aniden gelen artık evlenmem gerek hissi

yok hacım yok. bakıyorum burada herkes one night peşinde. kimse oturayım da düzenli bir ilişkim olsun da bir yiğit şu hayattan beni çekip çıkarsın da ömür boyu mutlu yaşasak da kafasında değil.

herkes one nightlarda gönlünü eyleme derdinde.. anlayamıyorum. yahu kimse mi bir durulayım, bu hayat daha ne kadar sürecek belli değil, biraz kendime değer katayım demiyor, anlayamıyorum.

benim gibi evlilik derdine düşmüş insanların sayısı gün geçtikçe azalıyor, yeni nesil çok yakıcı hacım. yanıyorlar. memeleri nereye monte etsek derdinde hepsi... nereye kadar sorarım. yanıyorsak bir bildiğimiz var.

birden bastırır bu da. çoğunlukla geceleri gelir. soğuk yatakta yalnız yatarken, eski sevgililer düşünülür. sonra birden hayal edilir 85 yaşında evin içinde tek başına olduğun... sonra geldiği gibi gider.

o an evlendin evlendin, yoksa hemen geçiyor.

(bkz: geldikleri gibi giderler)

düğün/kına veya nişan gibi davetlerde birden içimde parlıyor bu düşünce. gittiğim her düğünde çalan garip şarkılar başımı ağrıtıyor. “evlensem de insanlar düğün nasıl olurmuş görse” fikrine kapılıyorum. saçma sapan ağır remixli arapça şarkılar, mezdekeler canımı sıkıyor. arap düğününde gibi hissediyorum. nerede bizim orijinal taş plak çiftetellilerimiz? düğünümde büyük bir gramofona gerekirse mikrofon falan taktırıp tüm düğün boyunca kendi plaklarımızı açtırmak istiyorum.

25 iken puffff ne acelem var yaaa demek iyiydi dimiii.

ben turşumun kurulmasını talep ediyorum. saygılar.