yazma konusunda türk edebiyatının yazı makinesi ahmet mithat efendiyi kıskandıracak kadar yazan yazar.

14 nisan 1912 tarihinde rms titanic nam-ı diğer "titanik"te başçarkçı olarak görev yaparken karşılaştığım teyzedir.

herkes canhıraş koşturuyordu. görenlerde korkuyla karışık bir şaşkınlık hali bırakacak denli bir keşmekeş vardı güvertede. tıpkı dante'nin cehennem tasvirindeki gibi korkunç bir kalabalık görmüştüm doğrusu... alt katlar iyice su bastığı için, boğulmamak için sancak tarafına doğru yönelmiştik. kemancılar bir yandan rachmaninoff'tan keman konçertosu çalarken gözüm yaşlı bir hanımefendiye ilişmişti. kadınlar için öncelikli olarak ayrılmış filikaya kadınlar panikle çığlık atarak atlıyorken, kendisi soğukkanlılıkla "bismilll" diye bindi. sanırım bu bir nevi kutsama sözcüğüydü. tanrı onu da kutsasın. kendisini şapkamla selamladığımda "napıverem ben gari, şu başımıza gelen örüğe bak" dedi, umarım o teyze hayattadır.

şaka maka eskiden dünyada yaşam olması.

içimizde köstebek olduğunu gösteren başlıktır.
kim sızdırdı lan planları ?
şöyle ağız tadıyla bir darbe yapamayacak mıyız yahu ?

canımız yandığında annelerin söylediği öpeyim de geçsin cümlesinin bilimsel bir dayanağı varmış.

amerika'nın pittsburg üniversitesi'nde yapılan bir araştırma, ebeveynlerin dokunuşunun bebeklerde farklı hastalıklardan kaynaklanan acıları azalttığını ortaya koydu. dudaklarda bulunan duyu reseptörleri acıyan yere dokunduğunda sinirsel iletim ile oradaki acıyı hafifletiyor.

lucifer ilk engellediğim yazar. merak dahi etmiyorum ne yazıyor ne çiziyor. öylece boşluğa gidiyor benim için yazdığı herşey. belki düzeldi, artık bilgi verici entry ler giriyordur ama inanın gerek görmüyorum ondan gelecek bilgiyi.

bakınca baya nefret söylemi gibi oldu ama durum bu.

fani olduğunu hatırla anlamına gelen söz. antik roma’da kralların halk arasında atla gezdiği sıralarda halkın krala bu sözü söylediği rivayet edilir.
aşırısı saçmadır. tabii ki fani olduğumuzu hatırlamalıyız ama ölümü düşünerek yaşamak elimizde olanı da çar çur etmektir.

ayrıca lamb of god’ın son albümündeki güzel bir şarkıdır.

merkezine giderken "ada'ya gidiyorum" şeklinde kısaltma yapılan şehir.

(bkz: bir arkadaşım)

nazım hikmet şiiridir.
ben bir ceviz ağacıyım
gülhane parkı'nda
ne sen bunun farkındasın
ne polis farkında.

mensubu olmaktan onur duyduğum elit burç.şüphesiz herkese değil,değerimizi anlayana ve bilene.

sizi mutlu eden insanlara bir alo deyin, günaydın sözlük!

bir ayrılığın 2 farklı şekilde ifade biçimi.
biri nazım hikmet ran'ın gidersen kimseden farkın olmayacak manasındaki sözü, diğeri yılmaz erdoğan’ın baktığım her kişide seni görüyorum minvalindeki sözü.
hangisi kazanır bilinmez; gidenin ardından cool duran nazım hikmet mi? arabeske bağlayan yılmaz erdoğan mı?

niye geç olsun ki ? yani geç olma mevzusunu kim belirliyo ? kim diyo ki bu yaş bu durum için geç bu durum için erken ? hayat sizin , alacağınız kararlar sizin , çizip yürüyeceğiz yol sizin ee bi zahmet er ya da geç kararını da siz verin.
27'sinde tıp kazanıp işinden istifa edip birçok şeye yeniden başlayan tanıdığım için herkes aynı şeyi söyledi. yaşın çok ilerledi , yeniden başlamak için çok geç , ne zaman bitirip ne zaman işe başlayıp ne zaman evlencen falan filan.. şuan 6. sınıf öğrencisi ve sınıf arkadaşıyla nişanlı. yaza düğünümüz var.
bi akrabamız 28 yaşındaydı , bütün sülale geç kaldın evlen de evlen diye tutturdu sanki evlenince başı göğe erecekmiş gibi. evlendi. 32 yaşında boşandı. 35 yaşında yeniden evlendi ve şuan 38 yaşında , 2 tane bal tanesi bebişi ve gayet mutlu olduğu bi yuvası var.
18 yaşındaydım mezuna kalcam dedim yaşın ilerliyo dediler 20 yaşında mezuna kalcam dedim yaşıtların aldı başlarını gidiyo dediler. 23 yaşındayım hala mezun kafasındayım beni aptaldan farksız görüyolar. ama ben bi kere dahi pişman olmadım bi kere dahi keşke demedim.
geç kalıyomuşuz. tamam da neye geç kalıyoruz ? okul mu , iş mi , evlilik mi ? kim belirliyo bu süreçleri ve bu kriterleri ?
bi şeyin geç ya da erken olması tamamen sizinle alakalıdır. bi insan 21'inde hazırdır evliliğe , bi insan 33'ünde bile hazır değildir. saçma sapan dayatmaların sizde oluşturduğu psikolojik baskı bu. hiçbir şeye geç kaldığınız yok.

benden bir parça var iceride birbirimize doyamadığımız.. ufacık,minicik bir can..

whats going on?

kimsenin kimseyi tanımamasıdır, deyip başladığım hede.

yazar sayısı arttıkça insanların birbirlerini tanıma oranları da azalıyor. kaynaşayım derken uzaklaşıyoruz büsbütün yanisi.

edit: düşünüyorum öyleyse yokum ile ortak başlıktır.

bu fotoyu nette görüp kaydetmiştim. kimin bilmiyorum ama güzel bir çalışma olmuş.

tasavvufta olmak, çile doldurup tasavvufi konularda danışılabilecek konuma gelmek. günümüzde ise önceleri pek de bir etkisi olmayan kişilerin belli konularda fikir sahibi olması.

üçte yetmez beş tane
beşte yetmez yedi tane ver ver ver ver
ver allahım ver...