son zamanlardaki ruh halim bir müzik olsa bu olurdu.
doğum

bir an trol başlığı sandım, meğerse habermiş. ne günlere kaldık anasını satayım haber değeri taşıyan şeye bak.

ya aniden bu özelliğimi kaybedip görünürsem korkusuyla hiçbir şey yapamazdım. pijamalarım ve filli pandiflerimle kalabalık caddelerde güneş gibi parlamak istemem çünkü.

(bkz: şimdi yavaşça entryni beğeniyorum)

kendimi bildim bileli sıkıntısını çektiğim durum. normalden çok fazla var. beni rahatsız etmiyor, o kadar kötü göründüğünü düşünmüyorum ama insanların gözüne çarpıyor direkt ve karşılaştığım her insan neyim olduğunu öğrenmeye çalışıyor bir şey yok diyince de yalancı oluyorum*.

eski hitit devletlerinde devletin başında tabarna (kral), tavananna ( kraliçe) yer almaktadır. eski hitit devleti kurulduğunda devletin yasama gücünde kralın yanında bulunan pankuş adı verilen bir soylular meclisi bulunmaktaydı
bu meclis kralın yetkisini sınırlamaktaydı. kral soyundan birine verilen ölüm cezası ile kralın seçeceği veliahtın bu meclisin onayından geçmesi gerekti. ancak, imparatorluk döneminde devletin giderek güçlenmesi ile yönetim mutlakiyete dönmüş ve pankuş ortadan kalkmıştır.

yurt dışında gezilmiş şehirlerin şehir haritaları. özenle saklar arada açıp bakarım. fotoğraflara bakıp anıları yad etmek kadar etkilidir. bir de bazı müzelerin giriş biletleri gerçekten çok güzel, onları da saklıyorum.

âdet olduğu üzere, alışıldığı gibi, her zaman olduğu gibi. örnek cümle:

"büyük salonda bizimkiler var ve bermutat, evlerinde imiş gibi yaşıyorlar." peyami safa, bir tereddüdün romanı.

etmedim. zaten aklımdaydı ama ertelemiştik. babamla büyük bir kavga ettikten sonra özür mahiyetinde gidip bir yakınımızdan sahiplendik.
annemin çocukken kedisi varmış. babam hoşlanmaz kedilerden ama onunla ayrı yaşadığımız için sorun olmuyor.

hücreler, değişen şartlara uyum sağlamaya meyillidir. metaplazi, adaptasyonun sonucunda çevredeki değişikliklere karşı daha dayanıklı hücre tipi oluşturmak amacıyla olgun bir hücre tipinin başka bir olgun hücre tipine dönüşmesidir.

adaptif metaplastik değişiklik, yaşamsal avantaj sağlarken spesifik bir dokunun bazı fonksiyonlarının kaybına da yol açar. metaplastik değişikliğe sebep olan uyaran kalıcı olursa metaplazi, displaziye(düzensiz büyüme) evresine geçer ve bu kansere doğru bir basamaktır. örneğin sigara içen kişilerin akciğer dokularındaki hücreler metaplaziye uğrar. hücreler bu zorlu sürece adapte olmak için başka tip hücreye dönüşür*. uyaran(sigara) sürekli olursa kanser riski oluşur. (bkz: akciğer kanseri)

uyaran, bir eksiklik de olabilir. örneğin göze iyi geldiği bilinen havuç ve ıspanakta bulunan a vitaminin eksikliğiyle kornea epiteli skuamöz epiteline dönüşür.

metaplazi, geri dönüşümlü bir adaptasyon türüdür. sigara tiryakisi örneğinden devam edecek olursak; uyaran ortadan kalkarsa metaplaziye uğramış hücreler eski normal haline dönmeye başlar, zorlu bir süreçtir ancak dönüşüme müsaittir.

bildiniz.
alttaki yazar mesaj bekliyor.

sözlüğe her sabah girdiğimde bazen 10-20 arası ,bazen 0 olan güne motiveli başlama veya demoralize başlama durumudur. hiç böyle 230 lü bildirimleri görmedim nasıl bir ego patlaması yaşatır acaba.

yalnız ve güzel ülkemde tuhaf olmayan ne var ki buna şaşıralım? her yer bilgisi olmayan konularda fikir beyan eden, yetkisi olmayan konularda ahkam kesen, haddi olmayan konuları yorumlayanlarla dolu. ülkede eğer kendini yetiştirmiş bir sosyal medya uzmanı olsaydı belki de o konuşurdu mecliste. belki de vardır, hatta benim bildiğim üç beş kişi var ama beğeni almayı oy almaktan daha çok seven iktidar ve muhalefet tabii ki arayıp bulamaz onları.

enes batur’un bir suçu günahı yok bu konuda. tutmayın pepe muarrem’i konuşsun istediği kadar.

yazılanların hepsi güzel şeyler hakikaten. ama benim aklıma hep kanayan bi diz, sonra onun kabuk bağlaması, sonra o kabuğu (hayvan gibi acısa da) kavlatmak ,sonra o yarayı tekrar kanatmak geliyor.

özellikle 90'larla direkt alakası yok ama şimdi ne zaman çocuk görsem dizine bakıyorum, tertemiz. sonra üzülüyorum o çocuk için, ulan dizin kanamadan büyünür mü hiç?

#66266 ilgili tanımda da bahsedilmiş olgudur fakat daha farklı ve açıklayıcı bir bakış açısı kazandırmaya geldiğim hede.

bu dünyanın temel duygusundan birisi de korkudur. hem evrimsel süreçle birlikte genlerimizde olması sebebiyle hem de devlet, din ve türevi yönetici güçlerin varlıkları sebebiyle insan korkar. insanları yönetmek fikrine asla rasyonel argümanlar üretip olumlayabilen birisi olamadım. bu noktada ne bir dini ne de bir devleti benimseyip sevemedim. fakat bu durum düşündüğüm gibi hiç de basit biçimlerle olmuyormuş. rasyonel olan tarafım bunları reddetse de rasyonel olmayan güdü ve duygularım reddetmiyormuş.

bir dinin, inananını cennetle ödüllendirmesi mantıklı gelirken cehennemle cezalandırması mantıksız gelirdi fakat işin aslı öyle değilmiş, idrak edince öğrenebildim. insanları inandırabilmek için artık doğruyu söylemeye lüzum yokmuş. hayali düşmanlar, hiç bilinmeyen yerler veya rasyonel olmayan düşünceler de insanı korkuturmuş. bunun temel sebebini zaten açıkladım.* insan beyninin temel dinamiklerinden birisi çevreyle olan etkileşiminden sonra mantıklı sonuçlar üretmektir. hayatta kalmaya endeksli bir beyinden de zaten başka bir şey beklenemezdi.

fakat bu sonuçlar her zaman gerçek sonuçlardan oluşmaz. beynimiz de bu noktalarda kandırır bizi, gerçeği anlamayız. bunun adı illüzyondur. tüm o korkularımız gibi. cehennem korkulacak bir yer değil, müslüman olmayanın gideceği yerdir. bunun için korkmaya gerek yok. hayali düşmanlar zaten yoklar, bunun için de korkmana gerek yok. korkacaksan da yılandan kork. en azından evrimsel bir temeli var.

multipl skleroz hastalığında görülen baş fleksiyonda iken(çenemizi göğsümüze değdirdigimiz hareket) vertebrada aşağıya inen elektrik çarpma hissi bulgusuna verilen isimdir.

kayıp zamanın izinde kitabının üçüncü cildi olan guermantes tarafı kitabının ana konusu anlatıcının peşinde koştuğu düşesle tanışmak için kurduğu planları ve amacına ulaşıp düşesin evinde gerçekleşen bir davete katılmasını anlatır. bunun yanında en yakın erkek arkadaşı ve onun aşk hayatı, anlatıcının çok sevdiği bir yakınını kaybetmesi (aşırı duygusal ve hassas kalpli olan anlatıcı için bu tür olaylar uzun uzadıya anlatılıyor), düşesin kayınbiraderinin yakın ilgisi yan konular olarak anlatıya zenginlik katmış. birinci ve ikinci kitaplara göre çok daha kolay okunsa da düşesin evindeki davet kısmı biraz ağır ilerliyor. yazar sosyete hayatını en ince ayrıntısına kadar anlattığı için okurun bu bölümde sıkıntıdan kurdeşen dökmemesi mucize. yine bu kitapta da ilk ikisinde olduğu gibi sanatsal ayrıntılar büyük bir incelikle betimlenmiş. doğa betimlemeleri bize adeta o an orada tatlı rüzgarı hissettirecek kadar gerçekçi ve başarılı. yazar bu kitabını ne kadar toplum için sanat anlayışıyla yazmasa da (ağır sosyete, uzun betimlemeler, küçük bir mimiği sayfalarca anlatabilmesi, dreyfus olayı hariç çok az toplumsal konuya yer vermesi gibi) üçüncü kitabı da severek okudum ve kitaba devam ediyorum. konuşmak isteyenler için bir mesaj kadar uzağım.

neyse ki daha 5 senem var dedirtmiştir.