son derece mantıklı bir iştir. lakabı olmayan yazar, kaymaksız kadayıf, salçasız yemek gibidir. hiç çekilmez. ne o öyle sefil sefil. off anlatirken bile bir bıkkınlık geldi.

bugün muhteşem bir enstrümantal versiyonuna denk geldim. başrolde de tabii ki erkan oğur var. bugüne kadar denk gelmemek de benim ayıbım olsun.

ruh emiciler gibi sömürüyor insanın enerjisini. adeta bir ayin, başka bir gezegenden bir ritüel perdeleniyor sanki sahnede.

anlamak; idrak edebilme, kavrayabilme (yeteneği)

(bkz: entelektüel)

insan bazen sadece kendini, kendi sıcağını ister, böyle anlarda kendi kollarını yine kendine sarar. kendi demiş miydim?

pablo picasso,"absinthe drinker" 1901

tatilleri keyifli gibi.

çay var içersen, ben var seversen, auf var wiedersehen.

anca, buharlaşıp atmosfere karışarak hava sirkülasyonu vasıtasıyla yapılabilecek gezidir.

mmmmm evet,
düşünce eğitimi demek..
biri toplum psikolojisi olmak üzere
3 ayrı anadal eğitimini tamamlamış
biri olarak..bildirmek lazımdır bir bilene,
düşüncenin toplum teoreminde eğitimi verilemez.
neden?
1_toplumlar düşünceleri ile değil
sosyo ekonomik alan faliyetleri
2_gelenek görenek kavramları ile ayrılır.

mevcut konu için ise,
bırakalım bilgi donanım ve yetisel alanlarımızı bilgi birikimi başka şeydir.
şunu sorgulamak lazım!

doğurduğun yada meydana getirdiğin çocuğuna hangi gözle bakacaksın?

unutmamak lazım,
özgürlük bizler onu kirli düşünce şekillerine alet etmeden güzel.

bu tiplerden binlerce var bu ülkede. beyinsiz oldukları şu götürmez ayrı ama bir iç savaş çıksa da sualsiz sorgusuz kelle alsak hayallerindeler. iç savaş nedir, darbe nedir, nelere mal olur, at izi it izine karışır mı zaten düşünemezler, zira beyin yok. sonumuz hayır olsun he diyelim.

"yılın nirengi noktası.."diyor
cümle arasında tomris uyar,
"belkide aslında,
bizi bu büyük kent kargaşası,
bu büyük gerginlik ayakta tutuyor.."

nirengi;
belli sayıda noktaların konumunu büyük bir doğrulukla ve kesinlikle saptayabilmekti oysa.. beden,ruh ve yüzeyselliğin eşsiz kabiliyeti diyorum ben buna..*

moda

olasidir. her insan gecmise bakar. birini, onunla karsilasmadan once geldigi yolundan soyutlayip goremezsin ki. tabi buna ozellikle toplumumuzun erkekleri daha cok meyillidir orasi ayri. "yok canim, gecmisinin ne onemi var" diyenin de samimiyetine inanmayin, orada yalan kirintisi mutlaka bulunur. gecmis takintisi kadinlarda bu kadar yuksek oranda degildir ama. onlar da karsisindaki adamla gelecek odaklidir. tipki oscar wilde'in dedigi gibi...

(bkz: bitti demediniz mi lan)

alicia keys'in halkalı şeker şarkıları ile yüzerken bir instagram story atması ile de bir dönem gündem konusu olmuş gruptur.

sevdiğim, değer verdiğim, zamanımdan, sınırlarımdan fedakarlık ettiğim kişi ile küsmüştük, zaten belliydi ayrılacaktık. ben onun mutsuz ediyormuşum, hiç anlayış göstermiyormuşum, empati kuramazmışım, sahte, rolcü, yapmacık biriymişim. bu kelimeler çok ayrı kırdı hatta içimi parçaladı çünkü sevdiğim bunları bana derse sevilen oluyor muydum? sevgi kimseyi üzmezdi, üzmemeliydi beni çok üzdü, bu sevgi değildi. haluk bilginler diyor ya "seninki sevgi değil, hınç. hınçla sevilmez." kalbimi kıran hatta tüm sorunların sebebini bende bulan biriyle mutlu olamazdım. kendini ben de bitirdiği en şahane cümlesi ise şuydu:" ileride üzüleceğime şimdi üzülürüm." bu ne demekti şimdi?o kadar çok anlam ifade ediyor ki. hepsi de kalbimi, sevgimi, beni hiçe sayan anlamlar silsilesi. öylece kaldım. tamam, deyip kapattım telefonu. işte bu cümle ile kalbimden feragat etti. affettirmek için çok uğraştı belki de affettim ama unutmadım. onu kendi gibi sevenler sevsin, benim sevgim ona ait değil.

"the white horse"
john constable, 1819

üzen durumdur. listeler yapılır olmazsın. enlerin içinde yer almazsın. sürekliliği olan ama hiç maçın adamı olmayan düz bir orta saha futbolcusu gibi hissediyorum kendimi. ah ulan be.

alarmın çalmasına beş dakika kala annemin mutfakta çıkardığı bardak, tabak çatırtısına uyandım.
medcezir yoktu bugün, sihirli annem izlemek zorunda kaldım*
zaten sadık'a da sihir yapıldı pamuk gibi adam maço oldu.
yağmurlu diye geç kaldım*
keşke otobüste geç kalsaydı!
ennn sevdiğim dersime geç kalma fikri kalbimi acıtıyor.*

hangi çıstaklı müzik beni kurtarabilir?


haydi hayra karşı!*