2401.
"küçük çocuklar yapıp geceleri kendimden,
seni öpsünler diye gönderiyorum sana."
| özdemir asaf - sana
seni öpsünler diye gönderiyorum sana."
| özdemir asaf - sana
devamını gör...
2402.
bu yaşa erdirdin beni, gençtim almadın canımı
ölmedim genç olarak, ölmedim beni leylâk
büklümlerinin içten ve dışardan
sarmaladığı günlerde
bir zamandı
heves ettim gölgemi enginde yatan
o berrak sayfada gezindirsem diye
ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende.
vakti vardıysa aşkın, onu beklemeliydi
genç olmak yetmiyordu fayrap sevişmek için
halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti
demedim dilimin ucuna gelen her ne ise
vay ki gençtim
ölümle paslanmış buldum sesimi.
hata yapmak
fırsatını adem'e veren sendin
bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana
gençtim ben ve neden hata payı yok diyordum hayatımda
gergin bedenim toprağa binlerce fışkını saplar idi
haykırınca çeviklik katardım gökyüzüne
bir düşü düşlere dalmaksızın kavrayarak
bulutu kapsayarak açmadan buluta içtekini
tanıdım ademoğlu kimin nesiymiş
ter döküp soru sormak nereye sürüklermiş kişiyi.
çeşme var, kurnası murdar
yazgım
kendi avucumda seyretmek kırgın aksimi.
gençtim ya, ne farkeder deyip geçerdim
nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da
gözyaşı, çiğ tanesi, gizli dert veya verem
ne fark eder demişim
bilmeden farkı istemişim.
vay beni leylâk kokusundan çoban çevgenine
arastadan ırmaklara çarkettiren dargınlık!
yola madem
çöllerdeki satrabı yalvartmak için çıkmıştım
hava bozar, yüzüm eğik giderdim yine
yaza doğru en kuduzuyla sürüngenlerin sabahlar
yola devam ederdim.
gençtim işte şehrin o yatık raksından incinen yine bendim
gelip bana çatardı o ruh tutuşturucu yalgın
onunla ben
hep sevişecek gibi baktık birbirimize.
bir kez öpüşebilseydik dünyayı solduracaktık.
oysa bu sürgün yeri, bu pıtraklı diyar
ne kadar korkulu yankı bulagelmiş gizlerimizde
hani yok burda yanlışı yoklayacak hiç aralık
bütün vadilere indik bir kez öpüşmek için
kalmadı hiç bir tepe çıkılmadık
eriyeydik nesteren köklerine sindiğimizce
alıcı kuş pençesiyle uçarak arınaydık
ah, bir olaydı diyorduk vakar da yoksanaydı
doğruydu böyle kan telef olmasın diye çabalamamız
ama kendi çeperlerimizi böyle kana buladık
gönendi dünya bundan istifade
dünya bayındırladı:
bir yakış, bir yanış tasarımı beride
öte yakada benî âdem
her gün küsülü kaldık.
bunca yıl bu gücenik macera beni tutuklu kılan
artık bu yaşa erdirdin beni, anladım
gençken almadın canımı, bilmedim
demek gökten ağsa bile tohum yürekten düşecekmiş
çünkü hataya bağışık büyük hatadan beri nezaret yer
çiğ tanesi sanmak ne cüret, gözyaşıymış
insanın insana raptolduğu cevher.
şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin
tütmesi gereken ocak nerde?
ismet özel/münacat
ölmedim genç olarak, ölmedim beni leylâk
büklümlerinin içten ve dışardan
sarmaladığı günlerde
bir zamandı
heves ettim gölgemi enginde yatan
o berrak sayfada gezindirsem diye
ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende.
vakti vardıysa aşkın, onu beklemeliydi
genç olmak yetmiyordu fayrap sevişmek için
halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti
demedim dilimin ucuna gelen her ne ise
vay ki gençtim
ölümle paslanmış buldum sesimi.
hata yapmak
fırsatını adem'e veren sendin
bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana
gençtim ben ve neden hata payı yok diyordum hayatımda
gergin bedenim toprağa binlerce fışkını saplar idi
haykırınca çeviklik katardım gökyüzüne
bir düşü düşlere dalmaksızın kavrayarak
bulutu kapsayarak açmadan buluta içtekini
tanıdım ademoğlu kimin nesiymiş
ter döküp soru sormak nereye sürüklermiş kişiyi.
çeşme var, kurnası murdar
yazgım
kendi avucumda seyretmek kırgın aksimi.
gençtim ya, ne farkeder deyip geçerdim
nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da
gözyaşı, çiğ tanesi, gizli dert veya verem
ne fark eder demişim
bilmeden farkı istemişim.
vay beni leylâk kokusundan çoban çevgenine
arastadan ırmaklara çarkettiren dargınlık!
yola madem
çöllerdeki satrabı yalvartmak için çıkmıştım
hava bozar, yüzüm eğik giderdim yine
yaza doğru en kuduzuyla sürüngenlerin sabahlar
yola devam ederdim.
gençtim işte şehrin o yatık raksından incinen yine bendim
gelip bana çatardı o ruh tutuşturucu yalgın
onunla ben
hep sevişecek gibi baktık birbirimize.
bir kez öpüşebilseydik dünyayı solduracaktık.
oysa bu sürgün yeri, bu pıtraklı diyar
ne kadar korkulu yankı bulagelmiş gizlerimizde
hani yok burda yanlışı yoklayacak hiç aralık
bütün vadilere indik bir kez öpüşmek için
kalmadı hiç bir tepe çıkılmadık
eriyeydik nesteren köklerine sindiğimizce
alıcı kuş pençesiyle uçarak arınaydık
ah, bir olaydı diyorduk vakar da yoksanaydı
doğruydu böyle kan telef olmasın diye çabalamamız
ama kendi çeperlerimizi böyle kana buladık
gönendi dünya bundan istifade
dünya bayındırladı:
bir yakış, bir yanış tasarımı beride
öte yakada benî âdem
her gün küsülü kaldık.
bunca yıl bu gücenik macera beni tutuklu kılan
artık bu yaşa erdirdin beni, anladım
gençken almadın canımı, bilmedim
demek gökten ağsa bile tohum yürekten düşecekmiş
çünkü hataya bağışık büyük hatadan beri nezaret yer
çiğ tanesi sanmak ne cüret, gözyaşıymış
insanın insana raptolduğu cevher.
şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin
tütmesi gereken ocak nerde?
ismet özel/münacat
devamını gör...
2403.
gece de bir şiirdir bence
devamını gör...
2404.
iv
bu azap ta hilkatten beri bizimle ve bizde
geçinir, kurt nasıl ölüyle, tırtıl neşeyle
beslenirse biz de öyle besleriz onu
ölüler - ahmet hamdi tanpınar
bu azap ta hilkatten beri bizimle ve bizde
geçinir, kurt nasıl ölüyle, tırtıl neşeyle
beslenirse biz de öyle besleriz onu
ölüler - ahmet hamdi tanpınar
devamını gör...
2405.
de gülüm! de ki: ela bir günde geleceğim
istanbul darmadağın olacak, saçlarım
darmadağın. hepsi, darmadağın!
üzülme gülüm! toparlanacağız, birlikte,
ayağa da kalkacağız, yürüyeceğiz de gülüm
hem de çelikten toprağını dele dele hayatın!
küçük iskender
istanbul darmadağın olacak, saçlarım
darmadağın. hepsi, darmadağın!
üzülme gülüm! toparlanacağız, birlikte,
ayağa da kalkacağız, yürüyeceğiz de gülüm
hem de çelikten toprağını dele dele hayatın!
küçük iskender
devamını gör...
2406.
kadına
para karşılığı
kocaya verilmekten,
çocuk doğurmaktan
yemek yapmaktan
evi temizlemekten başka
işe yaramaz dediler...
saçına günah
bedenine namus dediler..
kadın benim değil mi
severim de döverim de dediler..
tarih boyunca
hep böyle düşündüler...
öyle sandılar
öyle dediler..
ama gün olur
meydanlarda bir isyancı
eylemlerde bir devrimci olacağına
ihtimal vermediler...
para karşılığı
kocaya verilmekten,
çocuk doğurmaktan
yemek yapmaktan
evi temizlemekten başka
işe yaramaz dediler...
saçına günah
bedenine namus dediler..
kadın benim değil mi
severim de döverim de dediler..
tarih boyunca
hep böyle düşündüler...
öyle sandılar
öyle dediler..
ama gün olur
meydanlarda bir isyancı
eylemlerde bir devrimci olacağına
ihtimal vermediler...
devamını gör...
2407.
bir çok lâfzın manası:
muamma kumkuması,
ve âdeta bir umman,
zerrede nihan olan! ..
sır âlemine pancur,
sâhir elinde menşur!bunlardan biri cemre,
düşüp âlem-i emre,
kara, hava ve deniz..
mevhum ve sırlı bir iz
halinde... verir hayat! ..
onsuz her oluş bayat! ...farz-ı muhal şu zaman
kaldırılsa aradan! ..
görülür: arşa kadar
bıktırıcı bir tekrar! ..
ezel ebed boyunca
ağzında yeşil yonca
meleyen kuzuyu al;
sonsuz tekrara misal! ...varlıkların dünyası
kef ile nun arası
nihâyetsiz bir sahne
vücûd için bahane
zaman-mekân cilvesi,
acaba neyin nesi,
nar ile nurun farkı.
bir istihale çarkı! ..
ya tazeleniş için
yahud bir dönüş için,
kâh kemalden zevâle,
kâh zevalden kemaledönemeç veya sekte,
vehmi verebilmekte! ..
zaruri olan cemre
tâbi olarak emre
âdeme nefha oldu! ..
hep safha safha oldu:
diriliş ve hareket
doldu âlem-i kesret
vakt-i merhunlar ile
lakin zıtlıklar bile
meknuzken birbirini
fâş edip diğerini
idraklere sunarken,
meselâ 'ölüm! ..' derken,
'fenâ' 'beka' cem olur
iki zıt tev'em olur! ...gözden silince pası
renkli kumar tahtası
gibi döner manalar! ..
bazan dimdik aynalar,
arasındaki cümbüş
şeklinde velüd bir düş
âleminde gölgeler
üst üste tuğyan eder! .iddia diye vücûd
ondan istiğfar sücûd! ..
rûyetin ufku tevhid,
her idrak muvahhid! ..cemre med-cezir çarkı,
vehimden doğan farkı,
fırlatınca sonsuza
açılıverir feza! ..
vâhdet sırrı gülümser
insan böylece girer
muhteşem bir iklime,
ki; buna kapı cemre
onu içmiş bedenim
ana rahminde benim! ...
ana rahminde benim! ...
muamma kumkuması,
ve âdeta bir umman,
zerrede nihan olan! ..
sır âlemine pancur,
sâhir elinde menşur!bunlardan biri cemre,
düşüp âlem-i emre,
kara, hava ve deniz..
mevhum ve sırlı bir iz
halinde... verir hayat! ..
onsuz her oluş bayat! ...farz-ı muhal şu zaman
kaldırılsa aradan! ..
görülür: arşa kadar
bıktırıcı bir tekrar! ..
ezel ebed boyunca
ağzında yeşil yonca
meleyen kuzuyu al;
sonsuz tekrara misal! ...varlıkların dünyası
kef ile nun arası
nihâyetsiz bir sahne
vücûd için bahane
zaman-mekân cilvesi,
acaba neyin nesi,
nar ile nurun farkı.
bir istihale çarkı! ..
ya tazeleniş için
yahud bir dönüş için,
kâh kemalden zevâle,
kâh zevalden kemaledönemeç veya sekte,
vehmi verebilmekte! ..
zaruri olan cemre
tâbi olarak emre
âdeme nefha oldu! ..
hep safha safha oldu:
diriliş ve hareket
doldu âlem-i kesret
vakt-i merhunlar ile
lakin zıtlıklar bile
meknuzken birbirini
fâş edip diğerini
idraklere sunarken,
meselâ 'ölüm! ..' derken,
'fenâ' 'beka' cem olur
iki zıt tev'em olur! ...gözden silince pası
renkli kumar tahtası
gibi döner manalar! ..
bazan dimdik aynalar,
arasındaki cümbüş
şeklinde velüd bir düş
âleminde gölgeler
üst üste tuğyan eder! .iddia diye vücûd
ondan istiğfar sücûd! ..
rûyetin ufku tevhid,
her idrak muvahhid! ..cemre med-cezir çarkı,
vehimden doğan farkı,
fırlatınca sonsuza
açılıverir feza! ..
vâhdet sırrı gülümser
insan böylece girer
muhteşem bir iklime,
ki; buna kapı cemre
onu içmiş bedenim
ana rahminde benim! ...
ana rahminde benim! ...
devamını gör...
2408.
tırnağımda simli oje varken denk geldiğim şiir...
devamını gör...
2409.
düş görümlüğü sözlüğü
ra'nın yazarına
dağınık bir geçmişten taşınır gözlerin
saçın z ama n sız yönlerin atlası
acılar ranzasında terli sakalın
düşlerin öpüşünü yastığınla kokladın
tanığı ve izi olmayan parmağı ile
o vakit zahmetsiz şiir yazardın
tütün kokuşlu türkü kahvesinde
dumandan cekettir: baba n
yine baba gölgeden bıyığına kayığın çektiğin kuytu liman
(insan:
buzdan buluttur
yamaç arar kendine)
tortusu her yağışta
yüzümüzde
unutmak mezarı sakinleri
unutma!
insan hatırladıkça yaş arar
adamlardan adımlar bırakacak çocukların
kalbindir içine sığmayan genişlik
ciğerindir bilirim içimize çektiğimiz
ilham denilen çabadan kulelerle
nefeslenir kelimeden seslerimiz
/dağın ardından başka dağın önüne uzayan bilinmez bir yoldur :
kader /
anlattım şiir
teninden ruhuna değen kağıtta seni
tarifsizin tarifi nedir
ki
şiir :
tarifin tarifsizliğidir
ra'nın yazarına
dağınık bir geçmişten taşınır gözlerin
saçın z ama n sız yönlerin atlası
acılar ranzasında terli sakalın
düşlerin öpüşünü yastığınla kokladın
tanığı ve izi olmayan parmağı ile
o vakit zahmetsiz şiir yazardın
tütün kokuşlu türkü kahvesinde
dumandan cekettir: baba n
yine baba gölgeden bıyığına kayığın çektiğin kuytu liman
(insan:
buzdan buluttur
yamaç arar kendine)
tortusu her yağışta
yüzümüzde
unutmak mezarı sakinleri
unutma!
insan hatırladıkça yaş arar
adamlardan adımlar bırakacak çocukların
kalbindir içine sığmayan genişlik
ciğerindir bilirim içimize çektiğimiz
ilham denilen çabadan kulelerle
nefeslenir kelimeden seslerimiz
/dağın ardından başka dağın önüne uzayan bilinmez bir yoldur :
kader /
anlattım şiir
teninden ruhuna değen kağıtta seni
tarifsizin tarifi nedir
ki
şiir :
tarifin tarifsizliğidir
devamını gör...
2410.
gönlümde bir gülümseme
beni çağırıyor sanki ateşe
yüreğimde bir esinti
gel diyor bedenime
beni çağırıyor sanki ateşe
yüreğimde bir esinti
gel diyor bedenime
devamını gör...
2411.
kendimden bir şiir gelsin efendim...
yolculuklar var hep önümüzde
buharlanmış penceremden bakıyorum
sonra sabah güneşi doğuyor saçlarıma
yine seni düşünmeden edemiyorum.
~mavi yonca~
yolculuklar var hep önümüzde
buharlanmış penceremden bakıyorum
sonra sabah güneşi doğuyor saçlarıma
yine seni düşünmeden edemiyorum.
~mavi yonca~
devamını gör...
2412.
eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
ikincisinde daha çok hata yapardım.
kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
çok az şeyi
ciddiyetle yapardım.
temizlik sorun bile olmazdı asla.
daha çok riske girerdim.
seyahat ederdim daha fazla.
daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
görmediğim bir çok yere giderdim.
dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım.
yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
anlar, sadece anlar. siz de anı yaşayın.
hiçbir yere yanında su, şemsiye ve paraşüt almadan,
gitmeyen insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
eger yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...
ölüyorum....
(jorge luis borges - anlar)
ikincisinde daha çok hata yapardım.
kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
çok az şeyi
ciddiyetle yapardım.
temizlik sorun bile olmazdı asla.
daha çok riske girerdim.
seyahat ederdim daha fazla.
daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
görmediğim bir çok yere giderdim.
dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım.
yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
anlar, sadece anlar. siz de anı yaşayın.
hiçbir yere yanında su, şemsiye ve paraşüt almadan,
gitmeyen insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
eger yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...
ölüyorum....
(jorge luis borges - anlar)
devamını gör...
2413.
bir değil, bir sürü bıraktım. her dinlediğimi bıraktım.
daha önce bırakılmamış ne varsa hepsini saldım sözlüğe.
hem tanım okuyup hem de müzik ziyafeti çekebilirsiniz ve hepsi benim sayemde.
*
daha önce bırakılmamış ne varsa hepsini saldım sözlüğe.
hem tanım okuyup hem de müzik ziyafeti çekebilirsiniz ve hepsi benim sayemde.
*
devamını gör...
2414.
şarkılar
güller, servi dalları, sırma tellerle,
bir tabut gibi,
süsleyerek bu kitabı sevimli, hoş,
koysam içine şiirlerimi.
aşkı da koyabilsem! yeşerir
aşkın mezarında huzur çiçeği,
büyür, açar koparılır-
benim için açması, ben ölünce!
işte şiirler, etna’nın lavları
gibi taşkın nağrımdan
kıvılcımlar saçarak fışkırdı
etrafa bir zaman.
şimdi hepsi sessiz, ölü adeta,
donmuş, katı, buğulu,
fakat canlanırlar eski ateşte,
esse üstlerinden aşkın soluğu.
dile gelir kalpteki duygular,
aşk soluğu çiy olur üstlerinde;
geçer birgün eline bu kitap,
sevgilim! uzakta bir yerde
heinrich heine
güller, servi dalları, sırma tellerle,
bir tabut gibi,
süsleyerek bu kitabı sevimli, hoş,
koysam içine şiirlerimi.
aşkı da koyabilsem! yeşerir
aşkın mezarında huzur çiçeği,
büyür, açar koparılır-
benim için açması, ben ölünce!
işte şiirler, etna’nın lavları
gibi taşkın nağrımdan
kıvılcımlar saçarak fışkırdı
etrafa bir zaman.
şimdi hepsi sessiz, ölü adeta,
donmuş, katı, buğulu,
fakat canlanırlar eski ateşte,
esse üstlerinden aşkın soluğu.
dile gelir kalpteki duygular,
aşk soluğu çiy olur üstlerinde;
geçer birgün eline bu kitap,
sevgilim! uzakta bir yerde
heinrich heine
devamını gör...
2415.
sevgilim
ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim
elimde uçuk mavi bir kalem
cebimde iki paket sigara
devamını gör...
2416.
herkes bu kadar mahir
ve bu kadar kendinden emin olduğu için
ellerimiz bi söylentiden ibarettir sevgilim
boş sokaktaki uğultu, karanlıktaki gölge
sonra ağaçlar, ağaçlar, ağaçlar...
ormanlar diyemiyorum, bu öyle bi başınalık
yalnızlık diyemiyorum,
herkes-herşey-sıkıştepiş
ve bu kadar kendinden emin olduğu için
ellerimiz bi söylentiden ibarettir sevgilim
boş sokaktaki uğultu, karanlıktaki gölge
sonra ağaçlar, ağaçlar, ağaçlar...
ormanlar diyemiyorum, bu öyle bi başınalık
yalnızlık diyemiyorum,
herkes-herşey-sıkıştepiş
devamını gör...
2417.
> sevdan bende yara oldu sevdiğim
acıyı göğsümde duya duya ağladım
beyaz günler, kara oldu sevdiğim
hasret takvimini saya saya ağladım
gidemedim ben ömrümün peşinden
atamadım yâr yüzünü başımdan
bir mutluluk yaptım, gözün, kaşından
seyre daldım, doya doya ağladım
gönlüm sana kördüğümle dolaşık
bu düğüme bir de özlem bulaşık
yağmur ne ki fırtınayla karışık
görmedin sen, baya baya ağladım
aşık nazım duyuramaz sesini
boşa yorar, gücünü nefesini
mesken tuttum hasretin kafesini
yârim yârim diye diye ağladım. . .
| nazım köyce
acıyı göğsümde duya duya ağladım
beyaz günler, kara oldu sevdiğim
hasret takvimini saya saya ağladım
gidemedim ben ömrümün peşinden
atamadım yâr yüzünü başımdan
bir mutluluk yaptım, gözün, kaşından
seyre daldım, doya doya ağladım
gönlüm sana kördüğümle dolaşık
bu düğüme bir de özlem bulaşık
yağmur ne ki fırtınayla karışık
görmedin sen, baya baya ağladım
aşık nazım duyuramaz sesini
boşa yorar, gücünü nefesini
mesken tuttum hasretin kafesini
yârim yârim diye diye ağladım. . .
| nazım köyce
devamını gör...
2418.
ben unutulan mıyım
ben var mıyım
ben bir neyim
sevilmeyi uman bir kedi miyim
ya da güneşini yitiren miyim
ben bir yara mıyım
ya da yardan düşen miyim
ben kaç kişiyim
ben var mıyım
ben bir neyim
sevilmeyi uman bir kedi miyim
ya da güneşini yitiren miyim
ben bir yara mıyım
ya da yardan düşen miyim
ben kaç kişiyim
devamını gör...
2419.
desem ki sen benim için,
hava kadar lazım,
ekmek kadar mübarek,
su gibi aziz bir şeysin;
nimettensin, nimettensin!
desem ki...
inan bana sevgilim inan,
evimde şenliksin, bahçemde bahar;
ve soframda en eski şarap.
ben sende yaşıyorum,
sen bende hüküm sürmektesin.
bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
günlerden sonra bir gün,
şayet sesimi farkedemezsen,
rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
bil ki ölmüşüm...
hava kadar lazım,
ekmek kadar mübarek,
su gibi aziz bir şeysin;
nimettensin, nimettensin!
desem ki...
inan bana sevgilim inan,
evimde şenliksin, bahçemde bahar;
ve soframda en eski şarap.
ben sende yaşıyorum,
sen bende hüküm sürmektesin.
bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
günlerden sonra bir gün,
şayet sesimi farkedemezsen,
rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
bil ki ölmüşüm...
devamını gör...
2420.
mataramda tuzlu su
west ındies, kızıl elma, itaki, maçin!
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
beyazların yöresinde nasibim kalmadı
yerlilerin topraklarına karşı suç işledim
zorbaların arasında tehlikeli bir nifak
uyrukların içinde uygunsuz biriyim
vahşetim
beni baygın meyvaların lezzetinden kopardı
kendime dünyada bir
acı kök tadı seçtim
yakın yerde soluklanacak gölge bana yok
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
uzak nedir?
kendinin bile ücrasında yaşayan benim için
gidecek yer ne kadar uzak olabilir?
başım açık, saçlarımı ikiye
ortadan ayırdım
kimin ülkesinden geçsem
şakaklarımda dövmeler beni ele verecek
cesur ve onurlu diyecekler
halbuki suskun ve kederliyim
korsanlardan kaptığım gürlek nara
işime yaramıyor
rençberlerin o rahat
ve oturmuş lehçesinden tiksinirim
boynumda
bana yargı yükleyenlerin
utançlarından yapılma mücevherler
sırtımda sağır kantarı gizli bilgilerin
mataramdaki suya tuz ekledim, azığım yok
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
bir hayatı, ısmarlama bir hayatı bırakıyorum
görenler üstünde iyi duruyor derdi her bakışta
askerken kantinden satın aldığım cep aynası
bazı geceler çıkarken
uçarı bir gülümseyişle takındığım muşta
gibi lükslerim de burada kalacak
siparişi yargıcılar tarafından verilmiş
bu hayattan ne koku, ne yankı, ne de boya
taşımamı yasaklayan belgeyi imzaladım
burada bitti artık işim, ocağım yok
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
ismet özel
west ındies, kızıl elma, itaki, maçin!
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
beyazların yöresinde nasibim kalmadı
yerlilerin topraklarına karşı suç işledim
zorbaların arasında tehlikeli bir nifak
uyrukların içinde uygunsuz biriyim
vahşetim
beni baygın meyvaların lezzetinden kopardı
kendime dünyada bir
acı kök tadı seçtim
yakın yerde soluklanacak gölge bana yok
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
uzak nedir?
kendinin bile ücrasında yaşayan benim için
gidecek yer ne kadar uzak olabilir?
başım açık, saçlarımı ikiye
ortadan ayırdım
kimin ülkesinden geçsem
şakaklarımda dövmeler beni ele verecek
cesur ve onurlu diyecekler
halbuki suskun ve kederliyim
korsanlardan kaptığım gürlek nara
işime yaramıyor
rençberlerin o rahat
ve oturmuş lehçesinden tiksinirim
boynumda
bana yargı yükleyenlerin
utançlarından yapılma mücevherler
sırtımda sağır kantarı gizli bilgilerin
mataramdaki suya tuz ekledim, azığım yok
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
bir hayatı, ısmarlama bir hayatı bırakıyorum
görenler üstünde iyi duruyor derdi her bakışta
askerken kantinden satın aldığım cep aynası
bazı geceler çıkarken
uçarı bir gülümseyişle takındığım muşta
gibi lükslerim de burada kalacak
siparişi yargıcılar tarafından verilmiş
bu hayattan ne koku, ne yankı, ne de boya
taşımamı yasaklayan belgeyi imzaladım
burada bitti artık işim, ocağım yok
uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
ismet özel
devamını gör...