hayat boyu hep kötü şeyler yaşayıp çok üzülsen de bir mutluluk oyunu gibi bardağın dolu tarafını görebilmek, mutlu olmak için bir sebep bulup yaşamak için çabalamaktır. içinde yaşama sevincinin olmasıdır . yaşadığına şükretmek , bundan da mutluluk durmaktır. her şeyin içinde bir iyiliğin olduğunu anlamaktır. sadece kötü olaylara odaklalmayıp iyi olayları da anlamaya çalışmaktır. kendini iyi hissetmek için sürekli bir bahane aramaktır kısacası mutluluk oyundur.

sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini
uzak dağ kışlalarında
görmüyoruz birbirimizi
usul usul sis iniyor
kopmuş yollara
ışığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin
bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda
sevgilim sevgilim..
yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da.
(bkz: murathan mungan) (bkz: gece nöbeti)

bana tospağa demiş
düz suratlı bir yemiş.
onun doğrusu tosbağa
ağlayacaksan da oynama.

tamamen çıkar ilişkisine dayalı oluşum.

o kadar duyuru yapılır. üstünden bir gün geçmeden aynı soruyu defalarca sorarlar. bu gruplardaki yöneticilere, temsilcilere sabır diliyorum...

ben mustafa topaloğlu diye duydum.bir ara telapatik yöntemlerle niçe bey ile görüşmüş. niçe bey, ben bu sözü hiç söylemedim demiş kendisine. o zaman nereden çıktı bu söz deyince birden aydınlanma yaşamış topaloğlu. demek ki benim ağzımdan çıkmış demiş. olay bu arkadaşlar mahmut tuncer ile serdar ortaç'ın konu ile alakası yoktur.

rezalettir. saçmalıktır.

dünyaya bir evlat getirecek insanların bir şekilde test edilmesi çok gerekli.
iyi ebeveyn olursan iyi bir evladın iyi bir geleceğin oluyor.
kötü bir ebeveyn olursan bir canavar yaratabiliyorsun.

çocuk dediğimiz olay çok önemli bir mesele. öyle yapıp salmakla olacak bir şey değil.
kötü bir evde büyüyen çocuk veya sefalet dolu bir ortamda büyüyen bir çocuk ne kadar topluma verimli olabilir bilemiyorum.
ben korkuyorum. çocuk yapmayı düşünmüyorum. bu büyük sorumluluğun altına girmenin çok zor olduğunu düşünüyorum.
zaten türkiye’de yaşıyorum. çocuk yapmak istemememin en büyük payı bu ülke.
neyse bu konu kanayan yaram. çok deşmek istemiyorum.

bazen ne kadar belli ettiğinizi düşünseniz de asla anlaşılmazsınız.*

12 bölüm ve 1 bölüm ova'dan oluşan korku animesidir.

bir kasabada bir söylenti dolaşmaktadır. ortaokul 3-3 sınıfında her sene bir ölü kendini canlı sanarak sınıfa yerleşmektedir..

dopdolu bir sanat eseri.

filmi izlemeden önce david lynch'in sinema anlayışı hakkında bilgi edinmenizi öneriyorum. aksi takdirde bu filmi tam anlamıyla anlamak ve hissetmek zorlaşacaktır.

edit: imdb puanını öğrendim az önce.. inanılmaz derecede hak ettiğinin çok altında değer görmüş bir filmmiş. fikrimce 8-9 puan aralığındaki filmlerin yüzde doksanını cebinden çıkaracak türden..

çok düşünceli biri olduğunu gördüğüm ve kibar olduğunu düşündüğüm yazarımız. iyi ki var, seviliyor.

tanımları realist olan yazardır. ülke değerlerine değer veren, mazluma özenen haliyle ve beğenileri ile kendini gördüğü gibi sadece düz olmayan doğru düzgün olan bir yazardır.

sabah uyandığımda evde ekmek yok diye ağlamak yerine, çay demlenene mayasız pişi hamuru yapıp şekilli şekilli kesip kızartarak pozitif olmayı tercih ettim bugün.

kendi s... keyfi için diğer insanların korku içinde yaşamasından ve zarar görmesinden hiçbir şekilde rahatsızlık duymayan varlıkların saçmalığı.

dilimizde tüy bitti kardeşim. bu hayvanlar doğal türler değil; sokakta ya da ormanda işleri yok. ya insan denetiminde olacaklar ya da hiç olmayacaklar, bu kadar basit.
hiç gelip de yaşam alanlarını işgal ettik bik bik diye ötmeyin. sanki insanlardan önce ortalık 50'li köpek çeteleriyle doluydu anasını satayım.
hayvanların yaşam alanlarını işgal ettik diyenler, aç kalıp da şehre inen kurtları görünce ellerine av tüfeğini alıp ayakları götüne vura vura hayvanları arıyor vurmak için. e az bir mama, dalak, böbrek falan taşıyaydın yanında sen de di mi kardeşim.

siz insanı delirtirsiniz...

insanı uzaylı gibi hissettiren durumdur.
urfada çalışırken herkes bana yapıyordu bunu. hatta kasıtlı yapıldığına artık neredeyse emindim. yemekhanede yemek yerdik kendi aralarında kürtçe konuşup yüzüme bakar gülerlerdi.

bir takım kürtlerin türklerle ciddi problemleri var. üstelik bu problemleri tanımadıkları türklerden çıkarıyorlar.
zevk alarak yapıyorlar bunu.

amerikalı yönetmen quentin tarantino'nun 1992 yapımı en düşük bütçeli ilk filmi. film, elmas soygununda tuzağa düşen ve tuzağa nasıl düştüklerini anlamaya çalışan hırsızlardan oluşuyor.


--! spoiler !--

mr. blonde'nin polisin kulağını kestiği sahne beni mahvetti.

--! spoiler !--

10 lira verip bir ekmek alırım. bu kadar.

ilk işim (bkz: yazarların ilk girişimcilik denemeleri) başlığında da anlattığım gibi evimin önünde su satmaktı.

maaşım yoktu, freelance çalışıyordum*.

günlük 20 lira falan getirisi vardı, dondurma parası çıksa yeterdi zaten.

"gerdek partisi " diye bir başlık var az önce gördüm , seyrettim; işte o insanların kalitesi ortada, seyretmiş yazarlar anlamıştır, bu tiplerden kalite akıyor.

işsizlik oranı şu anki gerçek rakamın 2 katı olurdu ne olacak.

vişne okudum iktisat
ama işler hep kesat
ben de ekonomistim
buna rağmen optimistim.