ben hep 50 liralık alıyorum.

(bkz: başlık başa) aman ne güzel.

maksim gorki - benim üniversitelerim.

bu ülkede olmayan bir şeyi okuma hissini tatmak için okunan bölüm.

uzun uzun yıllar önce, oldukça uzun süre beni meşgul eden bir düşmanım vardı.

o günün şartlarında kendimce yıllarca mücadele ettim, isteklerine boyun eğmedim. çok zor oldu ama zaman sonra galip gelen ben oldum, yani def etmeyi başardım bir şekilde, hayatımdan çıkardım onu o günlerde.

yediği tokadın etkisiyle olacak yıllardır yanıma yanaşamıyor, temas kurmaya çalışmıyor, varlığını, hatta yaşadığını dahi belli etmiyordu bana. ama "su uyur düşman uyumaz" sözü bu defa benim için onun üzerinden gerçek oldu.

birkaç zamandır yakınlarımda olduğunu, etrafımda dolandığını, sanki saldırmak, vurabilmek için pusuda beklediğini seziyordum. varlığını ensemdeki soğuk bir nefes gibi hissediyor, çok oralı olmamaya gayret gösterip umursamamaya çalışıyordum ama artık görmezden gelinecek, yok sayılacak ya da ciddiye alınmayacak bir şey değil, elini tenimde hissedince anladım bu durumu.

kısa süre önce tekrar yüz yüze geldik eski "dostumla". enerjisinden hiçbir şey kaybetmemiş, sanki geçen yıllar benden aldıklarını ona vermiş gibi geldi bana.

çok şaşırdım güçlenmiş, biriktirmiş öfkesini sanki. hiç yıpranmamış bir şekilde dipdiri çıktı karşıma bunca yıl sonra, yeniden.

son birkaç gündür,
yine omuzlarımdan sıkıyor bedenimi.
yine soğuk soğuk terler dökmeme sebep oluyor,
yine, dilime vurmasa da birçok düşündüklerim, zihnimde "keşkeler" dolanmasına sebep oluyor, yaptığım ve yapmadığım birçok şey için.
yine geceleri uykuma engel olup karabasan gibi tepemde oturuyor,
yine sabahları bulantılarla kusmalarla günaydın diyor bana.
yine işte, evde, sokakta, yolda, parkta huzursuzluklar yaşatıp,
yine kendimi dışarılara atma isteğini sokuyor kafama.
yine kimselerle konuşmadan, kafamı kaldırmadan, bilinçsizce ve hedefsizce hatta saatlerce yürümeeeee yürüme...
bacaklarım beni taşıyamayacak hâle gelene kadar yürüme isteğini üflüyor beynime.

ve yine, bugüne kadar yaralı parmağa işememiş faydasız, hedefsiz, gereksiz, boş biri olduğuma, hiçbir yerde karşılığı olmayan biri olarak hissetmem gerektiğine ikna etmeye çalışıyor beni.

sanırım baş belam #depresyonum yıllar sonra hasret gidermek için veya bir daha şansını denemek için tekrar geldi.

zordayım.

o değilde kusura bakma elimden bu kadarı geliyor diye mesaj atılıyor sonra ben de ne demek benim de öyle deyip vişne atıyorum. bunu okudum beğendim ama şimdi kotam dolduya getirip sonra parça parça atıyoruz beğenileri, bağlarımız kopamıyor. sericilik değilde yazarcılık var bende bazıları için hayranlık pankartı açasım geliyor.
(tanım ponçiklikten öldü..)

katile soğuk espriler yaparak zaman kazanın.

ben. çevremdeki insanlar da bir o kadar sevmez.
hatta sahte çil bile yapıyorum da seven yok anacım.

çok çok kötü diziler var izleniyor,atiye onların arasından sıyrılıp gayet güzel izlenilebilir.gizemli atmosferi yeterince yansıtmışlar bence.

seslendiğimizde duymayandan, yazdığımızda okuyacağını umut ettiğimiz başlık. pollyannadan daha pollyannayız sanırım.

miguel de unamuno tarafından 1914 yılında yazılmış roman. dilimize sis olarak çevrilmiştir. hikaye, ana karakter augusto'nun aşk hayatı üzerine şekillenmiş olsa bile en çarpıcı kısımları kitabın son sayfalarında geçen karakter-yazar-tanrı sorgulamasıdır.

--! spoiler !--

agusto, eugenia tarafından terk edilişi ve iç hesaplaşmaları onu intiharın eşiğine sürükledikten sonra hikayede bir karakter olan ve aynı zamanda kitabın yazarı da olan unamuno ile konuşmaya karar verir fakat kendisinin aslında unamuno tarafından yazılmış bir kitap karakteri olduğunu öğrenir. tam da bu noktadan sonra agusto'nun durumu kabullenmeyişi, kurgulanmış tanrı fikri ve ölüm üzerine kayda değer diyaloglar ortaya çıkıyor. kitabın sonu ise tamamen okuyucuya bırakılmış çünkü unamuno ısrarla agusto'nun bir kitap karakteri olduğunu ve kendini öldüremeyeceğini söylüyor fakat agusto bu düşünceyi reddederek kitabın son sayfalarında intihar ediyor. agusto'nun sahiden kendini öldürmeyi başarabildiğini mi yoksa yazarın mı onu öldürmüş olduğunu ise asla öğrenemiyoruz. bir nevi son okuyucuya bırakılmış diyebiliriz.

--! spoiler !--

düşüncelerini önemsediğini belli etmek.

kalın zırhlı, sabsonik ve manevra kabiliyetleri çok zayıf bir uçaktır. fakat var oluş sebebi olan o gatling topu tüm bu eksikleri giderir. öte yandan kalın zırhı sayesinde yoğun uçaksavar ateşine maruz kalmış olanları bile üsse başarılı bir şekilde geri dönebilmiştir.

üzerindeki gatling topu seyreltilmiş uranyumlu mermiler kullanır. bu sebeple piyadeye karşı kullanımı da savaş suçu kapsamındadır. fakat bu mermiler aynı şekilde pek çok zırhlı aracı delip içindeki personeli yok etme kabiliyetine sahiptir ki uçak bu konudaki rüştünü körfez savaşında saddam hüseyin'in tank birliklerine ölüm kusmasıyla göstermiştir.

ayrıca bu gatling topu o kadar yüksek bir geri tepmeye sebep olur ki uçak havada neredeyse felç kalır fakat görevini gerçekleştirmekten geri kalmaz.

bunlara ek olarak bu tahribata sebebiyet veren gatling topu neredeyse bir araba büyüklüğünde olduğundan uçak tasarım aşamasında tabiri caizse bu topun etrafına inşa edilmiştir ve pek çok dinamik bu topun selameti için uçağa yedirilmek durumunda kalmıştır. yani uçağı yapıp topu yerleştirmek gibi bir çözümden ötesidir. pek çok mühendislik çabası dibine kadar kullanılmıştır.

kimisine göre çirkindir, eskidir, hantaldır fakat tam bir görev uçağıdır ve eski olmasına rağmen amerika hava kuvvetleri halen bu uçağı emekli edememiştir her ne kadar gündeme getirmiş olsalar bile. zira yerine koyacakları bir uçağı henüz üretemediler.

havacılıkta çirkin kral ifadesi kendisi için kullanılır. sovyetlerde tam karşılığı bulunmayan belki de yegane uçaktır.

bir dönem türk hava kuvvetlerine de 1 filo kadar kullanılmış olanları amerika hava kuvvetlerince teklif edilmiş olup genelkurmaydan amerikaya uçakları görmeye giden heyetin olumsuz raporları sonucu uçakların alınmasından vazgeçilmiştir.

hangi padişah halka sorularak tahta geçirildi acaba söyler misiniz.
boş yapmayın.

sözlüğün yeni ismi.

hayırlara vesile olmasını, cem karaca'nın şu meşhur parçasıyla dilediğim isimdir.



buradan

mantığını dinlemek istediğim sözlük yazarıdır.
sizi bilmiyorum; ama anonim kalmak daha güzel değil mi ya?

misal annem sözlük okumayı sever. yani zor bir ihtimal ama düşünsene kadın giriyor buraya ve laps diye benim grup seks hakkındaki düşüncemi okuyor* şimdi annemin o başlıkta ne işi olduğu ayrı bir konu* tamam ulan gülün saçma bir örnek oldu; ama anladınız işte ne demeye çalıştığımı.
küfürde sınır tanımayan biriyim ve inanın iş hayatımda herkes beni çok terbiyeli bir insan olarak bilir (her ne kadar arkadaşlarım da buna inanmakta zorlansa da) yani bu çılgın birer fantezi ürünü olan küfürlerimi neden altımı oymaya çalışan ik direktörü görsün?

dünyada iki insanın birbirine olan en yüksek uzaklığı yedi kişidir gencolar, o yüzden o fotoğrafları koyarken iki değil üç kere düşünün bence.*

bebe aspirini. hem tadı hem kokusu beni benden alırdı. önceden bakkalarda bile satılırdı, önemsiz bişiler uydurup gidip alırdım çocuk aklımla. şeker gibi yerdim onu. şimdi düşünüyorum da ne kadar tehlikeliymiş bu. bir çocuğun ilaca bu kadar kolay ulaşması ve kimsenin umrunda olmaması.
yine de bende ayrı bir yeri var bu hapın. hatta 2018 yılında bir kadının parfümü aynı bu hap gibi kokuyor diye mest olup parfümün şişesinin fotoğrafını çekmiştim.* pahalı bi ürün ama bi gün denk gelirse alıp kullanmak istiyorum. o koku neden bilmiyorum ama beni bayıltacak kadar mest ediyor.

yaşar kurt'un 2011 yılı yapımı güneş kokusu albümünde yer alan şarkıdır. şarkının ismi çok manidar tam günümüze ithafen söylenecek bir serzeniştir.
ver bana düşlerimi¿*