ingilizce adı "the journey of humanity" olan tablo dünyanın en büyük tuval resmi olarak bilinir.
tablonun sanatçısı "sacha jafri" farklı farklı ülkelerde yaşayan çocuklardan salgın'ın kendilerini nasıl hissettirdiği ile ilgili bir resim yapmalarını isteyip çocukların yaptığı resimlerden ilham alarak tabloyu oluşturmuştur.

tabloyu 8 ay'da bitiren sanatçı, günde ortalama 15 saat boyunca eğilerek çalıştığı için tablo bittikten sonra omurga ameliyatı geçirmek zorunda kalmıştır.
tablo açık artırma ile bayağı yüksek bir fiyat'a satılmıştır.*
sanatçı, tablonun tüm gelirini yoksul ülkelerde yaşayan çocukların yararı için uluslararası yardım kuruluşlarına bağışlamıştır.

genelde serengeti düzlüklerinde ceylan avlamayı bekleyen sırtlanlar tarafından keşfedildiğinde tecrübeli bir fahişe gözüyle bakılan kadındır oysaki gerçek görünenden çok farklıdır. kadın, topumsal tabuları yıkmış cinselliğinin farkına varmıştır. bedenini keşfetmiştir. aman gel de bunları sallanan kıllı göbekli dayılara anlat nato kafa nato mermer.

t: normal olan ve de olması gerekendir.

çemberlitaş'ta divan yolunda etrafa bakınarak yürüyorum. bir binanın kapısının üzerinde pierre loti'nin adının olduğu kitabe gözüme ilişti. meğer burası pierre loti'nin 1910'da kaldığı eviymiş.
“türklerin saadet ve felaket zamanlarında necib ve sadık dostu fransa encümen-i daniş azasından piyer loti 1328 tarihinde bu evde ikamet etmiştir.”

kaldığı ev de şu:

şimdi bina üzerine üç kaçak kat eklenmiş, eskisinden zerre eser bırakılmamış ve dükkanlarla bezenmiş halde han olarak kullanılıyor. 2007 civarında bir kaç haber yapılmış bu binanın akıbetiyle ilgili ama tabi ki hiç bir şey olmamış.
kitabe nerede bina nerede. kitabe eğreti durmuş resmen. istanbul'un her köşesinde ilginç bir şeye rast gelebildiğime her seferinde şaşırıyorum. sahip olduğumuz şeyleri yok etmede neden bu kadar ısrarcıyız, bunu da anlayamıyorum.

şu tweet serisini de bırakayım.

anıl mert özsoy’un herkes her şeyin farkında isimli öykü kitabının ilk öyküsü olan pekmez öyküsünde gelen bir cümledir.

ve gerçekten öyledir. gariban olmak buz gibi bir soğukta kalmaktır. tir tir titremektir, ufukta sımsıcak bir güneş doğacağına dair bir huzme ihtimal bile görmeden. sadece fakir olmak değildir gariban olmak; gariban olmak için cebinin boş olması yetmez; kimsesiz, çaresiz, yolsuz yordamsız olmak da gerekir. ve insan bir kez gariban hissetmeye başladı mı yere düştüğünde yediği tekmelerim hesabını da tutamaz olur zamanla.

ve bir çare yoktur garibanlığa. garibanlıktan çıkılacak yol çoktan geride kalmıştır. ince bir sızı gibi uzanır durur hayatın dikiz aynasında. daha mutlu bir hayat biz ilerledikçe aksi istikamette yol almaktadır, hem de bizden çok daha hızlı bir kararlılıkla.

sadece umut. garibanlığın battaniye şefkatinden bile nasibini almaya çaresizliğinde sadece umut vardır. ve her gariban hayallerinin ufku kadar ısınabilir. ve her gariban ayağını dilediğince uzatabildiği bir yorgan arar durur. ve her gariban gece uyurken umutlu rüyalara yatmak ister, ısınır bazen içi elverdiğince.

ve sadece umut…

doğum günüsü olan yazar. efenim sözlükte aşina olduğumuz güzel bir şahsiyet. kendisine mutlu yıllar diliyorum.

ilginç fetiş.

o çorap öyle bir şey ki kendi çabasıyla yırtılabiliyor durduk yerde.

siz onunla zaman kaybetmeyin. gömlek, etek falan yırtın. o da arada yırtılır zaten.

türk milleti'ne cumhuriyeti armağan etmiş ülkemizin kurucu lideri. büyük fikirlerin adamı, askeri bir deha.

sarı gelin yorumunu dinlemeden ölmeyin.

bu sene sosyal mesafenin korunduğu huzurlu bir tatil amaçladım. güzel koylar, beldeler, kamptı, çadırdı derken gayet hoş bir tatil geçirdim. jeneriklik de fotoğraflar çektim.

ancak yolun kenarında kendi halinde, sahipsiz duran bir taş parçası beni gördüğüm güzelliklerden daha çok etkiledi. üzerinde belli belirsiz antik yunanca bir şeyler yazıyordu. ne yazıyordu? kim yazmıştı? ne amaçla kullanılmıştı? üzerinden belki de onlarca medeniyet geçti ve bitti. ona şekil verenler gibi, onu görmüş ve yanından geçmiş binlerce ya da milyonlarca kişi çoktan toprağa karışmıştı bile. şüphesiz ben de onlardan biri olacaktım. hayat böyle işte.

şezlong üzerinde kokteyli yudumlarken bana ölümlü olduğumu hatırlatıp, boş hırslar yerine bu kısa hayatı daha keyifli yaşamam için motivasyon sunan taşı huzurlarınıza sunarım. siz de belki bu hayatın bir gün biteceğini bilerek kısa ve boş hevesler uğruna kimseyi kırmazsınız.

yüzde yüz dana sosis ya da organik yumurta ile yapılmış mayonez ve gdosuz mısır ile yapıyorsa neden olmasın dediğim başlık.


bugün çocuklara kumpir alma niyetindeydim. kavga ettikleri için ceza olarak kumpir fikrinden vazgeçtim. şimdi ne kadar doğru bir karar verdiğimi görüyorum. izmir'de o kadar pahalı değil gerçi.
ve konudan bağımsız olarak bil bilgi; inanmayacaksınız ama izmir'de de kumpire kumpir diyoruz !

dün gece çekilen 100 millonluk piyangonun çeyreğe, ama tek bilete vurmasıyla kalan 75 millonu cukka etmiş resmi kurum. sağda solda boşta para kalırsa hemen cukka ediyorlar kasaya.

normal hayatta suratına bile bakmayacağın insanlarla saatlerini geçirmek.

söyle.

1980'lerin başlarında siyasi yasakların olduğu dönemde, 60'ların adalet partisi geleneğini sürdürmek üzere kurulan siyasi parti dyp'ydi. bu partinin arka plandaki gizli lideri olan kişi de yasaklı süleyman demirel'di.
dyp yöneticilerine basın yoluyla sorulan sorularda, yöneticilerin cevabı "bir bilene soralım" şeklinde gelirdi.

buradaki "bir bilen" süleyman demirel'di. "bir bilene sormak" deyiminin çıkış noktası da budur.

oturmaya mı geldik
uzun süre aynı şeyleri yapmaktan kaynaklanan hissiyat.değişiklik şart.. hadi onu da yaptın diyelim yine yoksa tadın tuzun o zaman geçmiş olsun. kronik mutsuzluğa hoş geldin..

otopsi yapılacak.

torbacı şirin eksik onu ekleyelim.

rahmetli kemal sunal'ın rol aldığı propaganda filminde okunan bir şiir daha henüz ankarayı hiç görmemiştim o zaman. ama acaip merak etmiştim. şiir şöyleydi.

ankara ankara güzel ankara

seni görmek ister her bahtı kara.

hunimi kabuğuma rapt eyledim
marulu 7/24 aralıksız yerim.
ben seni korkak bellemedim.
sadece senden daha deliyim dedim.