üstün görmüyorlar sadece şehirlerine çok sahip çıkıyorlar ki haklılar da bence. ülkede en güzel, en rahat edebileceğiniz, belki de en özgür olabileceğiniz şehirdir izmir.

istismar davalarından bir şey çıkmayacağı bunun için teşebbüste bulunulmaması gerektiği alt mesajı içeren hukuk(!) kararı inanılır gibi değil.
bu müsveddeler ve benzerlerinden yüzlercesi olduğunu tahmin edebiliyorum, can çıkmadıkça altından kalkılamayacak travmaları yaratanların hiç olmazsa cezai bir sorumluluklarının olması, bu ve bunun gibi sapkın yapıları caydırması açısından adaletin işlemesini istiyoruz. ama bizler için tek yöntem olarak sosyal medya sesimizi duyurmak bırakıldı.yazıp çizip kendimizce paylaşımlar yaparak bilinçlendirme gücümüz. ama her zaman olduğu gibi, asıl görmesi gerekenlerin kafalarını çevirdiği paylaşımlar bunlar.adalet okumadım,yalnızca bildiğim anayasa.hakim kararlarının hem anayasaya hem de toplumsal vicdana uymadığını görebiliyorum. o halde neden bu kararlar? kadını korumayan,çocuğu korumayan kararları kimler alıyor? bunlar da mı dış mihrak allah aşkına.belki de soru çalarak geldikleri koltuklarında ona buna borçlu, ondan bundan çekinip ürkerek yaşayıp gidiyorlar!verdikleri kararlarla şiddet ve cinsel suçlar istismarlar artıyor, neden???
yüreğim yanıyor, bunlar nasıl aramızda dolaşabiliyorlar? hak edene hak ettiği cezayı vermeyen o suça ortak değil midir?

geçenlerde e-devletten bir belge almam gerekti. o da ne kayıtlı olduğu yer bilgisinde kocamın doğduğu yer yazıyor. yani evlendik diye niye kaç yüz yıllık ana yurdumdan ettiniz beni çok içerledim bu konuya.

iş yerinde oturuyorum ,görüşme yapacağım kişiyi bekliyorum,erken gelsede bir an önce bitse,hastayım beklemek çok zor geliyor.

aranır bulunmaz,
istenmez gelir,
varken anlaşılmaz,
yokken süründürür,
bir acayiptir akıl ermez.

özenilen ya da yerinde olmak istenen birine söylenen cümle.

bööörek
fortmanto
maşrafa
saahur.

yaşamayı çok seviyorum.hatta ölürsem eğer tekrar tekrar dirilip her şeyin yok olacağı o sonsuz karanlığa kadar yaşamak isterdim.

batı'da hikaye ile roman arası kitaplara verilen isim. dünya üzerinde şimdiye kadar satılmış ilk beş kitaptan biri olan le petit prince kitabı, yani küçük prens novella örneğidir.

yarıda bıraktım.

islamiyet, hristiyanlık, yahudilik de dahil olduğu inanç grubudur.

ayrıca islamiyet'te tevhid inancı olarak da geçer.

oscar wilde'nin bir sözü var okuduğumda bana hayatımı sorgulatmıştı acaba hangi yüzdelik dilime giriyorum diye..

"insanların yüzde doksanı yaşamazlar sadece vardırlar"

yönetmenliğini alejandro amenábar'ın yaptığı, 2004 yılına ait başrollerinde javier bardem'in oynadığı ispanyol yapımı dram filmidir. 30 yıl kadar önce geçirdiği kaza sonucu tetraplejik durumda yaşamaya başlayan (vücudun boyundan aşağısında görülen felç durumu), eskiden gemi makinestliği yapmış ramon’un (javier bardem) hayatının son dönemleri anlatılmaktadır filmde. deniz ve özgürlük aşığı olan ramon, yatağa bağımlı kalması nedeniyle tek çözüm yolu olan ötenaziye karar vermiştir. onu düşüncesinden vazgeçirmeye çalışanlara ve devletin işleyişine karşı hayatın anlamını farkettirecek yaklaşımları ile bizleri empatiye ve sorgulamaya yönlendirmektedir. biraz da inancını sorgulamaktadır ramon aslında. anlamsız bir hayat yaşamaya da değer değildir ona göre, ötenazi ile çok sevdiği özgürlüğüne de kavuşacaktır.
---
film, türünden dolayı yavaş bir işleyişe sahip ama verdiği mesajlar nedeniyle zaman ayırıp izlenebilir bir filmdir. aksiyonlu, hızla sonuçlara ulaşan türden filmlerdense, nedense zamanın yavaş işlendiği ve verdiği mesajları yavaş yavaş kafanıza sokan bu tür filmleri son zamanlarda daha çok seviyorum. hızlı geçen bir hayattansa, yavaş ama sindirebildiğimiz bir hayatı isteyebiliyoruz yaş geçtikçe belki de ondandır. filmi, javier bardem’in oyunculuğu için izlemiş olanlar çoğunluktadır.

filme ait bir kaç replik:

"biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna, ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum."
---
rahip: hayatı elinden alan özgürlük , özgürlük değildir.
ramon: özgürlüğü elinden alan hayat da hayat değildir.

ayrılsak da beraberiz diye bir dizinin varlığından haberdarım.

aklıma gelen hep başıma geliyor. hep aynı şey olur mu oluyormuş işte. yine ve yine hüznüme sarıldım bu satırları yazıyorum. mutluluk bize haram sanırım.
şu hayatta karşındaki insanı kandırmayacaksın. karşındakinin de duyguları var ama yok o kırılmaz sanıyorlar. o is öyle değil işte..
ne kadar kolay söyleniyor "seni sevmiyorum" pekala sevme neden seviyormuş gibi yaptın?

muhtemelen “tanrı benimle konuştu” söylemi.

yeterince hayal kırıklığına uğrayınca bir süre sonra hiçbir şey sizi şaşırtmayacaktır.

ben iç dünyama dönüyorum. orada hayal kırıklığına yer yok.
(bkz: oğuz atay)

inşaatçılar bilir, kalıpta can kurtaran bir üründür kendisi.
bir zamanlar beton siparişi verdikten sonra ihtiyaç hasıl oldu. derdimizi tam anlatamadığımızdan tercüman çağırdık. "acil köpük lazım, şişede olup sıktıktan sonra şişen var ya hani" diye açıkladık. mikser bekletiyoruz köpük gelecek de boşluk kapatacağız diye. gele gele traş köpüğü geldi şantiyeye. hayatımın dönüm noktalarından biridir.

böyle böyle o çocukta özgüven diye bişey kalmiyo işte.herzaman kendisini yetersiz hissedecektir ne kadar acı yazık . ilgilenemiyorsanız yapmayın .en hassas olduğum konu. bide bununla gurur duyup soyluyolar benimdir o diye.