çarşı izni

çarşıya çıkabilmek için verilen izindir.

askerlik vazifesi icra etmek için silah altında bulunan ve askeri okullarda öğrencilik yapan kişilerin iple çektiği, belirli saatler arası özgürce takıldıkları zaman.

pandemi dönemince askerlerin erişemediği durum.

askerlikte hafta sonuna denk düşen izinler için kullanılan kavramdır. öyle elini kolunu sallayarak kışladan çıkılmaz, askeriyede çıkış için tören düzenlenir. bir tugay'a bağlı her birlik nizamiyeye flaması ile katılır. çarşı içtiması alınıp nöbetçi subay bilgilendirildikten sonra her birlik otobüslere doğru yol alır. akşam aynı otobüslerle dönüldükten sonra her birliğin nöbetçi astsubay'ı askerleri sıraya dizip tekrar birliğe götürür.

çarşı izni en çok menemencileri mutlu eder. askerlerin çoğu kahvaltı için oraları tercih eder. kısa dönem askerler de genelde bistro-cafe'lerde takılır. sabah çarşı izni varsa kışlada pek kahvaltı edilmez. öğleden sonra iki gibi herkes bütçesine uygun mekanlarda öğlen yemeğini yiyip otobüslerin kalkacağı yere doğru hızlı adımlarla yürümeye başlar.

çarşı izni, gidişiyle ve dönüşüyle çok ayrı bir heyecan katan askerliğin ayrılmaz bir parçasıdır.

gece nizamiye nöbetçisi iseniz epey zor durumlara yol açabilen şey. cuma gece uyumadan nizamiyede durursunuz, sabahına çarşı, uyumadan tekrar cumartesi gecesi nöbeti epey zor oluyor kendimden biliyorum.

terhisinize on gün kaldıysa hafta sonu çift çarşınız varsa harikadır.hafta içi herkes eğitimdeyken tek başınıza çıktıysanız tadından yenmez.

internet kafeden porno izlenilen gündür.

acemilik döneminde 2 kere çarşı izni yapabildim. sonra doğuya gittik, dahada ne çarşı, ne izin.

kıbrıs gibi denetlemelerin bitmek bilmediği bir yerde yapıyorsanız sık sık kilitlenir.
kişisel ihtiyaçlarınızı temin edemezsiniz.

her hafta olursa iyi geliyordu yoksa 2 hafta da bir olursa can sıkıyordu. insanı nizamiyeye kadar rahatlatan bir durumdu. çok hızlı geçiyordu hatırladığım kadarıyla...

başta anne ve babanız olmak üzere bir yakınınız geliyorsa o gün, duygulanabileceğiniz bir gün olur. sabah anne babanızla buluşup, iyi bir yerde güzelce bir kahvaltı edersiniz önce. sonrasında bulunduğunuz şehri turlarsınız. öğlen bir kafe bulup, beraber oturup çay kahve içersiniz. sonrasında varsa bir avm'ye ya da çarşı'ya gider eksiklerinizi temin edersiniz. o anda bir şeyin farkına varırsınız: sivil hayatın nasıl olduğunun... bir yakınınız ile daha önce yaptığınız sıradan bir eylemin aslında sizi duygulandıracağını hiç düşünmezdiniz oysa ki. o duyguyla dolaşırken bir park'a geçer bol bol muhabbet edersiniz. özlemişsinizdir çünkü... hasret kalmışsınızdır bu hayata. çünkü her sabah uyandığınızda her gün aynı askerî rutini tekrarlamaktan bıkmış usanmışsınızdır.
neyse, akşam üstü birliğe teslim olmadan önce bir lokanta'ya girer beraber yemek yersiniz. o yemekten sonra birliğinize teslim olursunuz. o anda içinizde bir burukluk olur... koğuş'a geçtiğinizde bir gözyaşı akar yere. daha 5 dakika önce anne babanızla iken, şimdi sayısız erkeğin olduğu bir odadasınızdır. sanki bir gezegen'den başka bir gezegene ışınlanmış gibi hissedersiniz. bu hissiyat çok güçlü olur. bu durum yüzünden bir bakmışsınız ki; şafak (kalan günleri) sayma isteğiniz her zamankinden daha güçlüdür. günler hızlıca geçsin diye dua edersiniz.

bedellide olmaması biraz tuhaf :(

usta birliğimde terörden dolayı çarşı yoktu. elektrikten sorumlu ali başçavuş vardı, sağolsun son günlerimde beni gezdirdi. 3 kere ığdır'a gittik, hepsi bu işte.