirüsten 1,5 kat daha hızlı bulaşabilen virüs. yayıldığı takdirde tedbir olarak mesafeyi 1,5 metreden 2 metreye çıkarmak, aynı ortamda bulunma süresini 10 dakikaya düşürmek, tek maske kullanımını çift maskeye çıkarmak gerekiyor.

“en başarılı terör örgütü” videosu ile fransa’ya tersten saplayan yiğit. asala ve bu benzeri terör örgütlerinin zamanında yaptıklarını ve önümüzde bizi bekleyen tehlikeleri yine açıkça dile getirmiştir.
şunu unutma erlik. sen asla yalnız yürümeyeceksin. yaşasın türk silahlı kuvvetleri, yaşasın mustafa kemal atatürk.

neredeyse her gün yediğimiz bazı yiyeceklerin mikroskop altındaki görüntüleri;
şeker kristali

muz

tuz kristali

brokoli

kahve

buğday

çilek

karabiber

çikolata

polisi aramama neden olacak çiçeklerdir. yaşadığımız coğrafyada romantik değil korkutucudur.
beni tanıyan kimse bana gül almaz çünkü gül sevmediğimi herkes ama herkes bilir.

ay cok heyecanliiii.

resssmen sozluk ile ilgili benim dahil olmadigim* bir youtube videosu var, hem de gonullu.

ergonlone ne guzel bir icerik olusturmus, hap gibi valla akti gitti. hem de teee ne zaman yuklemis; bizim ayibimiz yeni gorduk, kiymet bilmemisiz.* kendisini ifade edis seklini de kiskanmadim degil, tane tane konusabilmek bir meziyet zira.

boyle icerikler gormek bizi mutlu ediyor ya, hevesi olan arkadaslarin bu videodan feyz alip yeni icerikler uretmesi pasta ustu cilek gibi olur.

siz cekin, biz paylasalim; kirlarda kosalim hadjkad

izlemek isteyene linkingo;

kimsenin beni tanımadığı bir yerde yeni bir hayata başlardım.

hayatın zorluklari karşısında mücadelem her dönem beni ilk benzettikleri hayvan (bkz: panda) olmuştur. umursamazlığım, iştahım, neşeli hareketlerim ve içsel motivasyonum
olmadıkça hiç bir işi doğru düzgün yapamıyor oluşumla artık kabul ediyorum. ben tam bir (bkz: panda)yım.

(bkz: agam bizle eglenir)

iki küçük çocuğun tacizi, tecavüzü, şiddeti, çizerek anlattığı bir ülke düşünün.
ya da düşünmeyin, çünki toplumun ahlak düzenini şort giyen kız, ıssızda dolaşan köpek, sahnede şarkısını seslendiren şarkıcı bozuyor.
karaktersizliğini midemi bulandırıyor.
" bizi bu ülkede yaşamaktan utandıran, nefret ettiren herkesin allah belasını versin."
#elmalı davası

aynı yolu yürüyüp aynı yere varamamaktı seninle geldiğimiz nokta.
can yakıcı bir sensizlik vardı,
kabul edilemez bir yanlış,
buz gibi bir sessizlik...
uzunca düşündüm sonra üzerine,
birimiz gidiyorduk belki,
diğerimiz dönüyordu...
ben sana dönüyorken sen benden gidiyordun,
ve hangimiz başlatmıştı bunu bilmiyorduk...

sonra,
ömrümün geçtiği ama artık yabancısı olduğum şehrimin sokaklarındaki her kadın biraz bana,
her adam biraz sana dönüşüyordu.
susuyorlardı,
yüzleri asık,
içleri hüzünlüydü,
mutsuzlardı,
umutsuz,
yolları karanlık...

oysa ben gündüz bile sokak lambalarını yakıyordum;
giderek sana, giderek bana dönüşen herkes için,
hayal kırıklıklarımı göz kapaklarımın ardına gizliyordum sen görme diye,
ne kadar gizleyebilirdim sen bu kadar içimi görüyorken?
gizleyebilir miydim yıldızlar gibi elimi uzatsam sana dokunacak gibi oluşumun
ve senin tıpkı onlar gibi ışık yılları kadar uzak oluşunun
senden gidemeyişimin aslı sebebi oluşunu,
bu kadar biliyorken bendeki halini, gizleyebilir miydim?

peki bu kadar durduramazken ben gidişini,
neden yanıyordu hala sokak lambaları?

sen gidiyorsun... *
gidiyor yarınım, gidiyor evvelim, yaşamım sebebim gidiyor,
ama hepsinden önce sen gidiyorsun...

(bkz: avokado)

çiğ kuyruk yağından hallice tadı var.