#313334 bunu şuraya iliştireyim.

dünyada kendinize yer bulamazsanız falan en azından ikamet edecek bir kaç yeriniz olsun. bu bahtsız tosbağanın size kıyağıdır. imamın kayığına binmeden önce bana da dünyada bir yer açarsanız gönlüm ziyadesiyle şenlenir.

başlık sahibine zihin açıcı tespiti için ayrıca teşekkür ederim. o değilde gecenin bir yarısı o bizi güldürdü eru'da onu güldürsün dilerim.

bir cüce hoşnutsuzluğu ve aksiliği de sezmedim değil.

o yüzden kendisini reorx'a havale etmem daha doğru bir tercih olur.

babası arseny tarkovsky tarafından henüz 10 yaşındayken terk edilen yönetmenin bu en kişisel çalışmasının altında, terk edilişe dair hatıralar ve babasının geri döneceğine olan sonsuz umut ve bekleyiş yatmaktadır. yönetmenin babası ünlü bir şairdir ve aşağıdaki linkteki şiiri yönetmenin babası filmde kendisi seslendirmiştir.



olabildiğince şairin kelimelerine sadık kalarak, elimden geldiğince sizler için bir çevirisini yaptım. tam anlamıyla içime sinmese de takdir sizin.

-ilk buluşmalar-

her anını buluştuğumuz
kutlardık bir yortu gibi,
sadece biz bütün dünyada yalnız.
daha cesurdun ve bir kuşun kanadından hafifçe,
merdivenlerde, baş döndürürce,
götürdün, koşarak aşağıya basamaklardan
kendi diyarına, ıslak leylakların arasından
aynalı camın ötesine.

gece çökünce, bir lütuf bahşedildi,
sunak kapıları genişçe açıldı,
karanlıkta parıldadı,
ve çıplaklık yavaşça eğildi
dedim, "tanrı seni kutsasın" uyanınca,
ki anladım minnettarlığım küstahça
uyurdun, ve gök mavisiyle dokunmak için gözlerine,
masadan bükülürdü leylaklar üzerine,
maviyle okşanmış gözlerin,
huzurluydu, ve sıcaktı ellerin

kristalde titreşti nehirler,
sislendi dağlar, ışıltılandı denizler,
tuttun kristal küreyi avuç içinde,
uyuyakaldın tahtında,
-aman tanrım!- benim oldun.

uyandın ve şekle büründün
günlük yaşam sözcüklerine,
sesin tüm güçle doldu boğazına,
ve sen kelimesi kavuştu,
artık "çar" - yeni anlamına.

dünyada her şey dönüştü,
hatta basit eşyalar - leğen, sürahi,
nöbetçi gibi, durduğunda aramızda,
katman katman ve kararlı su.

nereye bilmeden bizi sürükledi.
önümüzde kayboldular, serap gibi,
mucizevi şehirler.
kendiliğinden ayaklarımızın altına serildi naneler,
yol boyu eşlik etti kuşlar,
yukarı sıçradı nehirdeki balıklar,
gözlerimizin önünde genişledi gökyüzü...

peşimizden takip ederken kader,
elinde ustura çılgın bir derbeder.

karşılıksız destek olması,sevmesi.her zaman çocuğu olarak görmesi.kimse yanınızda yoktur ama o vardır.
ağlarsa anam ağlar gerisi yalan ağlar.

afedersiniz ama yavşaklıktır.

--- alıntı ---

"herkesin öyle bir hikâyesi yok muydu? başlayıp da bitiremediği. çünkü kimsenin dinlemediği... içine atmak, diye bir şey varken, anlatmaya ne gerek vardı?"

hakan günday - az

--- alıntı ---

beni sürekli beğenmeseydi sözlük tanımlarına denk düşebilir miydim bilemiyorum çünkü aklıma bir şeyler geliyor ben onun hakkında karalıyorum ya da gündemde görüp yazasım geliyor. ama iyi ki beğenmiş iyi ki okumuşum yazılarını. güzel kaliteli düşündürücü bilgileri güzel bir dille anlatıyor. ben de o yeteneğin olduğunu çok düşünmediğimden hayran hayran okuyorum. lütfen yazmaya devam etsinler.

çaresizliği insanın iliklerine kadar hissettiren cümledir. aslında hem duygusal hem de akılsal yönden baktığımızda sarf edilmesinin saçma, cahilce hatta anlamsız olduğunu düşünebiliriz. ancak hayat her zaman her şeyin doğru ya da akılcı olmasına izin vermiyor.
insanlar bunu söyledikçe, ve bunu söyleyen insan sayısı arttıkça, işler zorlaşıyor, maaşlar azalıyor, işverenler çalışanlarına daha beter davranıyor. hal böyle olunca hem toplum için, hem kişinin kendisi için sarf edilmesi oldukça zararlı bir cümle oluyor kendisi.
ancak, bunu söyleyen/söylemek zorunda olan kişilere kızmak mümkün mü? çöken bir ekonomide, azıcık bir maaşla çalışmaya mahkum milyonlarca insan var. hatta günü geçirebildiklerini söylemek bile yanlış olur. bu insanların işini elinde tutmak için ya da yeni bir iş bulmak için bu cümleyi söylemesinden daha olağan bir şey yok. çaresizlik insana her şeyi yaptırıyor çünkü.
bir gün kimsenin söylemek zorunda kalmamasını umduğumdur aynı zamanda.

ay'ın hem romantik, hem egzotik, hem masalsı, hem destansı evresi. ufukta iken sarımtrak hali gümüş parlak bir tepsi gibiyken, en tepedeki hali de karpuzlu balkon lambası gibi.

attila ilhan - yağmur kaçağı

vicdanlı, merhametli, ahlaklı, öğrenmeyi seven, saygılı ve sevgili çocuk yetiştirmek. keşke herkes çocuğunu böyle yetiştirse, o zaman dünyada kötülük kalmazdı.

uzunca anlatabilirdim ama internetim buna yet...

mürekkep koymaya yarayan ve cam, toprak gibi çeşitli malzemelerden yapılabilen ufak kap.

yokluğumda takipten çıkmayan çok kıymetli, vefakar 136 takipçime ve geldikten sonra da takibe alan 5 yeni takipçime de ekstradan çok teşekkür ediyorum.

136+5 = 141 eder. soldaki 1'i çıkart ne kaldı 41. whisper partisinin 41. yılı kutlu olsun.

gitmeden önce dolandırdığım, istemeden kalbini kırdığım, karma puanlarına çöktüğüm kim varsa da haklarını helal etsinler çünkü beni bi 3 ay götürdü bunlar.

reisin sesi..

birkaç ay önce bir arkadaşıma araba çarptı. çok kötü bir şekilde hayatını kaybetti. aracı kullanan kadın sürücü alkollü ve araba sürmeyi öğrenmeye o gece karar vermiş. yanında da erkek arkadaşı var. kazadan sonra sevgilisiyle yer değiştiriyorlar bu da kamera kayıtlarına yakalanıyor. olan gencecik adama oluyor. yapmayın, yapılmasına izin vermeyin!

tam adı beşiktaş jimlastik kulübü olup ülkemizin yegane değerlerindendir.
çarşı gibi avrupaya nam salmış bir taraftar grubuna da sahiptirler.

zeytin yağı ile yapılan aylık bakımlar ve omuz hizasına gelicek şekilde yapılan hoş bir kesim sayesinde kullanımı oldukça pratik olan saç tipidir.
yıllardır kullanırım hiç yüzümü kara çıkarmadı. severim kendisini.

ajda pekkan'ın, paşabahçe'den kendi adına özel çıkarttığı bardak.
kendisi, beykoz korusu taraflarına yürüyüşe çıkarken yol üstünde bulunan paşabahçe' ye uğrarmış. bardakları inceler, orada güzel vakit geçirirmiş. bir ziyaretinde oranın müdürüne evine almak için normal ince belli çay bardağının biraz büyük olanını istemiş. sebep olarak da normal bardaktaki çayın kendisini tatmin etmediğini, bardakları küçük bulduğunu göstermiş. o zamanın bardakları da standart o boylarda. müdürden böyle bir bardaktan 10 tane kadar özel sipariş üretmelerini istemiş. tabi, müdürden sayıca az bardağın üretilemeyeceği, en az 5 koli üretilebileceği yanıtını almış. o da 20'şer koliden 100 bardak yapıyor. o da mecburen kabul etmiş. üretilen ve fazla gelen bardakları da eş, dost, konu komşuya hediye etmiş. böyle olunca da her gelen giden bardağa ajda bardağı ismini vermiş. daha sonra bardaklar ünlenince paşabahçe tarafından piyasaya ajda pekkan bardağı ismiyle sürülmüş
o zamanlar şarkıcı isim hakkı, telif hakkı, patent gibi başvuruda bulunmamış. o dönemin telif konusu, bugün gibi de değil. belli bir zaman sonra fabrika, o bardaklardan 50 bin liranın üzerinde bir ciro elde etmiş. sonradan da patent konusu ortaya çıkınca fabrika, telif sorunu çıkmasın diyerek bardakların ismini aida bardağı olarak değiştirmiş. bu bardak isimleri konusunda iki ya da üç çeşit söylenti oluşmuştu. bu işin aslını sanatçı, kendisi açıklığa kavuşturdu.

çocukluk,ergenlik dönemim böyle geçti.hep yaşıtlarımdan daha kiloluydum ve bu da beni hep mutsuz biri yapıyordu.zorbalığa çok maruz kaldım.bir sürü lakabım vardı,açlıktan ağlayarak uyuduğum geceler,kendime hep sinir oluşum neden böyleyim diye.ama büyüyünce anladım ki önemli olan insanın kendisini beğenmesiymiş.kendimi beğenip,sevmeye başladığım gün kilo verme sürecim de başladı beraberinde.artık özgür hissediyorum ama zayıf olduğum için değil kendimi kabul etmeyi öğrendiğim için.ben kusurlarımla kusursuzum.

yengemin arkadaşı her regl oluşunda bembeyaz kesilip acillik oluyormuş, asla abartılan bir ağrı olduğunu düşünmüyorum. ne kadar empati yoksunu bir başlık.