2681.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
hafta başında 3 vefat haberi ile yıkılmış ve babamın da artık iyileşme umudunun kalmadığını, önümüzdeki süreçte (bkz: palyatif tedavi) dışında yapılacak bir şey kalmadığını ögrenmişken yaşından büyük acılar içinde bogulmasın, yaşama azmini kaybetmesin diye oğlumun 10 yaş doğum gününü kutladık sözlük. büyümek böyle bir şey işte.
devamını gör...
2682.
sabah o kadar neşeliydim ki bir arkadaşım içine etti.
tercih ettiği aöf gelmemiž. sırf niye demedin diye bir sürü laf...
hanımı ise yaz okuluna girmiş, ben niye tüm kitaptan sorumlu olduğunu söylemiştim.
ben dekan mıyım?
açın, okuyun.
hep mi ben suçluyum?
devamını gör...
2683.
rüya gibi başlamıştı herşey
gözüm başkasını görmemişti hiç
kalbim aklım sadece o diyordu
hergecen gün daha çok daha çok sevdim bağlandım
limanim yaptım
sözün kısası
sayende güçlendim
kimseye guvenilmeyecegini
koru körüne baglanilmayacagini
öğrettin
dimdik ayaktayım şimdi
eskiye nazaran daha güçlü
tek fark insan sevmiyorum artık ...
devamını gör...
2684.
öyle bir an ki aslında çok da basit bir zaman ,
senin korktuğun izleyemediğin filmi, dinleyemediğin şarkıyı , anımsamak istemediğin o insanın bir anda karşına çıkması;
sonrasında ne korktuğun kadar zor ne de düşündüğün kadar kötü , hatta kaderin bu tatlı cilvesi ya da hayatın trajikomedisi de diyebilirsin ne dersen de bir şekilde geçen zamanla yapamadığın şeylerin sen yapamadın ama bak nasıl kolaymış dercesine olmasını hayretle izliyorum.
bu ve benzeri olayları o kadar çok yaşıyorum ki acaba algıda seçiciliğe mi maruz kalıyorum yoksa gerçekten hayat bu kadar trajikomik mi ?
devamını gör...
2685.
hiç bir işim rast gitmiyor. ne yapmış olabilirim. kendimi sorguluyorum. yok bulamıyorum. neye elimi atsam her şey mahvoluyor. birine ihtiyacım var. yalnızlık beni çok yoruyor. çok yoruldum bazı şeylerden. olmasını istediğim yok. olsa bile bir türlü mutlu olamıyorum. bir de çevremdeki insanlara da zarar veriyorum. ama böyle olmasını istemiyorum. ne olmasını istiyorum ki ben ? ya da ne olmasını istemiyorum ? bilmiyorum ki.
bazı şeylerin değişmesini istiyorum ki. bak eskisi gibiyim artık. her şey geri nüksetti. zarar verdim çoğu kişiye, yine gözüme uyku girmiyor. girse bile kabuslar geri geliyor. kan ter uyanış..

kime güveneceğimi de bilmiyorum. sizce de her şey çok karmaşık değil mi ?
devamını gör...
2686.
sözlüğü buraya tanım girmeliyim düşüncesi ile açtım çünkü boğuluyormuş gibi hissediyorum, derdimi kimseye anlatamadığım için de bir şekilde içimi dökmeye ihtiyacım var.

bu senenin haziran ayı hayatımda çok önemli bir dönüm noktasıydı. ya sahip olduğum her şeyi kaybedecek ve hayatım tepetaklak olacaktı ya da bu süreci atlatıp hayatıma kaldığım yerden devam edecek ve ilerleyen günlerimi neşe ve keyifle geçirebilecektim. doğal olarak oldukça stresli bir dönemdi ve zannediyordum ki hayatımın bu dönemini atlattıktan sonra uzun bir süre böyle bir stres yaşamayacaktım.

işte hayatın bana g*tüyle güldüğü nokta tam olarak burası arkadaşlar. artık yaşadığım her gün benim için ayrı bir stres kaynağı, değer verdiğim insanların gözümün önünde eriyip gitmesine şahit oluyorum ve bir şeytanla aynı evin içinde yaşamak zorundayım. şeytan diyorum çünkü emin olun muhtemelen hayatınızın hiçbir döneminde içi böylesine saf bir kötülükle dolu bir insanla karşılaşmamışsınızdır. ben bir insanın en fazla ne kadar kötü olabileceğini onunla öğrendim.

daha fazla ayrıntıya girmeyeceğim, girsem bu entry onlarca sayfa tutabilecek uzunlukta olur muhtemelen ama şu kadarını söylebilirim ki benim şu son 3 ayda yaşadıklarımın çeyreğini yaşayan tanıdıklarım psikologlardan çıkmıyorlar. son derece yıpratıcı ve stresli bir süreç ama insan alışıyor bir süre sonra, tıpkı her şeye alışıldığı gibi.

bir de bütün bunların üstüne covid oldum. kimseye söylemedim covid olduğumu, tam da ailecek tatile gittiğimizde covid olacağım tuttu ama neyse ki herkesten izole bir ortamda bulunduğumuz için içim rahat, kimseye covid bulaştırma riskim yok. ailemizin geri kalan üyeleri de covid oldu tabii ki ama onların belirtileri çok çok daha hafif.

bu covid ile 3. imtihanım oluyor. bütün covid belirtilerini kimseye söylemeden kendi içimde yaşadım, öğrendiğim bilgilere dayanarak kendi tedavimi kendi kendime gerçekleştirdim. önce bir boğaz ağrısı ve şişmesiyle başlayan öyküm dün yükselen ateş ile beraber farklı bir noktaya evrildi. ateşim geçti neyse ki ama boğaz ağrım hâlâ devam ediyor ve covid'in bu sefer üzerimde bırakacağı etkilerden bir haberim. ilk seferinde gene yükselen ateş ile beraber 2 - 3 ay süren yoğun bir saç dökülmesi olmuştu, bu sefer de gene aynı şeyler yaşanacak muhtemelen. zaten zayıf düşen saçlarım iyice zayıf düşecek, onlar da benim gibi b*ku yediler anlayacağınız.

kısacası kötü hissediyorum, ruhsal olarak çökmüş durumdayım ve hiçbir şey yapmak istemiyorum. hayat benim için durdu ve devam etsin istemiyorum
devamını gör...
2687.
bilinmez uzaktan bi şehir tıpkı sen ve ben gibi.
benim değil feyizli bi abinin sözü ama güzel.
devamını gör...
2688.
( kaotik olaylar demiş birde. köyünden bile çıkmamış bir kaç makale okuyup kendini bir halt sanan antalya çomarının ağlamalarını okuyorum. bana nickaltı girdi diye özelden ulaşıp iftira atan ve taciz eden bir adet kaplama gördük gece vakitleri. kuduz it gibi saldırıyorsun ama saldırdığın kişilere dikkat et. o yazar hukukçuydu ve seni dava edecek. senden bilgilerini istemiş artistlik yapmışsın ama verememişsin? ne oldu? senin gibilerin sonu bu. hadi ilbi'ni de al yanına koyun gütmeye devam et.
devamını gör...
2689.
böyle kullanılmasına üzüldüğüm defter, naçizane.

benim için sözlüğün en kıymetli yerlerinden biri burası. birçok yazar için de içini döktüğü, kendiyle konuştuğu bir başlık. kendimize dair paylaşmak, aktarmak istediklerimizi buraya yazıyoruz. belki bazen duyulmak, anlaşılmak istediğimizde, belki bir gözlemciye ihtiyaç duyduğumuzda, belki kendimizden taştığımızda... buradan gitmek ve ardında iz bırakmak istemeyen yazarların da yine ilk uğradığı yer burası oluyor. bizden içeriklerini, kendilerini de alıp gitmek istediklerinde yani, anlıyorsunuz...

demem o ki karalamasanız mı acaba defterimizi? mis gibi sözlük kategorisi var, nickaltları var çılgın atılan. sadece bir fikir.
devamını gör...
2690.
bir anlam arama çabasının gereksiz olduğunu düşündüğümden midir bu delilik?
devamını gör...
2691.
her yalan unutuluyor zamanla, her yara kabuk bağlıyor, gidenler arkalarında kırık kalpler bırakıyor ama zamanla o yangınlarda sönüyor, gün geliyor sadece sen kalıyorsun. ve ne giden geriye geliyor, ne de döktügün gözyasları onlara değiyor. o yüzden eğer bu hayatta illa kıymet bilmek gerekiyorsa, sadece kendi kıymetini bil.
devamını gör...
2692.
bugün de covid olduğumu öğrendim tekrardan. önümüzdeki perşembeye kadar karantina. herşey cumartesi gecesi pub'da arkadaşlarla dağıttıktan sonra oldu,oradan geçti hepimize tek tek. musab senin allah canını almasın iyileştim deyip buluştun bizimle oysa kuru kuru öksür dur yanımızda piç ettin 5 kişiyi shfdg
devamını gör...
2693.
kendime her zaman diyorum ki; bir daha haketmeyen insanlara vakit ayırmayacagim, güvenmeyecegim yine yeniden aynı hataya düşüyorum. birinizde yanıltın ulan beni bir kerecik olsun kendime "ben sana demiştim buna güven olmaz bile bile aynı hatayı yaptın." demek zorunda kalmayayim.
devamını gör...
2694.
- maske alınacak (yedek).
- faraşlı süpürge fiyatları araştırılarak.
- temizlik bezi (muhtelif).
- pul defteri yerine tertibatı çalışılacak.
- insanlardan hesap sorulacak ( tek tek - yargısız)
devamını gör...
2695.
evimi her an sen gelecekmişsin gibi temiz tutuyorum. ev temiz, sen gelmiyorsun.

şaka lan şaka. romantik serseriler sizi, evi bok götürüyor ki zaten beni olduğum gibi kabul etmeyecek insan için de koltuktan bile kalkmam. temizleyeyim diye giriştim, yoruldum aklıma geldi dedim bunlar sever yazayım. sevdiniz mi? aferim. eski sevgilinize falan gönderirsiniz, böyle şeyleri sever basit insanlar. haydi selametle.
devamını gör...
2696.
bir arkadaşım var, kendisi yıllardır rutinde çalışan ve tarif takip etmekten yaratıcılığı -bence- körelmiş birisi. eline tarif ver, bu yemeği böyle yapacaksın diye bir kez nasıl yapılacağını göster, ikinciye başında dur yapsın. üçüncüye sal gitsin, tek başına yapar. mutfağı bilmiyor değil, senden benden daha iyi biliyor ama gelgelelim sinirlerimi bozuyor.

salon beyefendisi kişiliğimi bozmamak için çok çingenelik yapmıyorum, ama cidden artık yaptıkları bana batar olmaya başladı. bir insan 2 senedir bu mutfağın üyesi olup da bir gün gelip "yahu büyücü, benim bugün işim yok ama yarın elbet olacak, bana şu bıçağın tencerenin yerini göstersene. lazım olduğunda senden istemeyeyim" demez mi? demiyormuş.

ben -gerekiyorsa cuma günü- yapacağım yemeğin malzemesini alıp, cumartesi pazar o mutfağa mesai dışı olmasına rağmen gidip yapıyorum işimi. evli barklı çoluklu çocuklu bir kadın olan bu arkadaşımdan bu fedakarlığı istemek benim haddime değil, bir kez de istemedim ama haftaiçi geldiğin zaman bana yapacağın işi sormazsan seni dayaklarım çocuk. pazartesi 4 kişilik gruba "bugün gelecek misin?" diye kime sorduğunu anlamadığımız şekilde soramazsın. salı günü sabah "mutfağa gelecek misin bugün?" diye sorup öğleden sonra geleceğimi öğrenince mesai bitiminde arayıp "2 gündür seni bekliyorum bana malzeme verecektin, tarif gösterecektin, işi öğretecektin, 2 gündür soruyorum yapmıyorsun" diyemezsin bana.

sen bu mutfağa benden sonra geldin. benim düzenime uyacaksın. benim kurallarıma boyun eğeceksin. kendi kendine iş yapacağına ikna olduğum zaman destek tekerleklerini çıkartıp salacağım seni, o güne kadar bana bağlı yaşayacaksın. erken uçabilecek tecrüben ve yeteneğin var, bunu kullanmayı akıl etmen gerekiyor artık. sürekli ben elinden tutup şimdi soğan doğra, şimdi tencereyi bu dolaptan al, onu öyle yap bunu böyle yap diyemem. ben sadece bu mutfağa senden önce girmiş biriyim, derecemiz ve statümüz eşit. benim bildiğim 2 fazla yemek var sadece, o kadar. ben bunları kimseden öğrenmedim, çok kafamı bozarsan benim geçtiğim yolların bütün dikenlerini sana da batırırım, hiç de acımam.

işini yapmayıp başkalarını suçlayan piremseslerden oldum olası nefret ettim meslek hayatım boyunca. önce kendi sorumluluklarınızı yerine getirin, üstünüze düşen işi yapın, sonra bana laf söyleyebilecek aralığı belki veririm size. özel hayatınızdaki sorunların arkasına da sığınmaya kalkmayın kendi salaklıklarınız için. bizim de ailemiz, anamız babamız var, biz de kavga ediyoruz. akşam kavga edip sabah işe gidip hiçbir şey olmamış gibi çalışıyoruz, derdimizi çay çorba içerken konuşuyoruz. senin gibi yapmıyoruz tatlım.
devamını gör...
2697.
kocaman bir neden sorusu içimde. hiçbir şeyin mumkunatsız olmadığı bir zaman vardı, her şeyin mümkün olduğu. hala her şeyin mümkün olabileceği bir zaman var. neden her şey mümkünken ben kapından sürgün edildim neden kmlerce öteye itildim. benim içindi her şey tamam ama ben bunu istemedim ben bizi istedim sadece. neden tek şeyim tek istediğim bizi benden aldılar. neden bambaşka bir yol varken biz vazgeçtik neden yürümek istemediğimiz yollara hala mahkum ediliyoruz. neden bu kadar acıyor hala neden nasıl hala bu kadar özlüyorum. çok seviyorum.
devamını gör...
2698.
sana da oluyor mu sözlük ? bir yaz sabahı ortada hiç sebep yokken perdenin hafif bir esinti ile havalanmasindan salincakla en uzak noktaya ulaştığın o günü hatırlıyor musun ? ya da tavada eriyen tereyağ kokusunda bayram çöreginin üzerindeki çörekotu tadını alabiliyor musun? genellikle yaz günlerinin sabahlarındaki o sessiz serinlikte ya da kış ikindilerinde odanın penceresinden içeriye güneş ışığı vurmussa eskiden kalma bir anın beş duyu ile hissedebilecegim tüm ayrıntılarına gidiyorum. hatta bazen hiç yasamadigim, o dönem hayatta bile olmadığım zamanların anılarını anlatılanlardan yaşıyorum. mesela ne zaman kavak ağacı görsem annemi hatirliyorum. ben doğmadan yaşadıkları şehrin lojmanında ilk yaz gunlerinin öğleden sonrasında fıskiyelerden gelen su.sesine karışan kavak agaclarinin hisirtisini dinlermis. babamın senelik izne ayrılmasına kaç gün kaldığıni hesaplarmis. bu yüzden benim için iki ayrı şehirde yapraklarını birbirine vuran kavak ağaçları annemi annesine kavusturur. kavak ağacı görünce gözlerimi kapatır, o hiç görmediğim şehrin hiç yasamadigim lojmanında yatağıma uzanıp fiskiyelerdeki su sesinin kavak ağaçlarının hisirtisina karışmasını dinler ve halının desenlerine bakarım. geçmiş çoğu zaman büyülü bir gerçeklik benim için. tanpinar gibi ben de takintiliyim geçmiş ve zaman kavramlarina. geçmiş ailem ile eşdeger. solmuş eski resimlerde kalan masum bir gülümseme gibi görünüyor çoğu zaman. oysa geçmiş ancak yediğimiz kazıklardan tecrübe edinmemisken ya da yaptığımız yanlış tercihlerden dolayı kaybettiğimiz yıllarimiz yokken güzel. hayatımın bazı yıllarından bilerek uzaklasmamin, yok saymamin sebebi hatta istesem de artık hatırlayamadığım detaylarda hep yediğim kazıklar ya da yaptığım yanlış tercihler var.
bizi şehrin merkezine götürecek tek anayola çıkınca arka koltuktan "anne internetin varsa şarkı açar mısın? " sorusu gelir. mezarlığın önünden geçerken "anneee, kapat!!" diye uyarırlar. sıra kimdeyse fatiha'yi yüksek sesle okur, arkasından bir fatiha okuyacak kimi kimsesi kalmamışlar da dahil olmak üzere herkese bağışlar, aferini alir. çünkü "bir kizilderili atasözü der ki ; sizi tanıyan son insan öldüğünde artık gerçekten ölmüş olursunuz." sozunu duyduklarindan bu yana her mezarlıktan geçişte kimsesi kalmamışların kimsesi olmak istiyorlar.

iki durak sonra babamlarin durağına geliriz.az ileride de trafik isiklari. yeşile denk gelirsek göz ucuyla bakar, kırmızıya dek gelirsek yanağımdan makas alıp derin bir iç çeker. benim babam için yaşadığım çaresizliğin ilacı belki biraz gözyaşı ama onun eşinin hüzünlü kalbi için elinden gelen fazla bir şey olmuyor. feminizmin gümbür gümbür geldiği şu yuzyilda erkek olmak zor. zaten normal süreçte hicbirseyi kadınlar gibi anlayamazken, duygularını doğru şekilde ifade etmeyi bırak duygularını anlamlandirmakta zorlanan, empati kurmayı falan çok geç öğrenen erkeğin bir de zorlu sureclerde metanetini koruması ve hızlı düşünüp doğru kararlar verebilmesi hepten zor olmalı. şükür ki son zamanlarda yanında huzur bulduğum iki üç insanın ilki. bugünü yasamami, anda kalmamı, olumlu bakmamı, gerçekleri kabullenmemi çok kolay sağlıyor. geçmiş ailem ise bugün eşim. nam-i diğer yarım elmam. sanki hayat güllük gulistanlikmis gibi, babamlar tatile çıkmış gibi sakince ve her zamanki düzenimizi bozmadan şehrin altını üstüne getirmemizi, her ihtiyacimizi hiç sorgulamadan karşılarken ekonomiye canini kanını veriyor da sesini çıkarmıyor. her dışarıya çıktığımizda iki seyi hiç atlamaz. dönüş yolunda "karnın açıktı mi ? evde yemek yoksa dışardan halledlim, eve gidip uğraşma yorgun argın." demeyi ve "yolumuzun üstü nasıl olsa, babanlara gidip çay icebiliriz.bizi görünce sevinirler, hayır dualarını aliriz." demeyi. babama teşhis konuldugundan bu yana hiç sormuyor. bugün babamın ölümünden sonra anneme ve abime hangi siklikla gideceğimizi ve babam yokken bizi neyin guldurebilecegini dusundum. cevap bulamadim. o sürece de bir şekilde alışacağım ama şimdilik tek umudum tekrar eve gelip 3 kat merdiveni çıkabilecek güce ulaşması. bir gün gelecek ve o duraktan geçerken sokağa girmemiz için hiç sebep kalmayacak. o sokakta bizi tanıyan hiç kimse kalmadığında işte o gün biz de o sokak için ölmüş olacağız. acaba unutulmamak için mi hep geriye dönebilmeyi istiyor insan ?
mesela benim için inanılmaz eğlenceli geçen, bir dünya yaşanmışlık içeren, 1987 yazında annem halen camasirlari elinde yıkıyor, ikramlarıni davul firinda hazırlıyor, pek çok giysisini terzide diktiriyor, ailesi ile jetonlu telefondan konuşabiliyordu. şimdiki gibi akıllı telefonun, ıslak mendilin, kredi kartının, halı yıkama fabrikalarının ve daha milyonlarca önemli icadın olmadığı dönemlere geri dönmeyi istemek ancak beyhude bir simariklik ve ya ukalalik olurdu. ben yine de bu yaz her uyandigim sabahta, yaz sabahlari kapıda beni ve bebek arabasindaki kardeşinin elini tutmuş oğlumu görünce çok sevinen babamın bizim için tüm çarşıyı eve yığdığı o günleri çok özlüyorum. ya da mutfakta sarı kapalkli çay kutusunu elime aldığımda teyzemin doğum günümde içine bakkalindaki en pahalı abur cuburlarla doldurduğu kavanozu hatırlayıp, onu çok özlüyorum.

sana da oluyor mu sözlük? sanki dünyaya kazık çakmıssin gibi önümüzdeki yıl da giyinsin diye bir beden büyük giysiler alıyor musun? büyüyünce ne olayım? diye sorduğunda "biriniz kuyumcu olup gözümü digeriniz pideci olup karnımı doyursun." diyerek güldürüyor musun? geçmiş ailem bugün eşim ise gelecek çocuklar demek. çocuklar anın tam içinde kalabilen doğaüstü varlıklar. ve çocuklar ölümü asla bir son olarak değil hayatın doğal bir parçası olarak görmekte çok daha basarililar. çocuklar için geleceğe dair plan yapabilmek çok mühim. çocuğun için geleceğe dair plan yaparken o planın içine sen de dahil olup sen de geleceğe odaklanabiliyorsun.
bunu bugün fiziksel sıkıntıları yüzünden 3 yıldır kendisini eve kapatmış yakınımla yaptığımız sohbette bir kez daha anladım. gelecek için plan yapamayanlar,gecmisin karanlık sokaklarında geleceğini çaldığını düşündüğü celladını arayarak ölüyorlar. oysa hayat o durağa gelip kırmızı ışıkta beklerken gözyaşı döküp, yeşil ışık yanınca "hadi anne, sen de söyleee!!!" diye bağıran çocuklara eşlik etmek. koca yaşlı şişko dunyaaaa....
devamını gör...
2699.
seni gidi topaal topaal topaal bu gece de burda kaal burda kaal burda kaal
devamını gör...
2700.
sesimin duyulması için buraya yazıyorum, bir ilgi kırıntısı, fark edilmek istiyorum ama anonim bir ismim arkasına saklanarak, insanların gözlerinin içine bakmadan söylediklerimin anlamı oluyor mu şimdi? yok, ben her daim korkağım. ve yapayalnız.
devamını gör...

bu başlığa tanım girmek için olabilirsiniz.

zaten üye iseniz giriş yapabilirsiniz.

"normal sözlük yazarlarının karalama defteri" ile benzer başlıklar

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim