mantığa bak o zaman tüm dünya mezopotamyada toplanalım.

“intikam iyi bir şey değil mathilda, inan. unutmak daha iyi “
leon

insanın iyiliğini isteyen kişilerin, konu ne olursa olsun gerçeği söylemesi ve kişiyi zarar görmemesi için uyarmak amacıyla en kötü gerçekleri bile açıkça dile getirmesi durumunu ifade eden atasözü.

yaşayanların "devlet bize soğuk hava maaşı bağlasın"dedikleri ilçe.

geleneksel olması için üzerinden zaman geçmesi gerektiğini bilmeyen yazar beyanı.

sen niye bu dünyadan gidiyorsun ki, sorun sende değil ki seni bu hale getirenlerde... seni bu hale getirenler, seni öyle değersiz ve suçlu hissettirdiler ki sen de yaşamayı hak etmediğine inandın ama bu doğru değil. yaşamayı en çok sen hak ediyorsun. sen onlara bakma, kendi pis enerjilerini üzerine boca ettiler maalesef çünkü çok iyi niyetli ve saf birisin, seni kurban seçtiler ama sen, bakma onlara... hiç kimse seni desteklemese de, sen artık kendinin arkasında duracaksın, onlara inat daha mutlu yaşayacaksın, senin ışığını söndürmeye, pozitif enerjini çalmaya çalışanlara dur demeyi öğreneceksin ve inan, içindeki gücü fark edecek ve hepsinden daha güçlü, özgür ve mutlu olacaksın...

bütün konsantrasyon'u bozar.

bilimsel ve kanıtlanabilir veriye dayanmayan her puanlama obejktiflikten uzak, bireyin egoları ve bildiği yanılsaması ile kısıtlı kalacaktır.
kaldı ki yazarların amacı burayı vikipedia yapmak değil. sınırlı şahsi zamanlarını eğlenceli kılma gayretidir. gereğinden fazla boş zaman sahibi birinin buradaki yazarları kendince irdeleyip yaftalayarak bir de üstüne puanlaması emek değil hadsizlik olur ancak

bunu çok önceden (bkz: sex and the city 2) filminde işlemişlerdi. bana o zamandan zaten mantıklı gelen durum. evli çiftlerin de bazen yalnız kalmaya ve kafalarını dinlemeye ihtiyacının olduğu aşikar. her gün aynı evde rutin sıkıcı dip dibe bir evlilik yerine; bir başka yaşam alanının daha yaratılıp ara ara oraya kaçılıp yalnız kalmanın tadı çıkarılabilir. bu şekilde ilişkinin iyi yönde etkileneceğini ve hatta tazeleneceğini düşünüyorum.

deli olmak işten bile değil. kan beynime sıçrıyor. bu nasıl bir pervasızlık, nasıl bir iğrençlik?
artık gerçekten ne söz kaldı diyecek ne bu haberleri kaldıracak ruh hali bizde.

düşünüyorum insanca yaşamak ne kadar zor olabilir bir ülkede?
hak, adalet, birbirine saygı, vicdan, insan olmaya ve insan kalmaya çalışmak...
o kadar zor ki ve her gün o kadar ümidim kırılıyor ki. çok diyecek söz var ama takatim yok gerçekten.
belli ki bu dünyada görmeyecekler hak ettikleri muameleyi bu iğrenç (dilim varmıyor insan demeye) yaratıklar, dilerim kolay ölmesinler, dilerim ne bedenleri ne ruhları tek bir saniye bile rahatlamasın...

artık güvenemediğim ve saygı duyamadığım adalet sistemi! suçluları atmıyorsanız hapse, hapistekiler kim? suçluların yeri orası ise bu adamlar neden serbest? illa bu kötü insanların ceza alması, adaletin yerini bulması için asla kimsenin başına gelmesini dilemediğimiz bu korkunç olayların çok önemli birilerinin mi başına gelmesi gerekiyor?

ilkokul yıllarında masumane, lise yıllarında ise takıntıya sapma ihtimali olduğundan biraz tehlike arz edebilen bir durumdur. ayrıca aşk değildir, hayranlıktır. üniversitede hocam başından geçenleri anlatırken "yok artık, o kadar da değildir" diyerek dinlemiştim. açıkçası anlattıklarından sonra liseliler beni biraz korkutur.*

bende ilkokulda pek olmadı bu öğretmenine karşı his besleme olayı. sadece lisede bir hocamı çok beğeniyordum, üniversitede de kültürün vücut bulmuş hali olan bir hocam vardı belki ona biraz tutulmuş olabilirim.*boynu da çok farklıydı onu da belirtmeden edemeyeceğim. hatta arkadaş grubuma "boynu ne kadar güzel" demiş olma hatasında bulundum. uzun bir süre hep beraber* hocanın boynunu izledik derslerde sapık gibi.* "benim boynumdan ne farkı var, benim boynum da aynı duruyor" diyenler oldu ama nafile.* yine belirteyim, bu ilgi hayranlık olarak, yanlış anlaşılmasın.

şimdi kendi başımdan geçeni anlatmam gerekirse, ben bu olayın nadiren görülebilecek bir olay olduğunu düşünüyordum. taaa ki göreve başladığımın ilk haftaları bir çocuğun hareketlerindeki farklılıkları fark edene kadar. çocuk hep gözümün içine bakıyor, ben bunu normal olarak derse olan ilgisi sanıyorum. yanıma sokulmaya çalışıyor, diğer öğretmenler hiç ilgi göstermemiş demek ki diye düşünüyorum. tebrik ettiğim çocuklara karşı şiddete meyillendiğini görüyorum, kendisini tebrik etmedim diye mi acaba diye düşünüyorum. sonra bir baktım olay ilginçleşiyor. sınıfta yoğun bir parfüm kokusu var ama normal değil, bildiğiniz üzerine giymiş şişeyi.* yürüyüş ve konuşma tarzında da değişiklikler olmaya başladı. sonra tabi ben o beklenen aydınlanmayı yaşadım.*

bugün başka birine seslenirken, kendisine seslendim sandı. üzgün bir şekilde "benim adım x değil hocam" dedi. ayrıca ilk defa sarıldı bana. herkes rahatça sarılabilirken o hiç sarılmamıştı daha önce, bunu da bugün farkettim tabi. kendisi şu aralar masama yapıştı, ders boyu yanımda duruyor. otur yorulacaksın diyorum ama "erkek adam yorulmaz"mış.* neyse çok uzattım girilere şöyle bir baktım da kötü hatırlayan kimse yok gibi, o yüzden umarım hayatı boyunca güzel hatırlar beni diyeyim.*

karşıdakine istemsiz olarak, ayna görevi üstlenmek için yapılan eylem.
bunu çocuklara mama yedirirken de yaparız. aç ağzını derken, kendimiz de farkında olmadan ağzımızı açarız.

bir tanım önce 61 tane tanımı olan memleketim.
bir şehre plakası bu kadar mı yakışır, bu kadar mı tılsım ekler.
ahanda delili.
huzurlu bir şekilde tescillediğim büyüyü bozayım.

yemeği lezzetli hale getiren içindeki alakasız otlar sanırım.
kendimden bilmiyorum çünkü güzel yemek yapamam* ancak ege, akdeniz ve karadeniz'de çeşit çeşit otları karıştırıp ortaya mükemmel yemekler çıkarıyorlar, ot yemeklerinin hastasıyız evet.

oynattım, koşturdum. yorulup bayıldı sonunda *

suan biri sarılsa ne iyi olurdu gercekten..

genelde şehir kargaşasında yaşayan insanların sahip olmadığı özellik. kırsal kesimlerdeki insanların daha sakin hayatları olduğunu düşünüyorum.

kişiyi bulunduğu konumdan bir üstte çıkaracak eylemdir.