normal sözlük yazarlarının karalama defteri
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
başlık "makedonyalı" tarafından 08.11.2020 16:43 tarihinde açılmıştır.
5021.
bu gece çok güzel lan valla. *
devamını gör...
5022.
yine her şey en olmaması gerektiği şekilde oldu ve ilerliyor. artık hiçbir şeye dair planım yok.
devamını gör...
5023.
ellerin ellerimde olmalı, gözlerin gözlerimde. işte benim için bu esaslı bir dinlenme olur.
devamını gör...
5024.
saçma sapan bir açmazdan saçma sapan başka bir açmaza daldım. daldıkça kendi içime kapandım. kapandıkça yine aynı yerde buldum kendimi. iki gündür dalgalarla boğuştum ve dün pes ettim bıraktım kendimi dalgalara. dalgaların kucağında kapattım gözlerimi. kimse yoktu. kimse gelmedi kurtarmaya. bıraktım kendimi boğulmak için ama dalgalar izin vermedi. tuttu ellerimi. dalgalara sarıldım. sarıldıkça dalgalara yine kendi içime kapandım. kapandıkça yine aynı yerde buldum kendimi.
devamını gör...
5025.
abi çık bir hava al, bir su çal suratına. *
devamını gör...
5026.
bütün gündür uyuyorum. hatta neredeyse bir buçuk gündür uyuyorum. iyi para veriyoruz ayağına ruhumu emiyorlar. galiba artık zengin koca arama vaktim geldi benim. sabancılar hariç tüm köklü ailelerin bekarlarına talip olcam. sabancılar hariç!
devamını gör...
5027.
yine ultra değersiz hissettiğim anlardan birindeyim.
son zamanlarda daha sık oluyor.
çurapla ıslak terliğe basmış gibiyim.
öyle nemli, hisli falan işte.
birazdan da rahatça zırlayabilmek için kendimi yurdun çamaşırhanesine kilitleyeceğim. ağlarken bile rahat yok silktiğimin yurdunda.
şans dileyin de kimsecikler gelmeden zırlamamı bitirmiş olayım.
son zamanlarda daha sık oluyor.
çurapla ıslak terliğe basmış gibiyim.
öyle nemli, hisli falan işte.
birazdan da rahatça zırlayabilmek için kendimi yurdun çamaşırhanesine kilitleyeceğim. ağlarken bile rahat yok silktiğimin yurdunda.
şans dileyin de kimsecikler gelmeden zırlamamı bitirmiş olayım.
devamını gör...
5028.
şimdi memleketteyim. normalde yarın iş var, izin aldım ama izni sisteme giremiyorum çünkü müdür önceki izni onaylamamış. içimde hafif bir sıkıntı... öyle aksak şeyler işte.
devamını gör...
5029.
ah, şu biriken işleri sabahın köründe halledip önünü görme lüksü... dünyanın en büyük tesellisi olabilir. sabah o sessizlikte, kimse tepemde değilken işleri yoluna koydum, öğlene kadar sanki hayatın direksiyonu gerçekten benim elimdeymiş gibi hissettim. ama işte, biz kadınların direksiyonu ne kadar süre boş kalabilir ki..?
öğleden sonra rotayı annemle abime kırdım. domuz gribi olmuşlar, o hastalık hali insanı nasıl da çocuklaştırıyor, nasıl bir alınganlık katıyor anlatamam. iki kelime az konuşsan, sesin bir ton düşük çıksa hemen bize mi kırıldın moduna giriyorlar. gönüllerini yaptım, iki tatlı söz, biraz ilgi... hemen yumuşadılar. onların o çocuksu hallerine bakarken, büyümenin aslında hiç bitmeyen bir rol olduğunu bir kez daha anlıyorum.
eve dönünce mutfaktaki o bitmeyen mesai yeniden başladı. sofrada tam bir denge politikası yürüttüm. bir yanda anne usulü etli nohut, tane tane pirinç pilavı ve ferah bir salata varken, diğer yanda yine mi tencere yemeği diyen çocukların gönlünü hoş tutmak için araya hazır çiğköfte ve kızartma sıkıştırdım. tabii dünden kalan o gizli kahraman çorbayı da kimse anlamadan şifa niyetine içirmeyi ihmal etmedim. neyse ki herkesin damak tadı bir şekilde orta yolda buluştu.
gel gör ki o sofra kalkınca çıkan bulaşık kabus gibi..! vallahi aklım almıyor, alt tarafı bir akşam yemeği ama makineyi tam üç defa çalıştırdım. iyi ki varsın ey bulaşık makinesi, sen olmasan bu evin mutfağından herhalde emekleyerek çıkardım.
şimdi bir yandan gece yarısı oğluş için sahur hazırlığına girişiyorum. ama evin içindeki manzara gerçekten absürt. bizimki, hani öyle aşırı dindar bir çevresi de yok, okulu dersen son derece seküler, modern bir yer ama geçmiş karşımda "kabe'de hacılar hu der allah..." diye ilahi mırıldanarak dolanıyor. kafa nereye gitti, o frekansa nasıl girdi hiç anlamıyorum. bazen sadece izleyip hayırlısı diyorum, gençlik işte, her telden çalıyorlar.
şu an her şey duruldu. herkes köşesine çekildi. ben de uyumadan önce şu karalama defterine iki satır döküleyim dedim. hayat gerçekten çok yorucu sözlük, hoş kal mutlu kal..
öğleden sonra rotayı annemle abime kırdım. domuz gribi olmuşlar, o hastalık hali insanı nasıl da çocuklaştırıyor, nasıl bir alınganlık katıyor anlatamam. iki kelime az konuşsan, sesin bir ton düşük çıksa hemen bize mi kırıldın moduna giriyorlar. gönüllerini yaptım, iki tatlı söz, biraz ilgi... hemen yumuşadılar. onların o çocuksu hallerine bakarken, büyümenin aslında hiç bitmeyen bir rol olduğunu bir kez daha anlıyorum.
eve dönünce mutfaktaki o bitmeyen mesai yeniden başladı. sofrada tam bir denge politikası yürüttüm. bir yanda anne usulü etli nohut, tane tane pirinç pilavı ve ferah bir salata varken, diğer yanda yine mi tencere yemeği diyen çocukların gönlünü hoş tutmak için araya hazır çiğköfte ve kızartma sıkıştırdım. tabii dünden kalan o gizli kahraman çorbayı da kimse anlamadan şifa niyetine içirmeyi ihmal etmedim. neyse ki herkesin damak tadı bir şekilde orta yolda buluştu.
gel gör ki o sofra kalkınca çıkan bulaşık kabus gibi..! vallahi aklım almıyor, alt tarafı bir akşam yemeği ama makineyi tam üç defa çalıştırdım. iyi ki varsın ey bulaşık makinesi, sen olmasan bu evin mutfağından herhalde emekleyerek çıkardım.
şimdi bir yandan gece yarısı oğluş için sahur hazırlığına girişiyorum. ama evin içindeki manzara gerçekten absürt. bizimki, hani öyle aşırı dindar bir çevresi de yok, okulu dersen son derece seküler, modern bir yer ama geçmiş karşımda "kabe'de hacılar hu der allah..." diye ilahi mırıldanarak dolanıyor. kafa nereye gitti, o frekansa nasıl girdi hiç anlamıyorum. bazen sadece izleyip hayırlısı diyorum, gençlik işte, her telden çalıyorlar.
şu an her şey duruldu. herkes köşesine çekildi. ben de uyumadan önce şu karalama defterine iki satır döküleyim dedim. hayat gerçekten çok yorucu sözlük, hoş kal mutlu kal..
devamını gör...
5030.
….’… hadi kalk ders çalış.1 saattir mal mal ekrana bakıyorsun yeter.hayır yani sonra kim yapıcak yapman gerekenleri.sen!
devamını gör...
5031.
hayatta bazı ruhsal acılar var kıyısından köşesinden kimseye hiç bulaşmamasını dilediğim ama hayatın gerçeği olarak bulaşıyor işte!
işte sırf o acıları yaşamamak için bir şarjör mermiyi güle oynaya yerim! olur ya hani böyle bi imkan sunsalar zerre düşünmem, tereddüt etmem, gözümü kırpmam!
işte sırf o acıları yaşamamak için bir şarjör mermiyi güle oynaya yerim! olur ya hani böyle bi imkan sunsalar zerre düşünmem, tereddüt etmem, gözümü kırpmam!
devamını gör...
5032.
normalde karalanmıyomuş gibi bi de karalama defteri açmışlar.
devamını gör...
5033.
mutsuzlar kervanına katılanlar
zincir taşımaz;
zincirin nabzıdır bileklerinde atan.
gecenin örsünde dövülmüş soğuk halkalar gibi
karanlığa ısınırlar
ışığa değil, yanmaya alışan.
bin gece iner omuzlarına,
ay değil, isi kalmış bir sema.
uykuları firaridir onların;
pişmanlık nöbettedir,
vicdan firarda.
keşkeler
ömür defterinin küsuratı sanılırdı eskiden;
oysa bu çağda bileşik faizdir hüsran,
her sabah artan,
her akşam tahsil edilen bir ziyan.
sorma nasıl dağıldığımızı;
çöl değil içimiz,
içimizde çökertilmiş bir meydan.
yutkunarak gömdüğümüz her kelime
boğazımıza gerilen ince bir ferman;
infazı ertelenmiş her susuş
bir sonraki çığlığa zemin hazırlayan.
ah’lar, rutubetli bir mahzende saklı kayıtlar,
kin ise karanlıkta semiren bir hayvan;
biz sustukça serpilen,
biz haklı çıktıkça şahlanan.
erdem artık masum bir kavram değil;
soğuk bir masada açılmış bir dosya,
üzerinde parmak izi aranan.
iyi olmak değil muradımız
incinmemek için taş kesilen
son insan.
mutluluk kervanı dedikleri?
belki de bir seraptı uzaktan.
kelepçesiz sandıklarımız
zinciri bileğine değil,
yüreğine takanlardı çoktan.
şimdi söyle
tutsak eden hayat mıydı gerçekten,
yoksa biz mi karanlığı ev sayıp
anahtarını cebimizde saklayan?
zincir taşımaz;
zincirin nabzıdır bileklerinde atan.
gecenin örsünde dövülmüş soğuk halkalar gibi
karanlığa ısınırlar
ışığa değil, yanmaya alışan.
bin gece iner omuzlarına,
ay değil, isi kalmış bir sema.
uykuları firaridir onların;
pişmanlık nöbettedir,
vicdan firarda.
keşkeler
ömür defterinin küsuratı sanılırdı eskiden;
oysa bu çağda bileşik faizdir hüsran,
her sabah artan,
her akşam tahsil edilen bir ziyan.
sorma nasıl dağıldığımızı;
çöl değil içimiz,
içimizde çökertilmiş bir meydan.
yutkunarak gömdüğümüz her kelime
boğazımıza gerilen ince bir ferman;
infazı ertelenmiş her susuş
bir sonraki çığlığa zemin hazırlayan.
ah’lar, rutubetli bir mahzende saklı kayıtlar,
kin ise karanlıkta semiren bir hayvan;
biz sustukça serpilen,
biz haklı çıktıkça şahlanan.
erdem artık masum bir kavram değil;
soğuk bir masada açılmış bir dosya,
üzerinde parmak izi aranan.
iyi olmak değil muradımız
incinmemek için taş kesilen
son insan.
mutluluk kervanı dedikleri?
belki de bir seraptı uzaktan.
kelepçesiz sandıklarımız
zinciri bileğine değil,
yüreğine takanlardı çoktan.
şimdi söyle
tutsak eden hayat mıydı gerçekten,
yoksa biz mi karanlığı ev sayıp
anahtarını cebimizde saklayan?
devamını gör...
5034.
önemli, güzel şeyler yapabileceğime inandım içten içe. çoğu zaman hayalperest oldum, sanki dünyayı ben kurtaracaktım. hayattaki en büyük başarım, hemen her koşulda umutlu olabilip kendimi teselli edebilmek büyük ihtimalle. ama gel gör ki her şeyi mahvettim.
devamını gör...
5035.
dün akşam şehirde kısa film gösterisi var diye yola çıktım.
bir arkadaşım oyuncu olarak katkıda bulunmuştu filme. onu onore etmekti asıl amaç. ayrıca film seyretmekte cabası. elli kilometre yol sonunda 'karaca sineması*'nın bir küçük salonuna toplaşan otuz-kırk kişiden biri olmuştum. yönetmen bir kaç şey söyledi ve film başladı. ilk otuz saniyeden sonra görüntü takıldı. belli ki teknik bir sorun vardı. film üç kez yeniden başladı. görüntü aynı yerde takıldı. dördüncüde orayı muhtemelen atlatarak aşırdılar ve takılmadan sonuna erdi. toplam film süresinin altı dakika olması irkilticiydi.
daha ne izliyorum, nasıl bir atmosfere dahil oluyorum duygusu gelişemeden her şey olup bitti ışık yandı. sanki önümüze bir yemek konmuştu ama daha çatalı kaşığı elimize alırken tabak kaldırılmıştı. havada sadece yiyemeden kaçırılan yemeğin kokusu kalmıştı.
oyuncular ve yönetmen ekranın önüne dizilip yapıtları üstüne bir şeyler söylediler. rolleri hakkında konuşurlarken onları garipsedim: ''adam 15-20 saniye görünmüştü ama bu görünme üzerine beş on cümle ve üç dört teşekkür sıralayabiliyordu''. garipsedim ve etrafıma bakındım; başkaları da garipsemiş miydi? hayır anlayışlı yüzlerle alkışlıyordu diğer katılımcılar. iyi madem. ben de alkışladım oyuncuları.
salon önünde iki gevezelik sonrası dönüş yolculuğu; elli kilometre daha. yüz kilometre yolculuğa; altı dakikalık, arızalı bir gösterim. bu böyle oldu ama bir daha katılmam sanırım kısa film gösterimine.
bir arkadaşım oyuncu olarak katkıda bulunmuştu filme. onu onore etmekti asıl amaç. ayrıca film seyretmekte cabası. elli kilometre yol sonunda 'karaca sineması*'nın bir küçük salonuna toplaşan otuz-kırk kişiden biri olmuştum. yönetmen bir kaç şey söyledi ve film başladı. ilk otuz saniyeden sonra görüntü takıldı. belli ki teknik bir sorun vardı. film üç kez yeniden başladı. görüntü aynı yerde takıldı. dördüncüde orayı muhtemelen atlatarak aşırdılar ve takılmadan sonuna erdi. toplam film süresinin altı dakika olması irkilticiydi.
daha ne izliyorum, nasıl bir atmosfere dahil oluyorum duygusu gelişemeden her şey olup bitti ışık yandı. sanki önümüze bir yemek konmuştu ama daha çatalı kaşığı elimize alırken tabak kaldırılmıştı. havada sadece yiyemeden kaçırılan yemeğin kokusu kalmıştı.
oyuncular ve yönetmen ekranın önüne dizilip yapıtları üstüne bir şeyler söylediler. rolleri hakkında konuşurlarken onları garipsedim: ''adam 15-20 saniye görünmüştü ama bu görünme üzerine beş on cümle ve üç dört teşekkür sıralayabiliyordu''. garipsedim ve etrafıma bakındım; başkaları da garipsemiş miydi? hayır anlayışlı yüzlerle alkışlıyordu diğer katılımcılar. iyi madem. ben de alkışladım oyuncuları.
salon önünde iki gevezelik sonrası dönüş yolculuğu; elli kilometre daha. yüz kilometre yolculuğa; altı dakikalık, arızalı bir gösterim. bu böyle oldu ama bir daha katılmam sanırım kısa film gösterimine.
devamını gör...
5036.
enkaza uğramış kentlerden geçtim eskaza,
çatlak duvarlarla hatim ettim yalnızlığı.
küllerimden her doğuşum, aslında bir eksilme;
gönlümden düşürdüğüm ayların gurbetindeyim.
yokluğu sordum tokluğun o sağır baharına,
cevap diye bir avuç zehir bıraktılar avucuma.
adımlarım yorgun, anılarım ise kimsesiz;
bir boşluktan diğerine devriliyor gölgem.
çünkü öğrendim ki bunca yoldan sonra;
insan en çok, kendinden vazgeçtiği yerden vurulurmuş.
çatlak duvarlarla hatim ettim yalnızlığı.
küllerimden her doğuşum, aslında bir eksilme;
gönlümden düşürdüğüm ayların gurbetindeyim.
yokluğu sordum tokluğun o sağır baharına,
cevap diye bir avuç zehir bıraktılar avucuma.
adımlarım yorgun, anılarım ise kimsesiz;
bir boşluktan diğerine devriliyor gölgem.
çünkü öğrendim ki bunca yoldan sonra;
insan en çok, kendinden vazgeçtiği yerden vurulurmuş.
devamını gör...
5037.
başkalarına dikkat et dediğim herşey başıma geliyor.
yerde kapak açık dikkat et diyorum. 2 dk sonra ben düşüyorum.
o yay çok sert dikkat et diyorum. takmaya çalışırken fırlayıp elimi yaralıyorum.
ulan bir gün umarım birine dikkat et ölürsün demem.
yerde kapak açık dikkat et diyorum. 2 dk sonra ben düşüyorum.
o yay çok sert dikkat et diyorum. takmaya çalışırken fırlayıp elimi yaralıyorum.
ulan bir gün umarım birine dikkat et ölürsün demem.
devamını gör...
5038.
kimse beni okeye, halı sahaya çağırmıyor.
devamını gör...
5039.
cesaretle aptallık arasında çok ince bir çizgi vardır gibisinden hayli klişe bir tabir var ya ona çok katılmıyorum ben.
cesaret yanlış anlaşılmaktır çünkü!
emir verebilme imkan ve kabiliyetine haiz istisnasız herkes maiyetindekilerinin uğrayacağı zaiyat karşısında hesap verme zorunluluğu ile korkar yoksa çok da sevdiğinden değil birilerin ölümüne üzülmek.
azrail bitmek tükenmez bir azim ve kararlılıkla bin yıllardır aynı heyecanla görevini ifa ederken benzer sorumluğun altında ezilen etten kemikten ölümlü insanlar zorluklardan öte tüm imkansızlıklarına rağmen kendi vazifesini icra eder.
-salak mı lan bu?
+yok be, hayattan bıkmış!
-tamam hatırlat geri dönerse taltif edelim!
tüm cebirsel olasılıksızlıklara rağmen her hamlesinde birkaç boyun mutlaka azrail’in soğuk tırpanından sıyrılır.
şans değil tabi bu olsa olsa şanssızlık diyelim.
yanlış anlaşıldılar sadece.
cesaret yanlış anlaşılmaktır çünkü!
emir verebilme imkan ve kabiliyetine haiz istisnasız herkes maiyetindekilerinin uğrayacağı zaiyat karşısında hesap verme zorunluluğu ile korkar yoksa çok da sevdiğinden değil birilerin ölümüne üzülmek.
azrail bitmek tükenmez bir azim ve kararlılıkla bin yıllardır aynı heyecanla görevini ifa ederken benzer sorumluğun altında ezilen etten kemikten ölümlü insanlar zorluklardan öte tüm imkansızlıklarına rağmen kendi vazifesini icra eder.
-salak mı lan bu?
+yok be, hayattan bıkmış!
-tamam hatırlat geri dönerse taltif edelim!
tüm cebirsel olasılıksızlıklara rağmen her hamlesinde birkaç boyun mutlaka azrail’in soğuk tırpanından sıyrılır.
şans değil tabi bu olsa olsa şanssızlık diyelim.
yanlış anlaşıldılar sadece.
devamını gör...
5040.
ben dışarıdan bakınca gayet iyi bir adamım. hatta bazıları bana ne kadar huzurlu görünüyorsun bile diyor. insanlar huzuru genelde yanlış yerlerde arar; himalayalar’da, yogada, badem sütünde falan. halbuki benim huzurum evdeki duvardadır. evet, bildiğin duvar. yıllardır beraber bakışıyoruz. öyle uzun bir ilişki ki… bir noktadan sonra duvarın dokusunu tanıyorsun. sıvada küçük bir çıkıntı var mesela, ben ona hasan adını verdim. insan hiç evlenmeyince böyle şeylerle akraba oluyor.
hiç evlenmemiş olmak başta özgürlük gibi geliyor insana. oh diyorsun, kimse bana terlik fırlatmayacak. sonra yıllar geçiyor ve fark ediyorsun ki sana terlik fırlatacak kimsenin olmaması da bir çeşit sessiz şiddetmiş. evde bir kavga bile çıkmıyor. insanın kendini canlı hissetmesi için bazen azıcık terlik gerekir.
ben dışarıda gayet mutluyum. kahve içerim, gülerim, hatta bazen çok neşeli göründüğüm olur. insanlar sanıyor ki hayatım rayında. halbuki ben eve dönerken içimde küçük bir cenaze konvoyu ilerler. kapıyı açarım, içeride beni karşılayan tek şey sessizliktir. sessizlik öyle bir şey ki… ilk başta misafir gibi geliyor, sonra kirayı ödemeden yerleşiyor.
bazen oturup duvara bakarım. ama öyle sıradan bir bakış değil. derin bir bakış. öyle ki bir noktadan sonra duvar da bana bakıyor gibi oluyor. iki yalnız varlık… biri sıvadan, biri kemikten. ikimiz de aynı şeyi düşünüyoruz:
bu adam burada tek başına mı ölecek?
işte mesele orada. insan yalnız yaşamaya alışıyor. hatta iyi bile beceriyor. ama yalnız ölmek… o başka bir disiplin. ölüm anında birinin dur ben su getireyim demesini istiyor insan. en azından biri paniklesin. ambulans çağırın! diye bağıran biri olsun. benim evde ambulans çağıracak tek şey modem. o da zaten arada bir bağlantıyı kesip beni psikolojik olarak hazırlıyor.
düşündükçe komik geliyor aslında. insan ömrü boyunca kimseyle kavga etmeyip sonunda kendi yalnızlığıyla tartışıyor. ben bazen kendi kendime konuşuyorum. sonra durup diyorum ki:
bak kardeşim, bu iş çığırından çıkıyor.
sonra duvara bakıyorum. hasan yine sessiz.
insanlara anlatıyorum bazen:
ben yalnızlığı seviyorum.
tabii ki seviyorum. insan korktuğu şeyle iyi geçinmeye çalışır. yalnızlık benim ev arkadaşım gibi oldu artık. ama içimde küçük, utangaç bir korku var. böyle sandalyenin altında saklanan bir kedi gibi. ara sıra çıkıp bana bakıyor ve soruyor:
lan… ya gerçekten yalnız ölürsen?
ben de ona diyorum ki:
abartma oğlum, belki duvar fark eder.
hiç evlenmemiş olmak başta özgürlük gibi geliyor insana. oh diyorsun, kimse bana terlik fırlatmayacak. sonra yıllar geçiyor ve fark ediyorsun ki sana terlik fırlatacak kimsenin olmaması da bir çeşit sessiz şiddetmiş. evde bir kavga bile çıkmıyor. insanın kendini canlı hissetmesi için bazen azıcık terlik gerekir.
ben dışarıda gayet mutluyum. kahve içerim, gülerim, hatta bazen çok neşeli göründüğüm olur. insanlar sanıyor ki hayatım rayında. halbuki ben eve dönerken içimde küçük bir cenaze konvoyu ilerler. kapıyı açarım, içeride beni karşılayan tek şey sessizliktir. sessizlik öyle bir şey ki… ilk başta misafir gibi geliyor, sonra kirayı ödemeden yerleşiyor.
bazen oturup duvara bakarım. ama öyle sıradan bir bakış değil. derin bir bakış. öyle ki bir noktadan sonra duvar da bana bakıyor gibi oluyor. iki yalnız varlık… biri sıvadan, biri kemikten. ikimiz de aynı şeyi düşünüyoruz:
bu adam burada tek başına mı ölecek?
işte mesele orada. insan yalnız yaşamaya alışıyor. hatta iyi bile beceriyor. ama yalnız ölmek… o başka bir disiplin. ölüm anında birinin dur ben su getireyim demesini istiyor insan. en azından biri paniklesin. ambulans çağırın! diye bağıran biri olsun. benim evde ambulans çağıracak tek şey modem. o da zaten arada bir bağlantıyı kesip beni psikolojik olarak hazırlıyor.
düşündükçe komik geliyor aslında. insan ömrü boyunca kimseyle kavga etmeyip sonunda kendi yalnızlığıyla tartışıyor. ben bazen kendi kendime konuşuyorum. sonra durup diyorum ki:
bak kardeşim, bu iş çığırından çıkıyor.
sonra duvara bakıyorum. hasan yine sessiz.
insanlara anlatıyorum bazen:
ben yalnızlığı seviyorum.
tabii ki seviyorum. insan korktuğu şeyle iyi geçinmeye çalışır. yalnızlık benim ev arkadaşım gibi oldu artık. ama içimde küçük, utangaç bir korku var. böyle sandalyenin altında saklanan bir kedi gibi. ara sıra çıkıp bana bakıyor ve soruyor:
lan… ya gerçekten yalnız ölürsen?
ben de ona diyorum ki:
abartma oğlum, belki duvar fark eder.
devamını gör...
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
"normal sözlük yazarlarının karalama defteri" ile benzer başlıklar
karalama
4