babayla olan ilişki

maslahatgüzar seviyesinde olan ilişkidir.

sadece bir sözüyle beni öldürebilir ve ardından gelecek sözüyle diriltebilir. böyle bir güç başka birinde var mıdır bilemem.

babama kilo mu aldim diye sordugumda hayir sacmalama ne kilosu bakimsiz tarzana donmussun dedi gecenlerde. bu onun lugatinda cok zayifsin ve cok guzelsin demekmis.(ne alakaysa) duydugumda anlik bi sok yasamistim ölüyodum. bi anda oyle denir mi ha!!???!????!???? ne varsa eskilerde var diyolar ya sanirim yok ya. bu eskilerde hicbisi yok. insan arada bi lovebombing yapar dimi. nerdeee. neyse kisaca iliskimiz boyle birbirimizi anlamaya calisiyoruz diyelim

benim ki vefat etti onbeş yıl önce. yeni yeni aynaya bakınca, bir duruşumda, oturuşumda kalkışımda sanki onu görür gibi olmaya başladım. hayırdır diyom. az biraz da kaygılanıyom. ne oluyor bana böyle diye. ha yaşarken rahmetlinin ne oturuşunu ne kalkışını ne de duruşunu beğenmezdim. acaba ben yeni yeni kendimi beğenmez olmaya mı başladım? garip bir his bu

ekrem ayrı eve çıkmayı düşünüyormuş!

varlığı ile yokluğu bir.
varlığında olmasa keşke dersin. yokluğunda da aramazsın.

müthiştir.. öldüğü gün kumsalda after parti düzenlemezsem namerdim.

“sometimes it is a big dick competition.”

logan roy

hayatınızın nasıl devam edeceğini belirler.
babam var ama yok. baba sevgisi nedir hiç bilmedim, ihtiyacım olduğunda sarılabileceğim, sırtımı yaslabileceğim, güvenebileceğim bir babam hiç olmadı ve bu beni o kadar güçlü bir insana çevirdi ki..
her şeyi kendi başıma yapmaya, kendi kendime atlatmaya, her şeye yetişmeye çalışmaya o kadar alışmışım ki, paylaşmak, güvenmek ne demek öğrenememişim. hiçbir işi başkasına emanet edemiyor, hiçbir derdimi kimseyle paylaşamıyorum. ironwoman olmaktan çok yoruldum.

babam kendinden nefret ettirmek için bir hayli çaba sarf eden bir adam. nispeten başarılı da oldu.

kendisini en son annemin cenazesinde gördüm.
4 dişini 2 kaburgasını kırmıştım.
sonra yüzüne karşı o öldüğünde mezarından kemiklerini çıkarıp kazanda kaynatıp kemiğinin suyuna tecavüz edeceğime dair yemin ettim.

sırf yeminimi tutmadan ölmeyeyim diye hayatta kalıyorum.

ay tahtaya vur tahtaya. allah başımızdan eksik etmesin.

annemle olan ilişkisi karadeniz gibi dalgalı. bir iyiler, bir kötüler ama bizimle süper. çok komik adamdır. dedikoduyu da pek sever. sessizdir, sakindir. bize karışmaz. bazen kızdığı oluyor fakat sonra hemen gönlümüzü almaya geliyor. daha demin çingene misiniz, siz medeniyetsizsiniz diye söylendi. evet, baba biz medeniyetsiziz. ne de olsa sen mezopotamya adamısın. medeniyetin beşiğinde doğmuşsun.* bazen kırılsam da var olsun. seviyorum.

cenazesine bile gitmedim.

kedi köpek gibi. fıtratlar tamamen aynı olunca çatışma kaçınılmaz oluyor.

aydıncığın anahtarı nerede?
anahtarlıkta
arabanın anahtarı nerede?
anahtarlıkta
hmmm ben oraya bakmamıştım...
şarabın hepsini içmişsin?
sen içmiyorsun
olsun dursun orada
baba beni niye rakibin olarak görüyorsun?

çok yüzeysel konuşmalar;
"geç oldu yat artık.",
"hep telefondasın bırak telefonu.",
"kahvaltı hazır mı?",
"ne içereceksin bize?"
"alo baba yemek hazır gecikir misin?"...
ve anlık vakit geçirmeceler;
"gel maydanozu sulayalım.",
"gel domates ekelim.",
"çarşıya gidiyorum istersen birlikte gidelim.",
"gel yürüyüş yapalım."...

#2324168
halen karışık.

14 yaşına kadar mükemmel bir ilişkimiz vardı. çok eğlenirdik. istanbul'un bütün tarihi yerlerini birlikte gezer bana anlatırdı. çok bilgili ve muzik zevki inanılmaz bir insandır kendisi. ne olduysa 15 yaşından sonra oldu. sürekli kavga eder hale geldik. öyle hakimiyet kurma gibi bir huyu yoktu ama onun istediği kararları vermediğim zaman tepkileri çok ağır ve agresifti ve çatışmalar başladı. hala tedavisini gördüğüm öfke kontrol sorununda payı maalesef çok büyük. 19 yaşında annem ile boşandıktan sonra resmen roller tam tersine döndü. o zamanlar bu kadar kötü durumda değildim. mantıklı bir karar verip evlenmesine vesile oldum. eşini istemeye ben gittim düğünü vs birlikte yaptık. evlendikten 6 ay sonra hayatımın akışının içine eden ve komple karakterimi değiştiren bir hastalık yaşadım. taburcu olduktan sonra ki süreçte destek sağlamadı bana maalesef. kardeşim doğduktan sonrada zaten artık kopma noktasına geldik. babamın dinleme huyu pek yoktur ve direkt suçlamaya geçer. 2.5 ay önce hayatımın 2.dönüm noktasını yaşadım ve kendisi ile irtibatı kestim. bugün tekrar aradım ve artık bana karşı daha hassas ve ne yaşadığımı anlayarak tepki vermesini ve biraz daha yapıcı olması gerektiği konusunda kendisinden rica ettim. bakalım bundan sonra ne olacak merak ediyorum. eskisi kadar agresif değilim. benim için bu son 3 gün psikolojik olarak çok zor geçti. konuşmak biraz iyi geldi. ölümlü dünya çünkü kimse ile dargın gitmek istemiyorum bu dünyadan. annem ile ilişkim toparlandı hatta en iyi dönemimizi yaşıyoruz. bu ayrılık süreci umarım ona ders olmuştur.