tanışmak

heyecanlıdır, güzeldir. bazen iyi bazen kötü sonuçlanır. ancak eylemin kendisi, başlangıcı ifade eder ve tek başına bu bile onu pozitif tarafta konumlayabileceğiniz anlamına gelir.

tabi ki bir sürü şekli şemali var. bu ara en popüleri büyük ölçekte sosyal medya üzerinden küçüğündeyse sözlük üzerinden olanı. biriyle ya da yarattığı karakterle (açıkçası ben bunu çok korkunç bulmuyorum) hiç iletişime geçmeden, ürettiği içerikleri okuyarak tanışabiliyor olmak harika değilse ne? tercihe bağlı, gerçekten hiç konuşmayabilir ama yansıttığı kadarıyla o kişiyi gözlemleyebilirsin. ben bayılıyorum yeni tanıştığım insanları düşünmeye mesela. bugün günü nasıl geçti diye düşünüp, satır aralarında bazen cevaplar bulup, küçük keşiflerimle eğlenip okuduklarım çoğaldıkça tahminlerde bulunup, o kişilerle ilgili hikayeler falan uyduruyorum kafamda.

siz yapmıyor musunuz?*

heyacan verici olur tabi sosyal kişiler için asosyal kişilerde ise biraz rahatsız edici bir durum

sınıf arkadaşlarımdan birinin ağabeyi ile kuzenim asker arkadaşıymış. bu durum, artık nereden bulup öğrendiyse bizimkini pek heyecanlandırmıştı. okul çıkışında bize gel, abimle tanışmanızı çok istiyorum dedi.

ikindi vakti evlerine vardık. abi olacak kutsal ve mümtaz şahsiyet bilgisayar başında sabi sübyanlar gibi hararetle oyun oynuyordu. iki tane azmanı fark edebilmesi için ne kadar zaman kapıda öylece dikildik hiç bilmiyorum. biçare arkadaşım baktı ki herifte iş yok, mecburen inisiyatif alıp:

-abi dedi, askerdeki kenan çavuşu hatırlıyor musun?

sandalyedeki mahluk soruya gözlerini pc'den bir an bile ayırmadan:

+nasıl hatırlamam diye cevap verdi.
esaslı bir ırspı çıcığıdır.