amerikan psikoloji derneği ya da arkansas üniversitesi gibi bu konularda araştırmaları olan birçok kurum da mevcuttur. nedenlerini de kısaca; accessibility*, affordability* ve anonymity* olarak sıralıyorlar.
hem insan ilişkilerinin seyrini değiştirebilecek bir potansiyelde olması hem de cinsel haz ve tatminsizlik gibi problemlere yol açması da muhtemeldir.

bu düşünce kendini gerçekleştiren bir kehanet gibidir. eninde sonunda o düşünceyi istemediğimiz halde gerçek kılarız.
bu sadece kişi bazında değil de her konuda böyle galiba. neyi sakınırsak o elden gider. sakınılan göze çöp batar demiş atalar.
ama bu kehanet gerçekleşince insan rahatlıyor ve korkuyla yaşanmayacağını anlıyor.

sıçtı

sözlüğümüzün en yılmaz, en azimli ve de istikrarlı okuyucularından birisi olduğunu düşünüyorum. iyi bir okur olmanın hakkını veren değerli yazarın tanımlarını da daha sık paylaşmasını temenni ederim.

88 yaşında bugün kaybettiğimiz (bkz: sezai karakoç) a yüce allah'tan rahmet,ailesine ve sevenlerine başsağlığı diliyorum.

twitter'a gireyim ne oluyor ne bitiyor diye. o da ne ömründe şiir okumamış insanlar şiirleri yazmış da yazmış. bir şairin ölmesi şart mı şiir paylaşmak için? ya da doğum günü olması şart mı? biz de malesef böyle bir anlayış var ne kadar üzücü. şair öldü mü şiirler dolar da taşar. he şair yaşıyor mu boşver şiiri şarkıyı...

eskiden resmi daireler tarafından kağıtların alt ve yan kısımlarına söz konusu iş ile ilgili yazılan yazılara denir.

gidişini anlatıyorum - rıfat ılgaz

sen gidiyorsun ya işine yetişmek için
saçlarını, gözlerini, ellerini
neyin varsa toplayıp gidiyorsun ya
her seferinde bir şey unutuyorsun sıcak
termometrede yükselen çizgi
kim bilir nerelerde soğuyorsun

senin gözbebeklerin var ya kadın kadın gülen
insan insan bakan gözbebeklerin
beni tutsa tutsa gözlerin tutar ayakta
beni yıksa yıksa gözlerin yerle bir eder

ne gelirse onlardan gelir bana
çalışma gücü yaşama direnci
mutluluk gibi kazanılması zor
mutluluk gibi yitirilmesi kolay

bir açarsın ki mutluyum
bir kaparsın ki her şey elimden gitmiş .

bir türlü anlam veremediğim ısrarla sol frame’i meşgul eden konu içeriği. dört duvar ne güne duruyor anlayabilmiş değilim. biz sizin ne yaptığınızı bilmek zorunda değiliz.

(bkz: adnan kahveci)

5 yaşına kadar oyuncakları o kadar kıymetli ki sokaktan bulduğu bir gazoz kapağını veya sahilden topladığı taşları bile eve gidince sorarlardı. bir keresinde oğlum topladığı o taşları gittiğimiz sahilde unutmuştu, eve gelince kıyamet koptu, nasıl benim taşlarımı almadın diye başımın etini yedi, 3 gün ağladı. şimdi büyüdüler artık, geçen gün 5 yaşındaki kuzenleri geldi, tabii haliyle tüm oyuncaklar ortaya saçıldı, oğlum zamanında asla kimsenin dokunmasına dahi izin vermediği oyuncağını kuzenine hediye etti. büyüyünce oyuncağı gözleri görmüyor ama 2-5 yaş arasındayken mülkiyet kavramı tam olarak oturmadığından oyuncak, çocuklar için dünyanın en kıymetli şeyi..

şu kafanızı kadınların kıyafetine taktığınız kadar ilime bilime taksaydınız şu an bu durumda olmazdık.

hepsi için geçerli değil. her kadını anlayacak bir erkeğin olduğuna inanıyorum.* ruh eşi şeysi yani. önemli olan bu insanı bulmakta. bulduğumuz taktirde birbirimizi çok iyi anlayan bir çift olacağız ama ne zaman denk geleceğiz ruh eşimle orasını bilemiyorum.

bugün gerçekleşen savaşlardır. dikkatli bir şekilde takip ediyoruz.

böyle başlıkları görünce ister istemez kendimi çok yabancı hissediyorum. herkes birbirini tanıyor sanki de ben bir yabancı :( ismi olmayanlar üzülmesin ama saygısızca şeyler yazmayan herkesi seviyorum ben

adrenalin'in yüksek oluşundan kaynaklanan durum. sinirli anında insan genelde saçmalar ya da yanlış bir şeyler yapar.

benimdir. derin su korkusu olanlar için dünyanın en kolay şeyi falan değildir çünkü belinizi geçtiği anda nefes nefese kalırsınız...

çok ilginç bir bilgi. nasıl olur böyle bir şey diye sorarlar bir...

yalnız sayın sözlük kullanıcıları, kahverengi de bi renktir*

şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
benim mi allahım bu çizgili yüz?
ya gözler altındaki mor halkalar?
neden böyle düşman görünürsünüz,
yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
dizelerini cahit sıtkı'ya yazdıran da bu bilince varma durumu olsa gerek.

gürcü sinemacı zaza urushadze nin hem senaristliğini hem de yönetmenliğini yaptığı gürcüstan ve abazya savaşının ortasında kalan iki mandalina üreticisinin anlatıldığı muhteşem bir film...
baş rollerini mikheil meskhi , misha meskhi ve giorgi nakaszhidze paylaşıyor .87 dakika boyunca bir savaş hikayesi anlatılıyor...hollywood tarzı parıltılı savaş hikayeleri isteyenler için uygun bir film değil uyaralım...