duş değil banyo sonrası aktivitesidir. yunmanın gerçekten yunmak olduğu eski güzel günler adetidir. sarı bir kese vardı farklı bir ton sarı. her evde olan çocukları yiyen çiçekli perde gibi bu kese de her hanede vardı. galiba keseye zımpara dikmişlerdi o sertliğin başka izahı olamazdı onunla yanaklarımıza varana kadar keselenirdik. keseleyen de ekseri annemiz falan olurdu. bak nasıl kir çıkıyor diye deri parçalarımızı gösterirdi. soğan pembeliği rengine ulaşınca sıcak suyu tepemizden dökerdi. taze yüzülmüş deri hassas olduğu için su çok sıcak gelirdi yandım demeye kalmadan tası (aslında plastik maşraba) kafanıza yerdiniz. bu bir yeşilçam geyiği değildi gerçekten hamamlı taslı keseli bir temizlik anlayışımız vardı. saç da vücut da kalıp sabunla yıkanır durulanırdı. havluya sarınır iç donumuzu dış donumuzu giyer evdeki büyüklerin ellerini öperdik. bu bize temiz olmanın türkce bir cihetini gösterirdi. şimdi dedeler neneler hepsi ayrı evlerde. geniş aile kalmadı çocuğun "hane" içinde büyüdüğü vazife verildiği falan yok. herkes fevkalade yaşıyor. kimse onlara karışmıyor kimse ayıplamıyor. aksırıncaya tıksırıncaya kadar yaşıyorlar. kendilerini; annelerine, babalarına, dedelerine, ebelerine beğendirmek yerine iğrenç insanlara beğendirmeye çalışarak iş görüyorlar. düşük ve sefil hayatlarına hastalıklı bir bağlılıkları var. hiroşimaya nagazakiye atom bombası attılar vietnama yağmur kadar bomba yağdırdılar emin olun bize daha beterini yaptılar. "milli" olan her şeyi insanların gözünde bir şekilde önemsizleştirdiler. devlet eliyle de yaptılar televizyonla da yaptılar radyoyla da yaptılar kitaplarla da yaptılar aralıksız yaptılar. sahipsiz bir milletiz. öyle hissettiriyor olan biten.

devamını gör...

(4) (1)