konusuna tekrar dönecek olursam okyanus kıyısında yaşayan bir fotoğrafçı ve yönetmen olan craig foster bir kaç başarısız iş deneyiminden sonra kendisini çocukluğunun geçtiği güney afrika'nın cape town şehrinde okyanus kıyısındaki yosun ormanlarının bulunduğu yerde bulur ve bu denizin (okyanusun) altındaki yosun ormanında çekim yapmaya karar verir. bu süreçte bir ahtapot ilgisini çeker. ahtapotun kendisini avcılardan nasıl koruduğu çok dikkatini çektikten sonra her gün bu ahtapotu incelemeye karar verir. ve belgesel bundan sonra ortaya çıkıyor. her gün ahtapotu görmek için dalış yapıyor. ahtapot doğal olarak ilk önceleri insandan çekiniyor ürküyor. bu sefer foster kamerayı yerleştiriyor yuvasının karşısına. ancak her gün yine bakmaya gidiyor ve bir süre sonra ahtapotun kendisine nasıl güvendiğini gün be gün görüyor.

film isminden anlaşıldığı üzere intikam duygusunu anlatıyor. kin, nefret gibi kavramların üzerinden ilerliyor. klasik baba evlat intikam hikayesi. işte çocukken babamın başına bir şeyler geldi ben büyüyünce hepinizin a koyacağım diyorlar. kin tutuyorlar kan kusturuyorlar.
filmde öyle şeyler oluyor ki neden bu kadar kin tuttuklarını anlayamıyorsunuz. intikam okey ama hikaye o kadar kin tutturacak bir olay değil. yedirememişler. ben yemedim. mantıklı gelmedi. yahu kardeşim senelerce polis olacaksın, vinçle asacaksın, kardeşinle anlaşacaksın nasıl bir kin bu anlamadım. sen başta bana öyle bir olay anlatacaksın ben haa adamlar kin tutmuş diyeceğim. senaryoda seyirciye bunu yediremezsen olmaz bence. eminim ben gibi düşünenler olacaktır.

yılmaz erdoğan profili daha doğrusu karakteri o cinayeti işledikten sonra nefsi müdafaa olduğunu bilmeyecek bir karakter değil. neden yani neden gizliyor. terfi meselesi mi ? eee sen öyle bir karakter yaratmamışsın ki adam kendi halinde takılıyor. kutlamaları bile sevmiyor. terfi için bir cinayeti saklayacak bir kişi değil.

yılmaz erdoğan'ın oyunculuğunu beğendim ama diyalogları beğenmedim. sürekli bir özlü söz kullanma çabası gibiydi. nasihat eder gibi cümleler yazmış. yılmaz abi neden böyle şeyler yaptın. daha karizmatik olmamış daha yapay olmuş. diyaloglar zorlamaydı bence. özellikle bunları kendine böyle yazmış.
filmden tam sıkılmaya başlıyorsunuz sonra sorgu sahnesi geliyor ve sonra biraz işler hızlanıyor film keyifli bir hale geliyor. kin tutan kız kardeş sorgu odasında şov yapıyor. oradan sonra film güzel ilerliyor. son sahneyi ise beğendim. çocuk kafasına sıktı güzel oldu. ha bide tuncay karakterinin filmin ilk başlarında uyarılması bir şeylerin mesajını veriyordu. orada bir şeyler düşünmeye başladım. hikaye akışının içinde manasızdı çünkü. izlenebilecek bir film. eh işte bir film.