evet gecenin üçünde markos diye başlık açılmaz ama hakkınızı helal edin sevgili yazarlar. markos, geleneksel olarak hristiyanlar tarafından markos incili'nin yazarı olarak kabul edilen kişidir. yani geleneksel olarak hristiyanlar markos incilini kendisine atfeder. 25 nisan ölüm günü olup hristiyanlar için özel bir gündür. ki bu arada ben de 25 nisan'dan 5 gün sonra doğdum. markos'un sembolü aslandır. hristiyanlara göre markos 12 havariden değildir ama 70 havari arasında vardır. kilise için de önemli biridir.

markos incilini markos'un yazdığına dair kanıt hierapolisli papias'tır. bu kişi m.s. 60'da doğmuştur. trinity evanjelist ilahiyat okulu, hierapolisli papias'ın markos'a atıfta bulunduğundan nerdeyse emin olduklarını söylüyorlar. yani hierapolisli papias markos'a atıfta bulunmuş, kanıt bu yani. fakat günümüzdeki bazı bilgin topluluğu bunu reddediyorlar, onlar papias'ın bilgilerini güvenilmez bularak göz ardı ediyorlar.

hristiyan geleneğine göre markos, hz. isa ile birlikte olmamıştır ve barnabas'ın yeğenidir. ayrıca petrus'un öğrencisi ve tercümanıdır. markos incili, 4 incil içerisinde en kısa olanıdır ve geleneğe göre en eskisi kabul edilir. son pasajının sonradan eklendiği kabul edilir. ifade bakımından en zayıf olanı da markos incilidir. metni eleştirenler, markos incilinin gerçekten markos tarafından nakledilmiş olduğunu ama temelde petrus incili olduğunu söylemektedirler.

romalıların ars longa, vita brevis dediği, dünyada o kadar çok okunacak kitap, izlenecek film, gezilecek yer varken insanın hayatı boyunca bunların birçoğunu yapamayacağı için, üzülmesini ifade eden kavram

bir “ağlayacaksan oynamayalım”ı da ekşi sözlüğe uzatayım hemen. kendilerini gülünç duruma düşürmüşler.
t: saçmalıktır.

okuduğum bölümü öğrenen yaşlıların "aman kızım olsun, senin canın sağolsun" demeleri. *

bir zamanlar hayyam garipoğlu'nun sahibi olduğu bir rakı markası.

benim bir kızım var.

aldırma söylenen o sözlere
sen dağıt etrafa mis kokunu
umudu, sevgiyi, özlemlerini ve hasretleri

başına gelenlere çok üzüldüğüm yazar. böyle donanımlı ve yardımsever insanları hayattan soğutan bütün sebeplerde hepimizin parmağı var aslında. hayatı çekilmez yapan biraz da biziz, birbirimiziz. suratımızı astığımız o iş arkadaşı, yüzüne bakmadığımız komşu... yavaş yavaş hayatı eski güzel canlı mutluluğundan çekip kopararak maddi bir şeye dönüştürüyoruz, bir eşyalar yığınına. her intihar girişiminin arkasında psikolojik olduğu kadar, sosyal, siyasi, tıbbi, ekonomik nedenler vardır. intihar bir halk sağlığı sorunudur, öyle yüzeysel bakışlarla irdelenemez. kendisine geçmiş olsun diyorum, inşaallah en yakın zamanda sağlık ve güzelliklere kavuşur.

düşünceler... uyutmuyorlar.
avuç dolusu, tomar tomar düşünce.
uyku seni çağırırken onlar zincire vuruyor sanki... bileklerimi hissediyorum sonra zihnimde, prangalar görüyorum. zincir yetmemiş olacak. ya uyursam? değil mi ama? ne büyük ayıp. kirpiklerim belki de bir kuş tüyü kadar etmez ama şimdi onların ağırlığına güç yetmez. öte yandan zihnim... ve yine düşüncelerim. hangisi daha ağır? ruhuma vurulan ket, eteklerinden çekiştirerek zihnimin en ücra köşelerine sürükleyen zehir zemberek fikrimsi sanrılar mı? yoksa kirpiklerimi birbirine mühürleyen uyku mu?

neyse cevabımı da almış oldum. az kaldı, güneş falan doğar mazallah vampir cildime zeval gelmesin malum gündüz yaşamıyoruz hayatı gece başlıyor bizim sanrılı yaşam.

"seni seviyorum"

"insan kendiyle ilgili gerçeği ancak kendi bulabilir"sözüyle yola çıkan baş kahraman, bir gece treniyle bilmediği bir ülkenin kollarına atar kendini. ruh'un nereye gittiğinin sorgulamasını yapmaksızın tuhaf bir macera'ya sürükler sizi.ya kendimi kaybetmek istersem?

hayatın gerçekliğini rastlantılara dayandıran yazar geç kalınmışlık duygusunu yok ederek bizi hayal gücümüzle baş başa bırakıyor.merakla başlayan hikaye iç yolculuğun tamamlanmasıyla son buluyor. pascal mercier 'in çok sıcak bir anlatımı var. yol ve arayış hikayelerini sevenlere tavsiye ederim.

"eşi askerde olan hamile kadınla birlikte olmak " olarak düzeltilebilir zannımca.

sıkı bir kayahan hayranı olarak an itibarı ile mest olduğum program.muhteşem seçim.

cahil kesimin cahil kesim olduğuna kimin karar vereceğine göre değişir. önce onun tanımını yapmak gerekli. benim gibi düşünmeyen veya benim gibi yaşamayan herkesi cahil mi ilan edeceğim? yoksa ideolojik tavırlar mı bunun göstergesi olacak?

insanların aşırı anlam yüklediği şeyler olabilir elbette. ama bu aşırılık onun gibi düşünmeyen biri için aşırılıktır. o insan için gayet normal ve hatta olmazsa olmazdır. ancak düğünlerin gereksizliği konusunda hem fikirim.

bilemedim.

“baklavanın hafifliğini ölçmek için, piştikten sonra bir arşın (65 cm) yüksekliğinden bırakılan madeni para, bütün katları delerek tepsinin dibine çapmalıydı. bu sınavın 17. yüzyılda yapıldığını evliya çelebi’ den öğreniyoruz. “

priscilla mary ışın - avcılıktan gurmeliğe... yemeğin kültürel tarihi

tanimlamalarini gizliden gizliye takip ettigim, asiri tatli, sohbeti asiri guzel olan cağnım yazarimdir.yazdiklarini keyifle okumakla beraber kibarligiyla da gonlumu fethetmistir. hep yazsin ben de hep okuyayim, arada bir de ozelden de dürtsun ama! kahveli sohbetlere hep beklerim. ıyi ki var...

dünyanın en pahalı ayakkabısı olarak anılan ‘passion diamond’ adlı ayakkabı tam 17 milyon dolar değerinde.

resimag.com/p1/6e5a2ad17602.jpeg
(bkz: passion diamond)

yüzlerce elmas, altın ve 2 adet 15 kıratlık elmasla süslenen ayakkabı burj el arab otelinde sergilendi. the passion diamond, daha önce dünyanın en pahalı ayakkabısı olarak bilinen ve 5.1 milyon dolar değerindeki debbie wingham topuklu ayakkabıyı geride bırakarak dünyanın en pahalısı olacak.
resimag.com/p1/816c7c3d8a22.jpeg
(bkz: debbie wingham)

sergilenen ayakkabının 36 numara olduğu, ancak sipariş veren kişinin ayağına özel olarak üretileceği açıklandı.

buradan ayakkabıyı alanlara sesleniyorum allah gözünüzü doyursun vicdansızlar.
teşekkürler.

konuşmak istemiyorum mesajını veriyordur ve bunu bir mesele haline bile getirmeye gerek duymuyordur. mantıklı bir yöntem, salınız gitsin.

ustteki yazarın basına gelen aynı olay bırden fazla kez(maalesef) basıma gelmıstır. bır keresınde servısten ındıgımde kahkaha patlamıstı. ne oldu dıye donup baktıgımda butun servısın bana bakıp guldugunu farketmıstım. ısın daha da kotu tarafı annem kapıyı acınca da kahkahayı basmıstı. e agladık tabı.

yaptığı paylaşımlarıyla genel kültür alanımıza doğrudan ya da dolaylı yaptığı katkıdan dolayı kendisine teşekkürlerimi sunduğum sempatik yazardır. tanımlarını dikkatle ve özenle okumaya başlarken, zıpır profil fotosu gözümün önüne geliyor ve gülümseyerek bitiriyorum okumalarımı da. yazmaya devam, takibe devam…