hiççilik şeklinde kısaca tanımlayabileceğimiz felsefi görüştür.* nihilizm'e göre bu dünyadaki her şey değersizdir, önemsizdir. ilkçağ felsefesinin en ünlü nihilist filozofu gorgias'tır. ilk olarak rusya'da ortaya çıkmış, otorite ve her şey reddedilmiştir.

kurumuş çiçekler. özellikle sevdiğim yerlerde bırakıyorum ki bir daha okumak istediğimde kolaylıkla orayı bulabileyim.

babamın aşçısı, annemin temizlikçisi, kardeşimin kredi kartıyım

(bkz: kanalıma hoş geldiniz)

kopya verdiğim arkadaşımın kitapçık türünün farklı olduğunu ben 85 ; o 20 alınca anlamamızdır.

7/24 hizmet veren, işinin ehli, görev insanı, akşam güneşi gibi parıldayan turuncu mod ışığıyla sevgi ve saygı uyandıran, elindeki adalet terazisini hakkıyla tarttığına ve adaleti hakkıyla dağıttığına inandığım yazar ve moderatörümüz. tanımları öyle haybeye ve boş değil, kaliteli ve dolu doludur.

bir tür hastalık. bu hastanın baş eşeği de benim büyük ihtimal. gönder tuşuna basar basmaz başka bir şey daha aklıma geliyor ya da yanlış bir kelime yazdığımı fark edip ışık hızında editliyorum. biliyorum aramızdasınız. siz de yapıyorsunuz bunu.

acaba bu başlığa yazan yazarlar kitap okumayı bilmiyor mu? bırakın kitabı, okumayı da mı bilmiyor? internet elinin altında neyi ararsan cevap bulabilirsin, burada oyun oynamaya ne gerek var ki?

artık "bilmiyorum" cevabının kabul görmediği bir zaman dilimindeyiz. varoluşsal sancılarınızın apaynısını bile yıllar evvelden çeken filozoflar var, onlar insanlığı bir noktaya taşıdı. fakat günümüz insanı okumadan konuştuğu için geriye evriliyor.

tanım: inanç, ispat gerektirmeyen ama aynı zamanda şüphe de içermeyen bir şey olduğu için, gereksiz başlık.

en kabullenmeyecek hâlleri, en iyi kabulleniş yönetimidir.

akşama doğru bir 20 dakika uyudum. şimdi daha hiç uyuyamıyorum ya. bir enerji geldi ki anlatamammm.

tabiiki erkek, bazı yazarların, ortaya (sözlüğe) yazılmış bir yazıdan, kendisine "verilmemiş" haksız bir
"yüz bulma" durumu çıkarmasıdır...
hiçbir kadın yazarın densizlik yaptığını görmedim ben,

yazılan tanımdaki samimiyeti, üzerine alınıp, ahahahah "sen"demi filan yazan var,

okuduğunu anlamayıp, mesela tanımda yazdığım diyalog daki kişiyle nasıl konuşmuşsam artık, oradaki olay, durum, esas anlatılmak istenen konu filan hiç bir şey anlamamış zaten,

hikayedeki konu için, kişilerin birbiri ile samimiyeti oraya yazıldı diye, herkesle "hiç tanımadığı sen le bile öyle konuşur diye, bir şey yok...

ordan bir iki kelimeyi görünce gözleri büyümüş beyimizin belli, hemen mesaja koşmuş "ehe ühe yine gidiyomusun oraya, ee napıyosun" filan..

bu tanımları niye yazıyoruz acaba farkındalarmı.. tanım neydi.. *

*bir yazıyı okuyup, gülüyorsan, bir şey düşünüyorsan, bunu daha önce hiç tanışmadığın, ilk defa konuşacağın birine söyleyeceksen, bunun bir kültürü vardır, bir tane şekli vardır, ve sadece buna "hakkın" vardır...

senden bağımsız, habersiz, orada yaşadığı olayı yazan kişi, senin okuduğunu bilmiyor, seni tanımıyor, sende onun yazısında, başkası ile samimiyetini, okudun/gördün diye, mesaj yoluyla ulaşabiliyorsun diye, istediğin esneklikte konuşamazsın...

başkası ile olan samimiyetini okumana izin vermesi, sana da aynı şeyi sağlayacağını göstermez, sana da izin vereceği anlamına gelmez...
her durumda, bir insana önce siz diye hitap edilir, sen demek istiyorsan sorman gerekir,
her durumda...

edit : buradaki "sen" çoğul anlamda, yani sen diye konuşanların hepsini temsil etmesi için bir ironi, yazdığım konu da "sen/siz" olunca, açıklama gereği duydum.

azar azar acıtmadan zamcık zamcık yapın, yaz da geldi sessiz sedasız geçirelim mirim!

kafa sözlük radyosunun yayına geçtiği tarihten itibaren yaptığı en anlamlı yayın.

günümüz türkiyesinde kayıplarımızın ardından yas tutmayı bırakın, yapan yaptığı ile övünür hale geldi maalesef.
etrafınıza bir bakın, kaç kişi, kaç kurum yer veriyor doğru düzgün bu olaya, unutulmaya terk edilmiş sıradan bir vaka gibi davranılıyor.

buna rağmen radyomuzun yaklaşımı gerçekten anlamlı, gerçekten teşekkürü hak eden bir davranış.

emeği geçen, hazırlayan, dinleyen, yazan, anan, unutmayan herkese selam olsun, teşekkürler.

kayıplarımızı analım, öfkemizi paslanmaya bırakmayalım.

gün ola devran döne...

ben allahsızım.

bahçede bir çocukla kavgaya tutuştuk.
çocuk bir şekilde yerlerde yuvarlandı. ben de tam olarak ne oldu bilmiyorum. sanırım ilahi bir güç dayak yememi engelledi.

neyse efem sınıfıma geçtim uslu uslu sıramda oturuyorum. kapıda bir hareketlilik. biz 4. sınıfız kapıda ortaokuldan 3 abi bunlar 'ne yapıyor? bu ses ne?' demeye kalmadı az aralandılar ve bizim yere kapaklanan sarı bebe göründü. salya sümük nasıl bir ağlama. kapıdan girdi ve beni işaret etti. yaşıtlarımın çeyreği kıvamındayım arkadaş zaten. ben içimden bari sadece biri dövse diye geçirip gözlerimi kapatmışken. arka sıramdaki canım orhan'a pata küte daldılar. çocukta nasıl efendi nasıl kibar bir bilseniz. sineği incitmez. uzun boylu, sarışın bir çocuktu bu orhan.

neyse işte bir hareketlilik oldu hesap soramadan kaçtı gittiler. olay açığa çıkamadı. bir daha sınıfa ne gelen ne giden oldu. sarı bebe ya çekindi 'şu kızdan dayak yedim' demeye ki ben hakikaten bir şey yapmadım ya da söyledi 'len sünepe kızdan mı dayak yedin?' deyip kafasına şaplağı attılar.

şimdi geleceğim nokta canım orhan sana hiç diyemedim o dayağı benim yüzümden yedin diye. yani arkadaşım vallahi beni sağlam kurtardın bak. sana teşekkür ederim yani biraz geç oldu ama kusura bakmayı ver. bugün bulsam seni itiraf ederim ama o zaman acayip korkmuştum. bir iki gün okula gitmemiştim o derece.

bu da böyle bir anı. orhan buradaysan ses ver gözüm.

vaktinin çocuğunu çeşitli sosyal medya platformlarında geçiren ve kendilerine yeni bir karakter yaratmış olan kadın bireylerdir bunun erkek versiyonlarına da e-boy denmektedir.

elektronic girl/boy

bugün gördüğüm.. -guzin abla- uygun görülmüş.. başımla beraber..
bundan sonra derdi..tasasi olanların güzin ablası olarak burdayim..

hep çok sevdim be, keşke sevenim de olsaydı..

yazmayı bırakmanın zararı ne olur bilmiyorum. bir süredir yazmıyorum hatta okumuyorum hatta düşünmüyorum da. antidepresanı kafama göre kullanıyorum, doktorla görüşmeyeli aylar oldu. yeni psikoloğa da dönüş yapmıyorum. hangi evredeyim nasıl bi noktadayım kaybedeli çok oldu. bulabilecek miyim yolumu bilmiyorum. belki bi ihtimal. ama ben değişemedikten sonra o ihtimal nasıl gerçekleşsin ki? ey şiraze bul beni. ey anlamın frekansı bul beni. ey kalbim seni yola getiremedim ya da sen kendi yolundasın da ben aklımı yola getiremedim. ey akıl, uğra bana, kal biraz. gitme uzaklara.