madımak oteli

2 temmuz 1993 tarihinde sivas katliamının/madımak katliamının yaşandığı oteldir. pir sultan abdal kültür derneği vb. alevi dernekleri olayın yaşandığı tarih olan 2 temmuz'da anma programları düzenler. anma programını düzenleyen alevi dernekleri ve kurumlar otelin "utanç müzesi" olmasını istiyorlar fakat bu istek hükümetler tarafından kabul edilmemiştir.

katliamın yaşandığı otel girişine kebap lokantası açılması mağdur yakınlarının tepkisine neden olmuştur. uzun çabalar sonucu lokanta 2009 yılında ödenek yardımı yapılarak farklı bir konuma taşınmıştır. bu süreçlerin ardından otel kamulaştırılarak, hasarları giderildi ve 2011 yılında bilim ve kültür merkezi olarak faaliyet vermeye başladı.

yeni kurulan merkezin anı köşesinde yaşanan olaylarda hayatını kaybeden 33 kişinin ve 2 otel görevlisinin ve olaylara katılan 2 göstericinin adı yazılmıştı, göstericilerinin isminin listede yer alması, mağdur ailelerin tepkisini çekmiştir. her sene 2 temmuz'da anma programları düzenleyen dernek ve kurumlar "utanç müzesi" isteklerini yenilemeye devam etmektedirler.

insanlık suçuna zaman aşımı olmaz. utanç müzesidir bizim için madımak oteli halen yanıyor..

bir kesimin sürekli gündeme getirerek mağduriyet kastığı önemsiz ayrıntı. bıktık adını duymaktan.

2 temmuz 1993'te edebiyata, sanata yapılan vurgunlardan birisidir. nesimi çimen, metin altıok, muhlis akarsu gibi değerli sanatçılar yanarak hayatını kaybetmişti.
aziz nesin bu yangından kurtulmuştur..

hoşgörü dininin mensuplarının, alevi vatandaşlarımıza uyguladığı katliamdır. medyada canlı yayında diri diri yakılan 35 kişinin kanı yerde kaldı. kimse hiçbir ceza almadı. islam hoşgörü dinidir, baskın olmak için kelle kesmenin ismi değildir.
edit: buarada almanya aleviliği, islamdan farklı bir inanç olarak kabul ettiği için kükreyen kişiler o insanları inançları farklı olduğunu düşündükleri için öldürdü.

(bkz: toplumsal travma)
(bkz: toplumsal bellek)

bazen düşünüyorum da bu ülke böyle bir yer. iyi olan her şeyi tutuşturma sevdamız var. ateşi seviyoruz. toplumsal hafızamızın köklerine indiğimizde belki gök-tanrıdan da önce ateşe ve içimizdeki şeytana tapıyorduk. etrafıma bakıyorum. biz iyi insanlar değiliz. şiir ve kitap okumayız. güzel şeyleri sevmeyiz, sevsek bile takdir etmeyiz. muhabbetlerimizde iyiliğe yer yoktur. daha çok hırsızlıklarımızı ve başkalarının kötülüklerini konuşuruz.

ve başedemediğimiz her şeye bir kibrit çalarız. bu ülke insanı böceklere üzülmez. dolayısı ile kedilere ve köpeklere de. bu ülke insanı aydınına üzülmez, dolayısı ile cahiline de. bu ülke insanı bu dünyaya üzülmez. belki miş gibi yapar yalnız kalma korkusuyla. bu ülkede kötü olmak çok kolaydır. aman be dersin banane... ve biter. umursamazlığımız hat safhadadır. ne yani daha önce de ölenler oldu der ve bu her şeyi normal kılar.

oysa hiçbir şey normal değildir bu ülkede.

öylece yakılan 37 can gibi. ama bir kalabalık varsa bir yerde bu ülke insanı o kalabalıkta bulunmak adına ateşi, taşları ve ölümleri normal sayar. ama çocuklar vardı içlerinde dersin, dinlemez bile. hiç okumadığı bir şairi az önce öldürmüştür ve bir gün onun şiirleri çıkar karşısına işte o zaman dahi haya etmez şiirdeki sözlerden, yeter ki kullanabilsin hemen ağzına dolar.

bazen düşünüyorum da her gün o otelin içindeyim, her gün birileri meşale atıyor üzerime. ben onları parlatma derdindeyim onlar ise beni yakma... sonra diyorum evet, bu ülke böyle bir yer, ne kadar yanarsak yanalım çıkmayacak aydınlığa...

kucaklıyor beni metin altıok "aldırma" diyor gülerek
yaşamak görevdir bu yangın yerinde yaşamak, insan kalarak

insanlarla dalga geçer gibi aşağılık bir kararla altına kebapçı açmışlardı...insanlığımdan utanmıştım duyduğumda. onu açanında, ruhsat vereninde, orada gidip kebap yiyeninde............

tam 32 yıl önce 35 canımızı hiç acımadan cayır cayır yaktılar… ben o dönem hayatta değildim. böyle bir olayı öğrenmek içimi çok acıttı. unutmadık diyoruz ama bunun sorumluları hâlâ dışarıda serbestçe dolaşıyorlar.

pir sultan'ın, hasanhüseyin korkmazgil'in, hasret gültekin'in, veysel'in ve daha sayamadığımız binlerce sanatçının kenti sivas.. ilkellik ve gericiliğin başkentine dönüştürülmüş.. peki koskoca timur'un bile başaramadığını mı başaracaklar.. sanmıyorum.. sadece biz ülkece filmin en kötü sahnelerini izliyoruz. hepsi bu..
"güle yel değdi.." ancak hayat akıyor..