hausu

1977 yılında yönetmenliğini nobuhiko obayashi’nin yaptığı bir korku filmi.
filmin konusu her ne kadar basit ve klişe olsa da sahne dizaynları, korku ve komedi öğeleri, sürreal ve psikedelik ayrıntılar filmi diğer korku filmlerinden ayırıyor. hatta çoğu sahnenin salvador dalí ve luis buñuel’in ünlü göz kesme sahnesinin üzerinde olduğu da açıkça söylenebilir. sözgelimi piyanonun yediği insanlar, süper kötü bir beyaz kedi, piyano çalan kesik parmaklar, vesaire.

yönetmen koltuğunda nobuhiko obayashi bulunan, son zamanlarda izlediğim en tuhaf, en masalsı, en fantastik sahneleri barındıran, izlerken beni hipnoz etmiş bu korku-gerilim filminden sizlere birazcık bahsetmek isterim.

konusuyla başlayalım. angel kendi halinde, sınıf arkadaşlarının sevdiği bir arkadaş. annesi öleli 8 yıl olmuş... bir süredir görüşemediği babasıyla bir tatil planı kurmuş lakin babasının başka bir kadın ile evlilik sürecine girmesiyle bu plan yıkılmış, yerini babasına olan kızgınlığı ve kırgınlığı almış.

angel bu kötü süreçte düşünüyor ve uzun süredir görmediği teyzesini görmeye karar veriyor. teyzesine giderken yakın dostlarını da almak istemesiyle film başlıyor, biz de fantastik bir evrene dalıyoruz böylece.

teyzesi kim? neden çok tuhaf davranıyor? teyzesinin evinde angel ve arkadaşlarının başına neler gelebilir?

hepsinin cevabını film tek tek veriyor lakin ben gerek konusu, gerek senaryosundan tatmin olmadım.

şimdi diyeceksiniz ki, ''e, başta neden övdün bu kadar?''

cevaplayayım. öyle güzel sahneler, öyle hoş çekim açıları, öyle tatlı efektleri var ki izlerken kendimi alamadım. bu filmi size tarif edemem... bunu tekrar ve tekrar hiç üşenmeden izlerim.