gelenin sonbahar olmaması

"sonbahar geldi"
"gelen sonbahar"
bunlar hep iyimser söylemler oysa gerçek farklı;

giden bir yaz söz konusu olan. ömrümüzden bir yaz daha gidiyor. "iyi bak kendine" diyor, eyvallah...

kış geliyor ört hocam yorgan yorgan üstüne.
memlekette yaprak sararıp dökülmeden üzerine kar yağıyor, yağmur nedir bilmeyiz.
neredesin güneş, neredesin gözünü sevdiğim cehennem?

e: edebi düşünemedim

"ömrümüzün son demi son baharıdır artık" diyordu şarkıda.. sonra da ekliyor, "maziye bir bakıver neler neler bıraktık..."
sonra başka bir sözde de “ekim ayı gibiyim, her şeyden usul usul soğudum.” diyor.

ömrün sonbaharına yaklaşılması tuhaf ama sessiz bir geçiş.. belki büyük kopuşlarla değil, yavaş yavaş uzaklaşmakla geliyor.önce kalabalıklar yorucu geliyor, sonra bazı konuşmalar anlamsızlaşıyor. eskiden peşinden koştuğun şeyler artık seni yerinden oynatmıyor falan.. insanlara duyduğun merak azalıyor, kendine olan yakınlığın bile eskisi gibi değil.

bir tür hayatsız duraktır sanırım. ne tam bir vazgeçiş ne de devam etme isteği.. sadece insanın hayatın içinde durup etrafına bakması ve kendisine yabancılaşması hali.. ben ne ara böyle oldum diye düşünürsün. bir zamanlar seni heyecanlandıran şeylere bugün neden kayıtsız kaldığını anlayamazsın.

bilemiyorum.. belki de yaş aldıkça, hayatın gürültüsünden çok geriye kalan sessizliği fark etmeye başladım. insanları oldukları gibi, kendini de bütün eksikleriyle görüyorsun sanki. hayal kırıklıkları zulamda, heveslerimin ömrü tükeniyor. affettiklerim, vazgeçtiklerim, içime attıklarım bir yerlerde tortu bırakıyor.
gelen sonbahar mı..? belki.. belki de giden ömürdür.