1261.
aynı apartmanda kaldığımız bir arkadaşın evine böcek girmiş sabah odaya giremiyorum diye beni arıyor. gittik önce böceğin nerede olduğunu bulduk. baktık onu oradan alamayacağız aparman ile ilgilenen abiyi çağırmak için aradım. günaydın abi demeye kalmadan telefonu açar açmaz “guudmooorning tiiiçır” diye cevap verdi. bu abinin neşesinden biraz bize de ver allahım, lütfen.
devamını gör...
1262.
tahammül'e bir değer verelim: s olsun.
x,y,z ile aram iyi olmadığı için tesadüf bir harf seçiyorum. bu benim denklemim olsun.
bu s hayatım boyunca bana hiç eşlik etmedi. hep sıkılan, hemen pes eden, umduğunu her defasında bulamayan biri yaptı beni. meselenin üzerine gitmeyen biri. istediği çıksa karşına ben bunu çözemem, bununla baş edemem der, geç oldu artık kapat ışıkları moduna geçirtir.

kesin yargılara ulaşamamanın ilk adresi okul yıllarındaki matematik dersi diyelim. s nin geleceği yeri bekleyelim.
çözemedim problemleri, soru da ne anlatılmak isteniliyor onu bile anlayamadım. kesin sonuçlara net rakamlara o yıllarda da ulaşamadım. o yüzden oyaladım kendimi edebiyat ve felsefeyle. sonuç değildi aradığım sonucu ararken geçirdiğim süreydi. kazandırmadı bu da bir şey. çünkü olması gerektiği yerde s devreye geçmez, süreyi tamamen bomboş geçirmek hedef haline gelir.

ödevlerimi hep yarıda bırakıp tamamlayamadığımı söyleyebilirim.şimdi daha da beter, baştan kaybediyorum. s benimle değil. bir işe başlarken, problemi incelerken daha şıklara bile bakmadan kapatıyorum kitabı. s ler büyüdükçe büyüdü. bir dev ile uğraşmak hiç harcım değil. yazarken bile pes ettirir. bu kadar..
devamını gör...
1263.
kadın adamı çok uzun zamandır tanımıyordu ama biliyordu işte. adama baktı ve bir süredir içinde tuttuğu hislerini artık söylemeye karar verdi, belki bu son görüşmeleri olacaktı, belki böylesi doğruydu herkes için ya da belki de kadının dedikleri adamda bir “aydınlanma” yaratacaktı ki sonrası ile ilgili şu an bu satırları yazan kişinin bile fikri yoktu...

“sanırım zamanında birisi önce her şeyiniz olup,
sonra da her şeyinizi almış gitmiş...
” *

kısa bir durakladı kadın, elindeki kahve fincanını yavaşça bıraktı ve sadece adama baktı. tepkisiz yüzünden anlamadığı bir gölge geçiyordu o anda...tanıdığını sandığı adamın hiç bilmediği ikliminin, hiç bilmediği hüznüydü o geçen... ve yakalayamayacağını biliyordu.
bıraktı...

sonra devam etti konuşmaya çünkü bu durum susmanın her ikisini de daha karanlık bir kuyuya atacağı bir hal almaya başlamak üzereydi. dökülmeliydi içlerine sakladıkları, ki kadın zaten uzun süre saklayamazdı da. sandığı gibi olmadığını bildiği birisine onun da onda sandığı gibi birisi olmadığını anlatmanın doğru kelimelerini arıyordu ellerini kahve fincanına götürüp adeta ondan güç aldığı o kısacık sessizlik anında ve buldu kendince...

“şimdi bu kadar uğraş bundan olmalı;
hiç kimse her şeyiniz olmasın diye!
ama merak etmeyin, hepimizin geçmişten getirdiği, sık sık dokunduğu ve dokundukça da depreşen yaraları var.
kimimizin sırtında, kimimizin kalbinde...
ben sizi görmeye çalıştıkça siz kaçmak da değil bu tam olarak belki fakat anlam veremediğim bir giz perdesi ardına saklıyorsunuz kendinizi. o yaralar orada öylece dururken illa birileri denk gelip canınızı yakacak. izin verin ben sakince dokunayım onlara, ben göreyim. merak etmeyin hırpalayıp, acıtmam sizi, belki benzerdir yaralarımız, yakmam canınızı söz. hem kimse de kimseye zorla merhem olamaz ki yani ısrarcı değil gönüllüyüm sadece.
”

adam kuşkusuz böyle bir açıklama beklemiyordu kadından. tepkisizliğine anlamsız bakan gözleri eşlik etmeye başlamıştı. içten içe kendine kızıyordu yeterince derine gizleyemediği için acılarını. demek ki yeterince dikkatli bakan herkes görebilirdi acılarını, demek ki yeterince dikkat edecek kadar kimseyi tutmamalıydı hayatında. evet bu adam böyleydi, derdi mütemadiyen kendisi olduğu için karşısındakinin anlattığı şey zerre etki etmiyordu. yine ve yine kendine kızmakta meşguldü hep olduğu gibi.

kadın anlamıştı, ne derse desin fikri değişmeyecekti adamın. hiçbir çabası karşılık bulmuyordu ve zorlamanın da anlamı yoktu artık. adam kendi içine dalmışken kadın sessizce kalktı masadan. gidip hesabı ödedi önce, sonra da ona iletilmesini rica ettiği bir not bıraktı adama;

“bazen unutmak kelimesini bir kağıttan silmek unutmaktan daha uzun sürüyor inanın, tıpkı az önce beni unuttuğunuz gibi...”

ve kadın oradan da, adamın hayatından da çıktı gitti hiç yokmuş, hiç olmamış gibi...

duvar... *
devamını gör...
1264.
küçük sherlock güçlerim beyin kıvrımlarımı gıdıklıyor.

bizde doğum günleri, pastaya ulaşmamızı sağlayan bir araçtır sadece.
hem yürüyüş yapmak hem de kitap değiştirmek için kütüphaneye gitmek üzere dışarıya çıktım.geldiğimde;benim kıyafetimi astığım yere kardeşim kendi kıyafetini aşmış,kuşkulandım.sonra baktım,gün boyu uğramadığı odası dışarıya çıkma emareleri gösteriyor (kıyafetinin yeri değişmiş, çorap,terlik..olmayan şeyler işte).son olarak mutfakta-bunu saklamak akıllarına gelmemiş diye düşünüyorum-mum ve maytap gördüm bir paket içinde.pastayı arasam bulmakta zorlanmam,ancak hem görüp hem de görmemiş gibi davranmak istemiyorum.
neyse, hasılı yaşlandık be sözlük.şunun sırasında otuza ne kaldı.rakama bak! otuz!neyse daha zamanım var.alışırım diyeceğim de ben daha yirmi yediye alışamadım.belki de görmem kim bilir*.
devamını gör...
1265.
bu hayatta her şey olun ama kararsız olmayın. çünkü kararsızlık insanı uçurumun dibine götürür de atlayıp, atlamama kararını size bırakır.
devamını gör...
1266.
her hikaye tek bir sözle başlar ve tek bir ihanetle son bulur.
devamını gör...
1267.
insanoğlu işte, ne kadar aşık olursa olsun aldatıyor karşısındaki insanı.
ama zihinsel ama fiziksel..
devamını gör...
1268.
tam da bu başlığı arıyordum. bi beş dakika önce ilk sayfada yokken kendime tanıdığım ikinci beş dakikada ilk sayfanın sonuna doğru pat diye karşıma çıktı. sevincim; ufak bir kız çocuğunun elinde sıkı sıkıya tuttuğu mavi bir balon gibiydi. bu sevinç, kız çocuğuna mı aitti yoksa balona mı bilemiyorum. sahiplenmiş ve benimsemiş. bunlar kız çocuğunun mutluluğuna dahildi. balon ise, ait olma duygusunun mutluluğunu dibine kadar yaşıyor olmalıydı.

peki ben? ben ne hissettim?

bu zamana kadar sahiplenmiş, benimsenmiş veyahut ait olmuş hissedemedim. benim için her daim bir denklem vardı: * doğru yer, doğru zaman ve doğru insan…

denklem çok basit; doğru yer ve doğru zamanda doğru insan karşıma çıkacaktı. basit mi? bu kadar basit miydi? doğru… kime göre doğru? ne kadar doğru? mesela; psikolojik testlerdeki bakış açısı, benim 9 gördüğümü karşımdaki 6 görse ya da karışık bir görüntüde ilk fark ettiğim kelime “mutluluk”ken onun “nefret” olsa. doğru böyle bir şey değildi. değişken miydi?

benim doğru yerim sahil kenarıyken onun doğru yeri göl, dere belki de çöldü. doğru zaman benim için ilkbaharken onun doğru zamanı belki sonbahar belki de kıştı. ben sabahı severken o geceyi severdi.

düşünüyorum da bu zamana kadar bu denklemi bir türlü kuramadım. doğru yerde yanlış insanla yanlış zamanda karşılaştım. yanlış yerde doğru insanla doğru zamanda karşılaştım. (belki bu tolere edilebilirdi, üstesinden gelinebilirdi ama insan doyumsuzdur; yetinmeyi, sabretmeyi ve düşünsel olarak savaşmayı bilmez.)

ihtimalleri sıraladıkça küçülüyorum. şöyle bir durum var ki o beni hepten üzüyor: doğru insanla yanlış yer ve yanlış zamanda karşılaşmak… denklemde tek bir müspet taraf var: doğru insan… ama yer ve zaman yanlış… insan, doğru insanı bulmuşsun daha ne olsun ki diyor? ne mi olsun? o insan farklı yerde, o insan farklı zamanda. o insan başkasına ait. aklı, yüreği, bedeni… bu sıralar aklımı karıştıran düşünceler yumağının ucunu bulamıyorum…

küçük kız çocuğunun sıkı sıkıya tuttuğu mavi balon aidiyet duygusunu kaybediyor. meğerse mavi balon gökyüzününmüş…
devamını gör...
1269.
bazen etrafındaki insanlar senin yolunu, yolculuğunu anlamazlar. anlamak zorunda değiller, onların yolculuğu değil.
devamını gör...
1270.
bugün tüm gün buruktu içim. hissediyorum ya bi şeyler olacak yani. lanet olası altıncı hissim beni hiç yanıltmıyor.

dedim hazır çocuklar evde yok, badana yapayım. öncesinde tabii işe gitmemenin keyfini çıkardım. çamaşırlar makineye, bense kahveyle elmalı turta yemeye salona geçtik. bir kaç skeç izleyip kapadım tv’yi. hunharca duvarı boyuyorum. bir yandan manga açık. son bir umut verse biri ve güzel olacak bi gün her şey dese ben inanırım… şarkıya eşlik ederek 2 duvar boyadım sonra bileğim ağrıdı bıraktım. yeter. her ay bir duvar.

çocukların babasına sinirlendim. onları hep hüsrana uğratışına. o sırada üç günlük sevgilim yazıyor.

- nasılsın?
- sinirliyim.
- neyin var?

boşver modunu düşürmek istemem diye geçiştirmeye çalıştım fakat deşti bende söyledim. bir kaç teselli cümlesi geldi üstün zekalı sevgilimden. neden üstün zeka açıklıyım;

- seni görebilir miyim?
- çok, çok özür dilerim sudoku. bugün zamanın yoktur diye arkadaşımı çağırmıştım, birazdan gelmek üzere. iptal edersem çok kaba davranmış olurum çünkü telefonda ona bugün çalışmadığımı söylemiştim. gerçekten özür dilerim.
- önemli değil, sorun yok. güzel vakit geçirin, öptüm görüşürüz.
- kafanı takma, teşekkürler, görüşürüz.


bu ne ya? ha bu ne? tamam üç günlüğüz aşık falan değiliz de ne bileyim… medyum da değilsin be kardeşim. sen sormazsan nereden bileceksin zamanımın olup olmadığını? zaten insan sevdiğine zaman ayırmaz, yaratır. yaratırdım o zamanı ikimize manyak adam. seni değil arkadaşımı görmek istedim bugün desene. ne yalan söylüyorsun? yeminle çıldırmalık. ya beni çok ulaşılamaz biri sanıyor, ya hakikaten yalan söylüyor, ya da salak bu adam ya. ulan ne düşüneceğimi şaşırdım. her buluşmamızda evlilik mevzunu açıyor, inanılmaz beklemediğim noktalarla karşıma çıkıyor, beni önemsediğini belli ediyor ama iletişim yok. buluşmadan sonra herkes evine dağılıyor, kısa bir smalltalk sonra iki gün konuşulmuyor. ne anlıyım ben bu durumdan? onca yıl yalnızlıktan sonra beynim basmıyor napacağımı, ne düşüneceğimi. part time sevgili miyiz? arkadaşımsı bir yerde miyiz? something different miyiz be adam yoksa sen harbi salak mısın? eğer öyleysen bende salağım, bu durumu bana açman lazım anlıyor musun sevgili?
devamını gör...
1271.
bizler doğmadık henüz, ölemedik de... okumadık, yazmadık, söylemedik daha sözümüzü. insan'ı ve bize insanlığımızı hatırlatan bir kaç güzel yüz, bir kaç sıcak ruh görünce uyanır gibi oluyoruz. kulağımıza kurşunla üflüyor yaşam, yaşamı. bu bizim kusurumuz. yaşamadık henüz. bu dünyada görünür olmadan öncesini hatırlayan ve vatanını özler gibi özleyen kaç kişi var?
insan'ı arıyoruz, hatalarıyla, eksikleriyle ama illa ki onuruyla, kavgasıyla... içimizde ve dışımızda. şiir'in de orada olduğunu farz bilerek.
acılar, üzüntüler, zorluklar insanın kabuğu kadar. kabuğumuz ince ancak dayanırız. dayanağımız aslımızdır.
devamını gör...
1272.
bugün geç kalmadım işe. şansına başkaları geç kaldı. kapıda oturmuş bekliyorum. öyle işte.
devamını gör...
1273.
niye kendime hakim olamıyorum..
niye ben böyleyim
ya bir ortasını bulamıyorum.
başkasına yaptığım hatanın da farkındayım
sonrasında özür dilemek çok zor geliyor.....
beni tek bırakıp ceza verin
kimse olmasın yanımda
ama bazen tek olmak o kadar çok istiyorum ki.....
bu karalama defterine anlamlı bir cümle kurmak istiyorum bunu bile beceremiyorum
devamını gör...
1274.
iki aydın ailemi görmüyorum. sürekli iletişim halinde olsak bile çok özledim onları. durduk yere içime bir sözü düşüyor bazen. o an sıkı sıkı sarılıp kokularını içime çekmek istiyorum. çok özledim , çok...
devamını gör...
1275.
bugün cüzdanımı kaybettim, cebimde son 100 lira kaldı. ayın 15 ine kadar son paramdı maalesef. düşündüm taşındım bu 100 lirayı şu an en çok neye ihtiyacım var ona harcayayım dedim. eve yiyecek bir şeyler mi alsam diye düşündüm, hayır dedim aç kalmak kötü tamam da bundan fazlasına ihtiyacım var dedim. evde tuvalet kağıdı bitti, hayır dedim bu bile değil asli ihtiyacım, dışkılı popoyla gezerim yine de ne olacak dedim , benim biraz huzura ihtiyacım olduğuna karar kıldım ve son paramla 6 bira aldım. an itibariyle hepsini bitirmiş bulunmaktayım ve aradığım huzur burada da değilmiş ...
devamını gör...
1276.
çok fena grip oldum. sabahtan beri gözlerim kapanıyor, başım ağrıyor, vücudum benle değilmiş gibi hareket ediyor. sesimde kısıldı. bu halimle işe gittim. iş yorgunluğu bir yana griple boğuşurken eve geldim kimse yok çorba yapan kimse yok. annem yok. ıhlamur yapayım dedim o da yok. yemek de yok.
devamını gör...
1277.
vakti zamanda böyle bir başlık önerdiğimde her bir yazarın parselleyip ne isterse/ya da kendi alanında özgün şeyler yazabileceği (ve başka isimlere benzemeyen -kendinin seçtiği orijinal bir başlık adı altında olacak) bir yeri kast etmiştim.


böylelikle gereksiz-fazlalık başlıklar da önlenecekti belki. ve o yazarla bütünleşen başlığa başkası yazamayacaktı, nicki gibi başlığı tanıyan okuyacaktı falan.

şu haliyle itiraflar başlığı ile farksiz gibi. neyse.

ama görüyorum ki benzer türevleri olan sınırsız başlık açma prosedürü var halihazırda akışta. durumun zararına, aksinin faydasına değinmeyeceğim

zaten kurallar ortada. bu da benim iç döküşüm olsun bari mevcut başlığa riayet edelim( ettim de şu an)
devamını gör...
1278.
yazılanları okusam kimin ne dersi var öğreneceğim başlık.
devamını gör...
1279.
içesim var başlık.
devamını gör...
1280.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

bu başlığa tanım girmek için olabilirsiniz.

zaten üye iseniz giriş yapabilirsiniz.

"normal sözlük yazarlarının karalama defteri" ile benzer başlıklar

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim