yazarların itiraf köşesi
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
başlık "mırmır" tarafından 14.11.2020 21:09 tarihinde açılmıştır.
181.
biri serviste yerime oturmuş. çok sinirlendim sabah sabah. arkasına oturdum yanlışlıkla vurmuşum gibi rahatsız etcem. rutinimi bozdu pislik.
devamını gör...
182.
buraları okudukça yazarların dramalarına kahkaha atıyorum.
devamını gör...
183.
gratiste gezmeyi çok seviyorum,mağazadakiler bana ''sen burda napıyon'' der gibi baksa da.
devamını gör...
184.
var olan hayatımı ve hayatımdakileri tümüyle arkamda bırakasım var.
yepyeni yollara yalnız çıkasım var. geçmişimdeki kimse aramasın, sormasın.
var olan düzenden çok sıkıldım. hayatımda var olan tüm insanlardan çok sıkıldım. kimseyle iki kelam etmez oldum.
depresyondayım galiba.
yepyeni yollara yalnız çıkasım var. geçmişimdeki kimse aramasın, sormasın.
var olan düzenden çok sıkıldım. hayatımda var olan tüm insanlardan çok sıkıldım. kimseyle iki kelam etmez oldum.
depresyondayım galiba.
devamını gör...
185.
bugün ofisten bi’arkadaşla akşam yemeğini nerede, ne yesek muhabbeti yapıyoruz. işte ben en iyi bilirime geldi konu. çıkışta sana efsane bi’yerde yemek ısmarlayacağım, ama ne abartmalar abartmalar.
tamam dedik.
ve gittiğimiz yer aşiyan mezarlığının sahilinde köfte ekmek tezgahı.
bi’kere de iyi yemek anlayışı, sokaktaki tükürük köfteciye götürmek olmayan adam denk gelsin şu hayatta yahu!
tamam dedik.
ve gittiğimiz yer aşiyan mezarlığının sahilinde köfte ekmek tezgahı.
bi’kere de iyi yemek anlayışı, sokaktaki tükürük köfteciye götürmek olmayan adam denk gelsin şu hayatta yahu!
devamını gör...
186.
corona virüsün türkiye de ilk kez görüldüğü mart ayında öğrenci evinde en yakın arkadaşımın sevgilisi ile ilişkiye girdim. nasıl oldu bende anlamadım ama oldu işte. kız çok güzeldi yine olsa yine yaparım.
devamını gör...
187.
utanmasam şimdi kalkıp patates, biber kızartacağım ama utanıyorum. saat 02:30 *
devamını gör...
188.
sevmediğim insanlara iyi davranıyor gibi yapardım eskiden .
devamını gör...
189.
bazen erkekler de ilgimi uyandırıyor, çok geçici olmakla birlikte her hetero hayatında bir kez yaşamıştır mutlaka.
devamını gör...
190.
ukdelere biraz bakındım da bazı yazarlar kendi nickaltlarını ukde olarak bırakmış. o başlığın altı bomboş duruyor. nickaltı dolu dolu olan yazarları görünce insanın içine bir burukluk gelebiliyor kendi nickaltında hiçbir şey olmayınca. bu arkadaşların nickaltına ilk ben yazayım bir şeyler dedim ama uyduruk/basit bir şey yazmak istemediğim için biraz entrylerine bakıp tahlil yapmam gerek ve şu an bunun için vaktim yok. belki şimdi en azındab bir tanesine yaparım. bilmiyorum. bu itirafı okuyan kişi, sen de bu harekete katılmaya ne dersin? hem kıyıda köşede kalmış ama kalemi güçlü olan yazarların fark edilnesini sağlamış olursun belki. bunun için başlık açmayı düşündüm şimdi. şu anda. ama açmayacağım. çünkü bununla ilgilenmeyecek birkaç kişi (o da belki) haricinde kimse.
devamını gör...
191.
portakallı ördek sevmiyorum.
devamını gör...
192.
yüksek egolu kişilerle konuşurken bazen aptala yatmayı seviyorum. karşı taraf özgüven patlaması yaşıyor, anlatıyor da anlatıyor; o anlattıkça ben hayatımda ilk defa duymuş gibi tepkiler verip, komik sorular soruyorum. konuşmasını bitirdiğinde ise; malum şeyin içine batırıyorum ve çıkarmayıp, orada bırakıyorum.
devamını gör...
193.
sevilmediğim düşüncesi beni deli ediyor.
devamını gör...
194.
kırtasiye ve oyuncakçıda saatlerce gezebilirim
devamını gör...
195.
devamını gör...
196.
burada beni hiç kimsenin tanımamasıyla rahatça yazacağım.
2018 yılında mezun oldum. 2 ay sonra iş buldum. devam eden bir ilişkim vardı gayet güzel giden. hem iş, hem aşk, hem de sosyal hayatım güzeldi gayet.
2019'un haziran ayında bir çöküntüye girdim. o günden sonra gerçekten sevinememeye, mutlu hissedememeye başladım. zaten ilişki iyice kötüleşmişti derken ayrıldık. daha sonrası daha da kötü oldu. normalde sürekli neşe saçan, genelde mutlu, maddi ve manevi hiçbir problemi olmayan biriydim. ama 2019'un haziran ayında acayip bir çöküntü başladı.
2019 haziranda, ilk önce durgunluk geldi. mutsuz hissetmeye başladım. hiçbir şeye hevesim kalmadı. zaten kötü giden bir ilişkinin fişini çektim. daha sonra hayatıma başkası girdi. kendisi ilişkiden yeni çıktığımı bile bile başlamak istedi. onla da hiçbir zaman mutlu olduğumu hatırlamıyorum.
2020'nin ocak ayında iş değiştirdim. ortam aşırı kasıntı, hiçkimsenin hiçkimseye güveni yok. tamamen yalan ve çıkar üzerine kurulmuş muhabbetler vardı. ilk şirketimdeki insanlar tam tersi samimi insanlardı. neyse. ben bu üstümdeki çöküntünün sebebini işyerine bağladım. aslında haziran ayında başlayan sıkıntıları farketmemiştim. geriye dönüp baktığımda farkediyorum o zaman başladığını.
işyerinde nerdeyse hep tek takıldım. yemeklere, partilere çağırdılar 1 2 kez gittim. hiç sarmadı. bütün yemeklere tek başıma çıkmaya başladım. ilk zamanlar tek başıma kalmak çok koysa da zamanla alıştım.
derken pandemi süreci başladı. evden çalışmaya geçtik. mart ayından bu yana evden çalışıyorum. benim için mükemmel fırsattı. hem 1.5 saat yol gitmeyeceğim hem de evdeyim. ama hayatımdaki olumlu her şeyi anında sönümleyip moralsizliğe devam ettim. içinden çıkmaya çalıştıkça daha da battım. şu an aralık ayındayız. iyiye giden hiçbir şey yok psikolojimde. neden bu haldeyim sorusunu çok sordum kendime. yanıtını bulamadım. araba aldım bu süreçte. hayalimdi. daha 2 sene olmadı işe gireli. büyük başarı kendi çapımda. ama ona bile adam akıllı sevinemedim. çok daha sosyal bir insanken yalnızlaşmaya başladım pandeminin de etkisiyle. telefonuma hiç bakma gereksinimi bile duymuyorum çoğu zaman.
bütün hevesimi, mutluluğumu kaybettim. sürekli geçecek geçecek dedikçe daha da arttı. mutlu olmaya çalışmamak doğru olan belki de. ama şu genç yaşlarımı böyle bok etmek de çok koyuyor. bu kadar uzun bir entry elbette okunmayacaktır. ama 1 kez durup nefes almak istedim.
2018 yılında mezun oldum. 2 ay sonra iş buldum. devam eden bir ilişkim vardı gayet güzel giden. hem iş, hem aşk, hem de sosyal hayatım güzeldi gayet.
2019'un haziran ayında bir çöküntüye girdim. o günden sonra gerçekten sevinememeye, mutlu hissedememeye başladım. zaten ilişki iyice kötüleşmişti derken ayrıldık. daha sonrası daha da kötü oldu. normalde sürekli neşe saçan, genelde mutlu, maddi ve manevi hiçbir problemi olmayan biriydim. ama 2019'un haziran ayında acayip bir çöküntü başladı.
2019 haziranda, ilk önce durgunluk geldi. mutsuz hissetmeye başladım. hiçbir şeye hevesim kalmadı. zaten kötü giden bir ilişkinin fişini çektim. daha sonra hayatıma başkası girdi. kendisi ilişkiden yeni çıktığımı bile bile başlamak istedi. onla da hiçbir zaman mutlu olduğumu hatırlamıyorum.
2020'nin ocak ayında iş değiştirdim. ortam aşırı kasıntı, hiçkimsenin hiçkimseye güveni yok. tamamen yalan ve çıkar üzerine kurulmuş muhabbetler vardı. ilk şirketimdeki insanlar tam tersi samimi insanlardı. neyse. ben bu üstümdeki çöküntünün sebebini işyerine bağladım. aslında haziran ayında başlayan sıkıntıları farketmemiştim. geriye dönüp baktığımda farkediyorum o zaman başladığını.
işyerinde nerdeyse hep tek takıldım. yemeklere, partilere çağırdılar 1 2 kez gittim. hiç sarmadı. bütün yemeklere tek başıma çıkmaya başladım. ilk zamanlar tek başıma kalmak çok koysa da zamanla alıştım.
derken pandemi süreci başladı. evden çalışmaya geçtik. mart ayından bu yana evden çalışıyorum. benim için mükemmel fırsattı. hem 1.5 saat yol gitmeyeceğim hem de evdeyim. ama hayatımdaki olumlu her şeyi anında sönümleyip moralsizliğe devam ettim. içinden çıkmaya çalıştıkça daha da battım. şu an aralık ayındayız. iyiye giden hiçbir şey yok psikolojimde. neden bu haldeyim sorusunu çok sordum kendime. yanıtını bulamadım. araba aldım bu süreçte. hayalimdi. daha 2 sene olmadı işe gireli. büyük başarı kendi çapımda. ama ona bile adam akıllı sevinemedim. çok daha sosyal bir insanken yalnızlaşmaya başladım pandeminin de etkisiyle. telefonuma hiç bakma gereksinimi bile duymuyorum çoğu zaman.
bütün hevesimi, mutluluğumu kaybettim. sürekli geçecek geçecek dedikçe daha da arttı. mutlu olmaya çalışmamak doğru olan belki de. ama şu genç yaşlarımı böyle bok etmek de çok koyuyor. bu kadar uzun bir entry elbette okunmayacaktır. ama 1 kez durup nefes almak istedim.
devamını gör...
197.
her şeyi kendi başıma çözmeye çalışıyorum. ama bu imkansız. yardım almamak için de elimden geleni yapıyorum. bu da büyük aptallık.
devamını gör...
198.
hiç ilginç, komik, eğlenceli bir insan olmadığımı düşünsem de insanlar tam tersini düşünüyor. garip gerçekten de. normal insandan farkım yok ama atıyorum bir şeyi yapmayınca ya da bir şeyden nefret edince şaşıran insan çok. bana gerçekten garip geliyor bu durum. tamam topluma aykırı biriyim de şaşıracak bir şey yok bence bunda.
en basit örnek nafaka hakkındaki görüşlerim ve futbol oynamayı biliyor olmamdır.
en basit örnek nafaka hakkındaki görüşlerim ve futbol oynamayı biliyor olmamdır.
devamını gör...
199.
benim hakkımı siz yiyin.
devamını gör...
200.
dün kırmızı ışıkta mendil satan adam "alır mısın?" tarzı bir başını sallama hareketiyle bana doğru yürüdü. ben de "yok istemiyorum" işareti yaptım başımla. koltuk değneği vardı. bir ayağıyla sekiyordu. o ışıklarda yeşil biraz geç yandığı için adam diğer araçlara doğru gitti ama yine geldi benim aracın yanında durdu. tekrar camı açıp almak istemedim nedense. sonra yeşil yandı devam ettim. off neden böyle şeyleri takıyorum içimde. adamı sahtekar gibi düşündüm o an sonra da hemen pişman oldum. yarın yine o güzergahtan geçeceğim. umarım oradasındır. bu sefer alacağım mendilden. yalansa da sana yalan. vicdanım çok rahatsız oldu.
devamını gör...
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298