erkek değildir.

herkesin uyanması lazım.

benim nickaltımda nedense olmuyor öyle şeyler. biri troll dedi sadece.

nokta!

illa ki acır o yüzden yara bandı çeker gibi hızlıca yapın.

monte kristo kontu kesinlikle listemde ilk sırayı alır.evet tuğla gibidir konu yavaş ilerler ama okuyun derim kesinlikle pişman olmazsınız.

soğuk değil o aslında, normal olandır,
bizde insanlar dikkat ettiyseniz ya sinirli, ya laubali, ikisinin arasını pek göremezsiniz, ciddi olmayı soğukluk zannediyorlar.

üzerinde maşallah yazan kadın = ben ( temsili değildir).

uçamıyorum artık
kanatlarım kırık
altından demirler
sarmış etrafımı

düştüm, kaç kere
dizlerim yaralı
kanıyor sol yanım
ayakta duramıyorum

ulaşamadım sana
yaşayamıyorum da bazen
sözlerim kesiliyor
yorgunken nefeslerim

seni düşlerken
gördüğüm rüyaların
kabuslar alıyor yerlerini
sen neredesin?

ayakta bekliyor musun hala beni?
yoksa oturdun mu artık?
ruhum duymasa da
hissediyor seni.

artık çok geç.

yol aynı yoldur, sadece araç değiştiriliyor.

yazarları akıştan ziyade rastgele sekmesinde gezmeye iten durumdur. forumsal ve kopyala-yapıştır yapılan haber başlıklarından kaçmak için şu an en iyi yol bu görünüyor.

bu yazılanların hiçbirini yapmıyorum, öyle huylarım yok. ama yine de zavallıyım. kader utansın.

beni bu yaratıkla yalnız bıraktılar sonunda, ama hayır, yalnız bırakmakla kalmadılar, bir hücreye de tıktılar, her şeyden çok korktuğum bu yaratıkla, kendi kendimle. biliyor musun nasıldır insanın kendi eline bırakılması,kendiyle başbaşa kendi insafına terk edilmesi. ille de korkunçtur diyemem ama bu dünyada yaşadığımız en akıl almaz serüvenlerden biridir: insanın kendisiyle yüz yüze gelmesi.
wolfgang borchert-ama fareler uyur geceleyin

buchenwald toplama kampına gönderilen kadın ve çocuklar. bu görselin adı “korkuyu hissetmek” olsun.

kaynak: buradan
tarih unutmaz.

bir piyasada aynı malın iki alıcısının bulunması durumudur.

sevgili sözlükdaşlar,
karalama defterine alternatif bir başlık bulmanın mutluluğu içerisindeyim. o karalama defteri ne çekti bizden.. doldu doldu taştı. biraz da buraya dökelim o zaman..
günlerden cumartesi, aslında pek bir önemi yok günlerin benim için. tarihlerle de aram yoktur benim. bu yüzden sevdiğim insanların doğum günleri için hatırlatma kurarım telefona. yediğim zılgıtların etkisi büyüktür tabii..
ne zamandır bu umursamazlığın içindeyim ben. ne yazık ki kaçırdım orayı...
zihnimle alay ediyorum bazen pek keyifli. öyle dediğime de bakmayın, zoruma gidiyor aslında yerli yersiz sert vuruşlarım. sahip çıkıyorum hepsine, en sevmediğim özelliklerime bile. bu yüzden değişim çok rötarlı geliyor. gelincede diyor ki bu kadar kafa tutman ne haddine!
iki dakika içinde kendimi dibe çekebilirim. bu muazzam yetenek nereden geldi bana? cadılık mı var hamurumda?
ruhum kaotik bir zorbalığın içindeyse evden çıkamaz bedenim. sürüklemek gerekiyor beni. şöyle saçından tutup gel buraya denmeli. o zaman bile sorguluyorum neredeyim,nereye gidiyorum, bırak beni! halbuki gitmek ister hep. bu ne yaman çelişki.. pek nazlı değildir aslında sadece bilinmezlik iksiri ürpertir, titretir içini.. bu korkusu aynı zaman da umududur. o kadar absürt bir ilişki.
bilmediğin yollara savrulmalı aslında başka yerler keşfetmeli. insan başka türlü nasıl yaşar? dedim ki kendime çık dışarı gör evreni. hepsini göremezsin ama azıcık ucundan yeterli...

aldım.. verdim... ben seni yendim...
yenemedi.. şimdilik.

görmedi görmedi bir tur daha

eşine ve kendisine geçmiş olsun dediğim yazar.

salça yeniden yapılır, cam yeniden yerine takılır, yeni bir playlist hazırlanır, bariyerlere sol taraf daha dikkatli verilir, tekrar yola çıkılır.

da; hani bize pasta?*

karaciğeri karın ön duvarına bağlayan ligamenttir.