bugün denk geldiğim kazalar. çoğul evet. ölümün bir saniyelikte olsa yakınından geçmek, içimi burkuyor.

eve dönerken bir tane çocuk, sen de 9 ben diyim 11 yaşlarında elinde sigara salak salak dans ediyor. kendini havalı sanıyor. sinir oldum ottan dünya düzenine.

başlığı görür görmez midem yanmaya başladı.

tamam arkadaşlar geyik yapıyorsunuz lakin itici oluyor. yaptığınız/yapacağınız geyik pek çok insanın kutsalını tiye alıyor.

fikrinizi ve bilginizi konuşturmak yerine, kusura bakmayın ama ergence tavırlar sergiliyorsunuz.

bu ülkede din ile ilgili fikrini ve birikimini konuşturan turan dursun canından oldu. ilhan arsel ölüm tehditleri ile yaşadı.

bu coğrafyada özellikle din konusunda derinlemesine çalışmalar yürüten insanların yaşamı yeterince zor zaten. bu tavırlarınızla bu zorluğa katkı veriyorsunuz.

çoğunuz sokakta orada burada müslüman numarası yapan, anasına babasına inanmadığını söylemeye korkan tipler gibi duruyorsunuz.

klavyeyi görünce coşmanız buna dalalet.

ha öyle olmayanları tenzih ederim. onlar da bu zevzekliğe alet olmasınlar derim.

gelecekte müslümanım diye ortalıkta gezecek olan 3-5 ergen eğlenecek diye bir fikriyatın ırzına geçmeyin.

güncelleme editi: başlığı açan kişinin ve peşi sıra konuşanların çoğunun iletisi uçmuş. verilen sert tepki o iletilere yönelikti.

fare olacakken salatalık olmaya karar vermiş, sağ olsun.*

ps: #923618 * hayır efendim gülmüş olduğum sizinle barışmış oldugumu göstermiyor. *

"bi gün ölür gidersem kaza kurşunuyla
beni vuran her kimse çıkar birkaç gün sonra
oysa ben hiç kimseyim hiç olmadım
bir hastahanede kadavrayım hiç ölmedim
bir dünya varsa ben orda yoksam ben nerdeyim"
pinhani-hiç kimseyim
çok sevdiğim pinhani'nin kalbime en çok dokunan şarkılarından.. ilk defa kadavra gördüğüm zamana gidiyorum. mezarlıklardan çok etkilendim hep ama o an çok farklıydı. kendimi o kadar yakın hissettim ki o kadavraya yoğun bir duygu patlaması yaşamıştım. bu şarkının bi hikayesi de oldu bende. belki de çok yakın olduğumuz için kadavrayla ayrılamadım ondan bir türlü.

henüz yeniyim bu nedenle 5 takipcimin olmasına müteşekkirim. sizi bilginin nirvanasinda buluşturmayi temenni ediyor ve musadenizle şımarmak adına mübalağa sanatına başvurmak arzusundaym. sevgiler...

gülmek ya da ağlamak fark etmez. hayatta hiç bir şey sonsuza dek sürmez.

hintçe bir kelimedir.
gökyüzüne bakmak ve hala umudun olduğunu hissedebilmek demektir. aslında hepimizin arada bir durup yapması gereken şeydir.

kendisi son derece ilgi çekici içeriklere sahip radyodur.

ilhami algör'ün okuduğum ilk ve çok özel kitabı. tamamen soyutlukta kalmış, bir türlü duyularıma ulaşamamış gibi hissettim okurken. doğrusu girişte edebi yönünü basit* bulacağım ve sıkılacağım bir eser sanmıştım ama hemen ardından son sayfaya kadar keyifle aktı.

lucifer'in kavgası sadece inatçı sütyenle olur.

edit: sanırım buraya uludan baya bi yazar gelmiş. ama keşke kalitelileri geleymiş.

müteahhitlere dolar üzerinden fiyat garantisini ben mi verdim ?

"seni seviyorum"da vurgu sevgilidedir.
"seviyorum seni"de vurgu öznededir.

ilk tümce bana daha samimi geliyor. ikinci tümcede "hadi yine iyisin kerata" alt metni var sanki.

tabi ki bu benim kendi görüşüm. yanılıyor olabilirim.

tam bir amerikan rüyasıdır. piramit içinde en parıltılı basamak olan bu kendini gerçekleştirme nedir? nasıl bir kendini gerçekleştirme? insanlara da vaaz verilir bu piramit kaynak gösterilerek; karnın doydu mu, yürü kendini gerçekleştir. herkes ne olduğu hakkında bir fikri olmadığı kendini gerçekleştirmenin peşinde koşar. kendini gerçekleştirmek, o yüce eylemi tamamlamak için kişisel gelişim kitapları alınır, yaşam koçlarının ve benzerlerinin kapısı aşındırılır. piyasanın itici gücüdür bu hiyerarşi. ne oluyor kendini gerçekleştirince, faydası ne? zaten sonu yoktur bunun. kişileri değersiz ve yetersiz hissettirir. bazı çevrelerce tanınmaz bile bu hiyerarşi, değeri yoktur. yine de daha ilk okuldan öğreniriz bunu. kendini gerçekleştirmek... hı hı, evet.

her bölümünde pek tahmin edilemez sonların yaşandığı (olması gerektiği gibi) ve her bölümünün kısa suç öyküleri tadında olduğu polisiye dizisidir. ana hikayenin başlangıcı; psikoloji hakkında çocukluktan itibaren edindiği bilgileriyle ve zekasıyla medyumvari bir düzenbaz olup ünlenen jane'in, bir televizyon programına çıkıp ünlü seri katil red john ile dalga geçmesinin ardından ailesinin red john tarafından feci şekilde öldürülmesidir. bu cinayetten sonra jane, katili bulmak için kaliforniya soruşturma bürosuna (cbı) dedektif danışmanı olarak girer. ana hikaye, alakalı-alakasız cinayetlerin çözüldüğü bölümlerde verilen küçük gelişmelerle bu doğrultuda ilerler.

aşk ilişkileri faktörünü sadece bir virgül olarak göreceğiniz dizilerdendir. olması gerektiği gibi aşk üzerinde fazla durmaz ve sizi olayın içinde yaşatır. izlenmesi gereken epey güzel dizilerdendir.

ben küsüp sofraya oturmazdım, yemek yemezdim. onlar, çok da güzel yemeklerini yer, arkasından annem seslenirdi; “rapunzel, rapunzelllll biz yemeğimizi yedik kızım. sofrayı toplayıver.” gördüğünüz gibi pek de şey yapmazlardı ama bulaşıklarıda yıkatmaktan geri kalmazlardı. neyse büyüdüm de akıllandım, yemek yememek yerine sofra toplamamayı tercih ediyorum artık. (swh)

atsan atılmaz, satsan satılmaz. bir gün giyerim ya nasılsa diyerek yıllardır gardırobun bir yerinde öyle bekler...

cem karaca-ıslak ıslak.

dissosiyatif amnezidekinden daha yoğun bellek kayıpları bulunmaktadır. kişi bir anda yaşadığı hayatı bırakıp başka bir kimlik benimser. bu yeni kimlik üstlenme çok ayrıntılı olabilir. yeni bir isim, yeni bir iş, yeni bir evin yanı sıra yeni kişisel özellikler de edinilebilir; ancak kişi genel olarak geçmişini hatırlayamamasını sorgulamaz. genelde füg süreleri kısadır. çoğu zaman sosyal temas azdır ya da hiç yoktur.

alperenler barajı geçemiyormuş.

şaka şaka ama bir o kadar da gerçek.

sanırım bu ülkedeki her gencin hayalidir bu, kalkmalı ve bu sistem düzelmeli ama nasıl?

tanıdıkları olanlar güzel üniversite ve bölümlere hemen yerleşir. böyle çıkışlar yapmak için elinde bi plan olmalı.

önerilerle gelmelisin yoksa ne anlamı.
üniversite sınavı kalksın! hadi kalksın bakalım