tolstoy'un bisikleti

hiçbir şey için geç değildir olarak kullanılan kavram.
67 yaşında bisiklet sürmeyi öğrenen tolstoy'dan geliyor.

hiçbir şey için geç değildir yeter ki bir şeyi öğrenirken geçireceğiniz süreçten utanmayın. tolstoy o yaşına rağmen bisikletten düşmeyi göze almış ki bence asıl cesaret burada. kaç yaşınızda olursanız olun düşmekten utanmayın, korkmayın. düştüğünüz yerden kalktığınızda tolstoy gibi ilham alınacak bir hikayeniz olabilir.

en sevdiğim kavramlardan biri.gec olduğunu düşünerek kenara köşeye attığımız heveslerimizin ilham alacağı harika durum.

80 yaşından sonra kuran-ı kerim okumayı öğrenen babaannemi ifade etmek için kullanılır.

bizden geçti, bu yaştan sonra mı diyenlere inat tolstoy’un 67 yaşında kendisine hediye edilen bisikleti sürmesiyle oluşan bu kavramı herkes etrafında hiçliğin içine düşmüş, umutsuzluğa kapılmış; yapamam edemem diyen dostlara hatırlatmalıyız.

öncelikle bu husus bana biraz abartı gibi geliyor.

bazı şeyler için düpedüz zaman çok geçtir. ne demiş romalılar? serius est quam cogitas. yani vakit sandığından da geç.

şu yaşıma kadar öğrenemediğim ya da öğrenmekten kaçınsığım şeyleri öğrenmeye çalışırken kendimi avuttuğum başlık.

öğrenmenin yaşı yoktur.

bisiklet sürmenin "masumca, çocukça bir sevinçle" onu mutlu ettiğini de belirtmiştir.. her yaşta böyle bir takviyeye ihtiyaç var. biri bisikletle başlar biri başka bir şeyle..

buruşuk bir götü olmasının avantajını kullanmıştır. kesinlikle buruşuk göt çok önemli bu konuda. yoksa o bisiklet selesine oturup saatlerce çalışmak genç ve sıkı götlere göre değil.

hatta nihilist felsefeye aşina olanlar bilir, vaktinde bir dost meclisinde bu konu açıldığında, nietzsche, "ben bu götlere göre sele değilim" demiş, "yav onu boşver de josef, bu salome hala sen de ekli mi?" diye de hızlıca konuyu değiştirmiştir. abaza herif.