okulda koklamaya doyamadığımız ve bunun için kanser uyarılarına maruz kaldığımız silgi.

benim çocuk ruhumun verdiği cesaret ile, hiç sakınmadan, özgürce ve üzerine fazla düşünmeden yaptığım şeylerin, dedikodusu yapılmaya başladığından beri.

örnek vatandaş olduğu kadar da örnek yazar. bence hayatını da örnek insan olarak olarak yaşıyordur.

(bkz: severek okuyoruz efendim)

'ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında. ' diyerek tanımlamıştır ahmet hamdi tanpınar.
büyük korkularla yüzleştiğimiz, yaşadığımız ancak tam olarak eskisi olmadığımız bir yılın ardından geçip giden günlerle selam ederken anlayamadığım bir süreçtir benim de zaman.
çubuk animasyonun tatil neşesini aklıma düşürdü.
yaşadık mı? yaşadık tamam.
bitti mi? bitti tamam işte.
geçti mi? geçti, zaman işte. *

hep söyledim yine söylüyorum, belirli bir olgunluğa ulaşmadan sevgili olmayı doğru bulmuyorum. yaşıtlarım gibi ergen aşk acıları çekmek istemiyorum, üç hafta geçmeden konuştuğum birisini unutmak istemiyorum. her şey kendiliğinden olduğunda güzeldir, zamansız ve kendi çabamla arayıp bulduğum şeye aşk demem çünkü zorlamadır. zamanı gelince her şeyin kendiliğinden olacağına inanıyorum. ve gerçekten değer verdiğim birisiyle olana kadar da sırf kendimi tatmin etmek için kimseyle sevgili olmayacağım. iyi günler.

erken kalkmak, spor yapmak ve düzenli ders çalışabilmek

sucurtalı yumuk.

entry girmekle moderatör olmanın bir alakası yoktur.
moderatör olmak için gerçekten vaktini verebilen, sabırlı ve sinirlerine hakim olanlar seçilir.
sanıldığı kadar da kolay bir iş değildir.

koşun komşular koşun !
imperactus aldı sazı* eline. inanıyorum sağlı sollu girişecek. hayır yani biliyorum, yapar da, hiç acımaz*.
neşet babaya da bol selamlar, sevgiler.

ekleme: tamam müslüm'e de selamlar, sevgiler.

hayatının büyük çoğunluğu okyanusta geçen, beyaz renkli, estetik ve gürültücü kuşlardır.

koca koca harflerle yazmak isterim arkadaşlar ama maalesef sözlükte olmuyor. şimdi hep birlikte tekrarlayalım:

cinsiyet farketmeksizin her şikayette önce mağdurun beyanı esas alınır. beyanı veren kişi çocuk/yetişkin fark etmeksizin mağdurun beyanı her zaman önceliklidir. bunu aklımıza kazıyalım.

öncelikle geri zekalıyla anlatır gibi anlatırsak eğer feminizm sosyal hak bağlamında kadın ve erkek eşitliğidir ve sizi yemeyecektir. feminist değilim diyen kadın arkadaşları teessüf ederim, türkiyede yaşayıp da hayatında bir kere istismar edilmemiş bir kadın yoktur. kendi yaşam hakkınızı ve kişisel alanınızı siz savunmazsanız sizi anlamayanlar hiç savunmaz.

kadınların iftirasına gelirsek eğer, her yerde belli durumları istismar eden insanlar vardır ve olacaktır. bu ülkede hiçbir şey yapmadığı hâlde kırk yıl hapis yatan insan var. onların geri zekalılığı, yaptıkları tek şey temel insan haklarını savunmak olan bir topluluğa mâl edilemez.

aklı havada iki insan bu mağduriyeti sömürdü diye o mağduriyet yok olmuyor. öldürülen kadınlar dirilmiyor. sistematik kadın cinayetlerini engellemek adına hazırlanan istanbul sözleşmesini bir çırpıda silip atanların da açıp okumasını tavsiye ederim erkekliğinize zeval gelmez. feminizm hakkında açıp vikipedi bile bakmamış insanların feminizmi bir kanser gibi görüp "feminist değilim ama... feminizmi desteklemiyorum ama..." demeleri de beni deli ediyor. temel insan hakkı olan yaşamı savunmak ayıp bir şey değil. bunu da tekrar tekrar kendimize ayna karşısında söyleyelim lütfen.

cinayeti küçük bir çocuğun dahi saptayabileceği davalarda katilin serbest bırakıldığı mahkeme kapılarında adalet dilenmek zorunda kalmak pek güzel bir şey değil. o yüzden rica ederim hiçbir şey yapmıyorsanız bile bu olay üzerinden feminizm boklamadan önce "ben niye yaşam hakkını savunan insanlara iki kadının salaklığını mâl ediyorum ya" diye düşünün.

geçinemeyen birkaç yazarın özelden kavga etmek yerine birbirlerini engelleyip ulu orta kavga ettikleri kavgalardır. bizi ilgilendirmeyen durumlara bizi maruz bırakmayın dedirtir.

şeyma'yı günahım kadar sevmem ama sormak lazım şimdi: "taktırması" ne demek? çocuğu olanlar bilir, çocuklar taklitçidir ve tutturunca da tuttururlar. bana göre de hoş bir görüntü değil elbette ama ben ne yapıp etsem 4 yaşındaki kızımın zaman zaman oje sürmesine engel olamıyorum. neden, çünkü çevresinde; örnek alacağı insanlarda bunu görüyor. sokakta absürt giyinmiş bir çocuk gördüğünüzde de "aaa annesine bak, nasıl giydirmiş?" mi diyorsunuz? linç etmek kolay, farklı yönden bakmak gerek azıcık.

bir toplumda herhangi bir andaki toplam olgu sayısının toplam nüfusa bölünmesi ile elde edilen ölçüte verilen isimdir.

"sende şeytan tüyü var" denilen insan türü bu oluyor demek ki. bugünde aydınlandık şükürler olsun.

gerçekten ihtiyaç olup olmadığını merak ettiğim başlıktır. her bireyin ihtiyaçları, öğrenme hızı, kapasitesi farklıdır. odaklanmadan 12 saat çalışan birisi odaklanıp 9 saat çalışan birine amma da boş yaptın diyebilir mi? farmaya harcanan saatler ile biyokimya bir tutulabilir mi? tusiyer olmaya yaklaşmışken kafamda binbir soru..

(bkz: floransa)'daki uffizi galerisi, cosimo de' medici'nin emriyle 1560-1581 yılları arasında (bkz: giorgio vasari) tarafından inşa edilmiştir. bina önce ofis olarak kullanılmış, daha sonra medici ailesinin sanat koleksiyonunu sergilemek için kullandığı sanat galerisi haline dönüşmüştür.
tarihteki bilinen en eski sanat galerisi olarak nitelendirilebilir. medici ailesinin sanata ve sanatçıya düşkünlüğünün bir sonucu olan galeri, döneminde sadece asiller, krallar, kardinaller ve papazların ziyaretine açıktı.
benim gibi sanat meraklıları için stendhal sendromlarında yuvarlanmalık bir müzedir kendisi. medici ailesi döneminde bir çok sanatçıyı himaye altına aldığı için müzede da vinci, botticelli, michelangelo, raphael, giotto, titian, fra angelico, filippo lippi'ye ve caravaggio'ya kadar sayamadığım bir çok sanatçının bilinen eserlerini görebilirsiniz. bölümler arasında gezerken geçtiğiniz koridorlardaki heykelleri incelemek ve camdan baktığınızda arno nehri ile floransa'yı görmek bile insana ayrı bir zevk veriyor. tüm bölümlerini gezmek ve eserleri tümüyle kavrayabilmek bir kaç günü alır.

müzede bulunan en meşhur eserleri buraya iliştireyim:
botticelli-primavera (1478)
botticelli-the birth of venus (1485)
da vinci-annunciation (1472)
caravaggio-medusa (1597)
caravaggio-bacchus (1598)
michelangelo-doni tondo (1505-1506)

birkaç kirli zihniyetin kabalık yaparak mizahi eleştiri yaptığını gösteren karikatür.

ülkemizde kabalığı bir tür mizah sanmak gitgide yaygınlaştı zaten. argo, küfür, recep ivedik vari iğrenç hareketler mizaha girmiyor ey yetkililer! mizahın bile bir kalitesi var, düşürmeyelim lütfen.

göğün bulutlara çizdiği karikatür herkes tarafından farklı dilde okunuyor.
ay bazen yarım bazen yarımdan da yarım olsa bile maviliği hep aynı.
aşkı, duvarda yarattığım kuşla göçe mecbur bırakırken,
satırlara dökülen yıldız tozlarıyla geri kazanabilir miyim?