kitaplarını kıskandığım bir başka arkadaşım… fazlasıyla sevecen ve kibar. diğer pozitif yanlarına hemen hemen tüm okurları olarak aşinayızdır zaten…
mutsuz anlarımda şiir seslendirip göndermesini isterim ve çalışmaya devam ederim. bir kaç saat sonra 50/50 ihtimalle o şiir gelmiştir veya gelmemiştir. şiir gönderemedim deyip, mazeretini açıklayacak kadar da ince birisi. diğer ihtimal gerçekleşip, şiir gelmişse apayrı bir mutluluk sebebi sesi.
bak buraya yazarken bile huzurlandım yine örtmenimmm.
söz uçar yazı kalır. işbu sebeple bana vaad etmiş 1 adet içini bolca karaladığın, çizgilerle donattığın kitabı unutma, hohoyt.

ayrıca kitapları elleme, bozmasana estetikliğini güzel insanım.

(bkz: herkes karanfil atıyordu ben gül attım)

bu ülkede renkler bile politiktir.

gara şehitleri altı yıl önce kaçırılmış ve o zamandan beri akp ve mhp oylarıyla reddedilen araştırma önergeleri ile akıbetleri araştırılmamıştı.

sonra içişleri bakanı çıktı, pervin buldan bize söz vermişti, tutuklular bırakılacaktı açıklamasını yaptı.

açılım süreci yapıldı, neler yaşandığını burada sıralamaya gerek yok.

zamanlardan bir zaman ülkelerden bir ülkede yönetici bir şahıs şehit babasına ithafen karakteri bozuk babalar da var dedi.

bütün bunları unutup, süngerden hallice beyniyle alakasız kişilere çemkirme, olsa olsa aktrollük göstergesidir.

ayda yılda bir başıma geldiği için, heyecanla karışık bir miktar mutluluk yaşattığı doğrudur. alışık olanlar için durum farklı olabilir fakat başıma gelince, ne oldu acabası diye tıklıyorum başlığa. benim de çok nickaltı girme huyum yok aslında. belki de daha sık yapmak lazım. (bkz: küçük mutluluklar)

süper bir film.

devamında söyleyeceklerim spoiler içerebilir!!

bana kalırsa film bağımlılık üzerine. ruben ve lou, birbirlerini bulmazdan önce problemli hayatlara sahip kişiler. ruben'in uyuşturucu bağımlılığı var. lou ise ailevi problemler yaşayıyor ve kendini jiletlediğini kolundaki yaralardan anlıyoruz. fakat birlikte geliştirdikleri hayat tarzı ikisine de iyi gelmiş görünüyor. ruben uyuşturucuyu bırakmış ve lou kendini jiletlemeyi bırakmış. ancak daha önceki bağımlılıklarının yerini birbirlerine olan bağımlılıkları almış. (zaten aşk acısı dediğimiz şey aslında bir alışkanlık ve bağımlılık ızdırabı değil midir?) fakat beraber kurdukları hayat ruben'in sağırlaşmaya başlaması ile çökmeye başlıyor. bunun üzerine ruben sağırların rehabilite olduğu bir kampa katılıyor. kampın yöneticisi, daha önce alkol bağımlılığı yaşamış ve bunu atlatmış bir kişi. fakat hal ve hareketlerinden hayatın anlamını keşfetmiş gibi durduyor: sakin ve kontrollü. sürekli olarak farkında. kendinin ve isteklerinin bilincinde gibi. yani gerçek anlamda bağlılığını yenmiş. çünkü bağımlılığın en büyük semptomu, kendinin farkında olmamaktadır. yaptıklarının, düşündüklerinin farkında olmamaktır ve bağımlılığın seni yönlendirmesine izin vermektir. ancak lou karakteri, yukarıda belirttiğim gibi, bir bağımlılığı başka bir bağımlılık ile değiştirmiştir: uyuşturucu ile olan bağımlılığının yerine lou almıştır. sağır olması sebebi ile lou'yu kaybetmeyi bu yüzden kabullenememektedir ve sürekli olarak bunun çarelerini aramaktadır. eroin alabilmek için varını yoğunu satan kişiler gibi, onu lou'ya ulaştaracağını düşündüğü ameliyat için varını yoğunu satar hatta daha önemlisi hayatına yeni bir anlam katabilecek ve başkalarına (lou) ya da başka şeylere (uyuşturucular) referansla değil, kendine referansla hayatını devam ettirmesini sağlayacak uğraşları da elinin tersi ile bir kenara iter. fakat ameliyatın sonucu bir felakettir ve lou, ruben'e olan bağımlılığından kurtularak kendisine başka bir hayat inşa etmiştir.

en sevdiğim mevsimdir. bahsedilen ilkbahar mı yoksa sonbahar mı emin değilim açıkçası ama ben hangisini daha çok sevdiğime karar veremiyorum zaten çaktırmayalım en sevdiğim diyip geçelim*. havaların ne çok soğuk ne çok sıcak yani en güzel olduğu mevsimlerdir ayrıca benim gibi her türlü ceket-mont-hırka giymeyi sevenler için de mükemmel bi fırsattır bu dönemler.

bana göre dünyadaki en güzel keyf ikilisidir efenim. bu hazzı çok az şey veriyor şu hayatta. mümkünse bol köpüklü türk kahvesiyle daha bir hoş olur. yorgunluk alır, sakinleştirir...

çok özendiğim ama hiç yapmadığım bir eylemdir.

yapanları tebrik ediyorum.

küfretmeyi özgürlük sanmak. insan hayret ediyor...

hayatımda ilk defa sözlük kullanmaya başladım sayılır. bu başlığı okuyana kadar daha özgüvenli yazıyordum. ama bu yaklaşımları okuyunca bi tık heves kaçması yaşıyorum denilebilir. :(

geçen gün annemdeki çizim kalemini alınca fark ettim ben de 0.5 uçlu kalemin çok daha güzel yazdıgını. muhtemelen kullanan kişi düzenlidir ve yazısı güzeldir. kullandıgı kalem ucu yüzünden linç yiyip, mal olmakla itham edilen arkadaşlar için üzgün oldugumu belirtmek isterim.
sözlük tuhaf bir hal almaya başladı gerçekten. evde oturup kahveni yudumlarken buraya göre "herhangi bir şey" olabiliyorsun.

bende bu şans varken 12. fake hesabını açan dogukan'la eşleşirim diyeceğim başlıktır.

totalde bütün dinleri reddetmesi gerekirken durup durup islam'a sataşan tiptir. abicim hristiyanlık var, musevilik var hinduizm var... biraz da git onları oku araştır vizyonunu genişlet. sonra yine reddedersin.
not: gerçek ateistlik bu değil.

6 ay boyunca poliklinikler kapalı iken polikliniklerine devam eden tek sağlık kuruluşları oldu. hastanelere olduğu kadar polikliniklere de kovid - 19 temaslı ve pozitif hastalar başvuruyor. şu anda da kovid aşılamasının yüzde 70 kadarı aile hekimliğinde yapılıyor.

2018 yapımı bir marc forster filmidir. filmin başrollerinde fargo’daki rolüyle golden globe kazanan evan mcgregor ve hayley atwell oynarken bu ikiliye winnie the pooh ve arkadaşları da eşlik ediyor.

çocukken en sevdiğiniz oyuncaklarınızı hatırlar mısınız? benim onlarca oyuncağım arasında bir tanesi çok özeldi. komutan adını verdiğim sert plastikten bir asker idi bu. elimden hiç bırakmazdım. hangi oyunu oynasam komutanın mutlaka bir rolü olurdu. yani komutan benim için johnny depp tim burton için ne ise oydu. hangi rolü istesem ona girerdi.

sonra bir gün kardeşim kolunu kopardı komutanın ve komutan benim gazi oyun arkadaşım olmaya devam etti. ama çok yormadım onu o günden sonra ve zamanla da büyüdüm ve komutanı unuttum. bu vefasızlığım hala içimde yaradır.

christopher robin de büyür ve winnie ve arkadaşlarını unutur. onun da büyük dertleri vardır artık. bu dünyada hayatta kalmak ve büyük adam işleri ile meşgul olmak gibi. ama winnie ve diğerleri onu hep bekler. bir gün geleceğinden emindirler. ve o gün bir şekilde gelir.

hüzünlü bir filmdir christopher robin. tıpkı bu filmden bir sene önce çekilen goodbye christopher robin gibi. çünkü unutulmuş oyuncaklar hüzünle doludur. onları unutmayın.

toplumda kadınların huzurunu bozan, dolayısıyla sosyal hayatın da kalitesini düşüren, en sinir olduğum iticilikleri,
bir kadının kişisel neşesini kur zannetmeleridir, kadının her hareketini üstüne alınmak için pusuda beklediğinden, herşeyi üstüne alınır, kadın bir işmi başarmış da keyfi yerinde, yoksa kendisine kurmu yapıyor, ne anlatıyor anlamaz, işte bu ikisini ayıramayacak kadar nasıl uyuşuyor o beyin, nerde kalıyor bunların iradesi, karakteri? cevap veriyorum, geride,
daha geride, çok geride maalesef...

*sadece erkek olarak dünyayada varlığını sürdürmesi, önce insan sonra erkek olamaması, başka bir duyusunu, algısını gram geliştirmemesi, geliştirme gereği duymaması daha vahim aslında, erkeklik odaklı yaşadığının "farkında" bile olmaması...
kadını da sadece "dişi insan" olarak algılaması, sanırım bilinçaltlarına kaydettikleri tanımlarla öğrendikleri şeyler yanlış, kadın görür görmez o kayıtlara bağlanıyorlar, onları değiştirmek de, öyle hapla ameliyatla olan birşey değil, yinede allahtan umut kesilmez.

çekya prag