bu dünyanın en güzel nimetlerinden.

3 ay boyunca önce hafif hafif sonra cayır cayır yakan yaz mevsimi artık insana daha fazla nefes aldırmazken bir anda serin bir rüzgar çıkagelir hiçlikten ve sonbahar ben buradayım der.

hafif hafif yağan yağmurlar, rengarenk kurumuş yapraklar, gece yatarken üşüyüp yumuşacık battaniyeye sarılmak, hem rahat hem şık kıyafetler, havadaki o hüzün ve huzur hissi, eminönü kadıköy vapuruna binip sıcak bir çayla istanbul'u seyretmek... iyi ki varsın sonbahar, şimdiden hoş geldin.

(bkz: cumhurbaşkanlığı 2021'de iki yeni saray planlaması)

çok iyi ıslık çalarım.

birbirine kusursuz bir şekilde koşut olarak çizilmiş iki çizginin çizi-çembersel oluşturulan bir zemin üzerinde sanki orta yerleri şişkince gözüküyormuş gibi algılanması durumu.

övmek benim için sorun değil, özellikle sevdiğim kişilere karşı ama biri beni övünce yerin dibine giriyorum ben. övülmek değer gördüğünü gösteriyor, güzel bir şey tabi ki ama bünye kabul etmiyor. sistemde bir sorun var.

limonata getirirken üstüne nane koyup içine de up uzun pipet koyması.

guillaume ve jonathan alric'ten oluşan bir fransız elektronik müzik ikilisi.
territory, hem şarkı hem de klip olarak en güzel çalışmalarındandır.

insanlar korku dolu veya tehdit edici bir olay yaşadıklarında zamanı yavaşlamış olarak yaşar/ hisseder çünkü böyle zamanlarda "amigdala" tüm dikkatini bu duruma odaklamaktadır. zaten zaman algımız illüzyonlarla doludur.

david eagleman "the brain and the now" başlıklı konuşmasında "beyin tüm bilgileri toplar ve hepsini bir araya getirir" demiştir. örneğin elimizi birbirine vurduğumuzda ses olaydan sonra gelir fakat biz aynı anda olmuş gibi algılarız. yani beyin, dış gerçekliğe ulaşmak için tüm bilgileri toplar.
mesela, şizofreni hastaları, iç saatlerinde olan bozukluktan dolayı zamanı farklı algılarlar. iç konuşmaları ile bu konuşma gerçekleştikten sonraki duydukları ses arasında zamansal farklılık bulunduğundan sesin başka birine ait olduğunu düşünürler. oysa sağlıklı bireylerin iç sesleri ile o sesi duydukları zaman uyuşur.

diğer bir yaygın örnek ise yaşlıların ve çocukların farklı zaman algısına sahip olmasıdır. çocukken dünyayı çözmekle, yeni şeyler keşfetmekle meşguldük ve o kadar şey yapmamıza rağmen hâlâ gün bitmemiş oluyordu, bu yüzden zaman bizim için yavaş geçiyordu. ama büyüdüğümüzde zaten bu zamana kadar fazla şey deneyimlediğimizden zamanın hızlı aktığını hissediyoruz.

dışarıda milletin gtüne bakarak dolaşan yazar beyanıdır.

(ben bakmam hiç. leğenmiş, kovaymış farketmez. farketmez derken banane anlamında. bakmam ya hani o açıdan.)

acılar...
mutsuz geçen çocukluğum...
kelimelere dökerek içimde katran karası olan hüzünlerimi, biraz olsun sulandırmış oluyorum...
yazmak, günden güne iyileşmeme yardımcı oluyor...
benimle aynı yollardan geçenlerle duygudaşlık yapmak...
anlaşılma ihtiyacımı gidermek...
bir derdi olan yazar...
dertsiz birinin yazdığını görmedim ben...
derdini anlatmanın en güzel yoludur yazmak...
zihni berraklaştırıp karar vermeyi kolaylaştırıyor...
hayata dair yol haritası çıkartmamı sağlıyor...
kelimeler, hep en iyi dostum oldu...
önceleri sadece okurdum, hiç yazamazdım...
okuduğum yazılarda kendi duygularımı parça parça bulur,
"vay be dünya üzerinde benimle aynı şeyleri hisseden birileri varmış"
diyerek acımı az da olsa hafifletirdim...
sonra baktım ki içimdeki acılar beni dürtüyor, kelimeler teker teker dışarı çıkmak için beni dürtüyor...
akabinde, yazmaya başladım, yazdım, yazdım, durmaksızın yazdığım, gözyaşlarımın sicim gibi aktığı,
aşırı yağmurlu günlerde arabada giderken sileceklerin yağmur sularına yetişemediği gibi,
benim de gözyaşlarım o kadar çok aktı ki yazılarımın çoğu okunamaz hale geldi..
sırf gözyaşlarımdan oluşan günlüklerim oldu, o da yetmezmiş gibi annem o günlükleri bulup yaktı,
"hatırda kalmaz, satırda kalır, yazma" dedi, yazmamı engelledi...
onun yüzünden yıllarca yazmadım, küstüm kaleme kağıda... *
bir gün baktım ki içimdeki acı halen taze, ne yapsam geçmiyor...
annem kusura bakma ben yine yazmaya başladım...
açtığın yaralar ancak böyle kapanmaya başlıyor...
hep dersin ya "insanlara faydalı olalım", oluyorum işte...
yazarak faydalı oluyorum işte...
yazdığım yazıları/tercüme ettiğim makaleleri okuyup
"yüreğimde bir yerlere dokundunuz, çok teşekkürler" diyorlar...
hani hep "üzerinde ölü toprağı serpilmiş gibisin" dediğin o kızın,
artık o toprağı üzerinden atmaya başladı...
senin gibi olmamı hiç istemezdin,
ben yazarak kendim olma yolunu seçtim işte, daha ne olsun...

100 takipçiyi aşarak yılmaz özdil gibi kendi kitlesini yaratmayı başaran kafa sözlük modu.

umut

bu karikatürü ilk gördüğümde kahkahalarla gülmüştüm, ara ara aklıma gelince de tutamam kendimi.

arapça'dan dilimize geçmiş bir kelimedir.söz konusu haktan faydalanandır. hakkın doğmasından sorumlu veya hakkın doğmasına neden olan anlaşmada taraf olmasa da kendi lehine sonuç doğandır. örneğin ; çek bono,poliçe gibi çeşitliliğe sahip olan ticari senetlerde, bu senetlerden fayda sağlayacak olan yani senet üzerinde ismi yazılı bulunan kişidir.

ınsanlara tanrinin sorucaği sorulari sormak.
(bkz: namaz kılıyor musun?)
(bkz: oruç tutuyor musun?)

beni birilerine yakıştıranlar olmuş*.teveccühünüz efenim.

kendime yediremiyorum* yoksa kitabını yazabilirdim.

leyla ile mecnun.

guinness rekorlar kitabına göre dünyanın en uzun köpeği olan danua cinsi freddy adlı köpek 8 yaşında hayatını kaybetti.
dört ayak üzerindeyken 103,5 santimetre uzunluğunda olan freddy, arka ayaklarının üzerine kalktığında ise 226 santimetre uzunluğundaydı. freddy 2016 yılında dünyanın en uzun köpeği unvanını kazanmıştı.
haber için