normal sözlük yazarlarının karalama defteri
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
başlık "makedonyalı" tarafından 08.11.2020 16:43 tarihinde açılmıştır.
181.
kurumuş toprağın üzerine çökmüştü adam. çıplak dizlerinde hissediyordu sert dokuyu. avuçlarını bastırdı toprağa. canı acıdı biraz. ileride bir ağaç gül açmaya çalışıyordu ama güneş izin vermiyordu sıcağıyla. uzun zamandır böyleydi. neden orada olduğunu unuttu bir an. fazla yol, fazla yürüme fazla susuzluk dudaklarını kurutmuştu. ah şimdi bir insan gelse. ah bir insan evladı. bu kuş uçmaz kervan geçmez tepede yolunu bulmuş ama yürümeye devam eden bir varlık. iyice gömüldü… sırtı büküldü.
durmayıp dalga geçen zaman ne zaman ihanet etmişti. ya kendine ihanetleri…. kapattı gözlerini. doğruldu tekrar ve bağdaş kurdu.
ellerinin avuçlarını açtı gökyüzüne. dua edeceği bir tanrısı yoktu. belki görürdü gökyüzü kurumuş derisini ve bir bulut geçer yağdırırdı bir damla yaşam.
o sırada aheste bir uğur böceği dizine doğru çıkmaya başladı. kirli tırnağıyla itti böceği. dirençliydi ama bu siyah benekli kırmızı uğur. mücadele edecek gücü yoktu adamın. yarı kapalı göz kapaklarının arasından gülümsedi içindeki çocuk.
“uğur mu getirmeye geldin” diye sordu.
böcek yavaşça çıplak kolundan ilerledi. boynuna doğru yol aldı.
adam sinirlendi birden. yumruk yaptı ellerini. ezecekti böceği.
böcek anladı durumu ve hızlandırdı kanatlarını, bir çırpıda kondu adamın boynundan kulağına.
bir sessizlik vardı zaten ama şimdiki siyahın daha siyah olduğu sessizlik gibiydi.
böcek konuştu…
“kalk ayağa”
durmayıp dalga geçen zaman ne zaman ihanet etmişti. ya kendine ihanetleri…. kapattı gözlerini. doğruldu tekrar ve bağdaş kurdu.
ellerinin avuçlarını açtı gökyüzüne. dua edeceği bir tanrısı yoktu. belki görürdü gökyüzü kurumuş derisini ve bir bulut geçer yağdırırdı bir damla yaşam.
o sırada aheste bir uğur böceği dizine doğru çıkmaya başladı. kirli tırnağıyla itti böceği. dirençliydi ama bu siyah benekli kırmızı uğur. mücadele edecek gücü yoktu adamın. yarı kapalı göz kapaklarının arasından gülümsedi içindeki çocuk.
“uğur mu getirmeye geldin” diye sordu.
böcek yavaşça çıplak kolundan ilerledi. boynuna doğru yol aldı.
adam sinirlendi birden. yumruk yaptı ellerini. ezecekti böceği.
böcek anladı durumu ve hızlandırdı kanatlarını, bir çırpıda kondu adamın boynundan kulağına.
bir sessizlik vardı zaten ama şimdiki siyahın daha siyah olduğu sessizlik gibiydi.
böcek konuştu…
“kalk ayağa”
devamını gör...
182.
bir gardiyanın günlüklerinden.
-tabutçu- (hayalet etkisi varyant : azrail'in payı)
ofisimde oturmuş kafa sözlük okurken mesainin bitmesini bekliyordum. o esnada ekipten bir arkadaşımın 'tüm ekipler hapishane mezarlığına derhal, mümkünse kürek benzeri bir şeyler bulun' demesiyle irkildim. gerekli techizatı sağlayıp arkadaşımın yanına ulaştım. bana bakarak 'ne trajedi ama' diye gülümsedi.
- neler oldu ? diye ekledim.
-anlatınca şaşıracaksın önce çıkarmak zorundayız. diye yanıtladı.
kazım bittiğinde çürümüş bir mahkumun cesediyle karşılaştık. tekrar sordum neden bunu yapıyoruz ?
- kolundaki künyeye bak
künyeye baktığımda 6 yıl önce firar eden bir mahkumun adını okuduğumda her yerim buz kesilmişti. mezardaki isim farklıydı. sadece - nasıl ? diye sordum. anlattı.
bir cinayet üzerine müebbet hapis alan birisiydi. epey de zengin sayılırdı. onun hapishaneden kaçırılıp bu işten sıyrılacağına kesin gözüyle bakılıyordu. ve bizim bildiğimize göre bunu başarmıştı da.. 6 yıl önce..
fakat kader mi desek ilahi adalet mi desek içerden bir tabutçuyu ayarlamış. planları her şeyi kusursuzmuş. plana göre tabutçu önce öldü süsü verecek sonra onu gömdüğü yerden çıkartıp kaçmasını sağlayacakmış. ne plan ama.. her şey yolunda gitmiş, düzene uygun gömülmüş. tabutta tiktak eden saatini izliyormuş. gece 03.00'da tabutçunun onu mezarından çıkarması gerekiyormuş. fakat taburcu kalp krizi geçirip hayatını kaybetmiş ve tabuttaki mahkum diri diri içerde can vermiş. ve ilahi adalet işlemiş. ne trajedi ama..
olayları açıklığa kavuşturup cesedi inceleme için teslim edince yazar dostum hayalet etkisiyle konuştuk bunun üzerine. şimdilik bu kadar günlük. görev bekler.
-tabutçu- (hayalet etkisi varyant : azrail'in payı)
ofisimde oturmuş kafa sözlük okurken mesainin bitmesini bekliyordum. o esnada ekipten bir arkadaşımın 'tüm ekipler hapishane mezarlığına derhal, mümkünse kürek benzeri bir şeyler bulun' demesiyle irkildim. gerekli techizatı sağlayıp arkadaşımın yanına ulaştım. bana bakarak 'ne trajedi ama' diye gülümsedi.
- neler oldu ? diye ekledim.
-anlatınca şaşıracaksın önce çıkarmak zorundayız. diye yanıtladı.
kazım bittiğinde çürümüş bir mahkumun cesediyle karşılaştık. tekrar sordum neden bunu yapıyoruz ?
- kolundaki künyeye bak
künyeye baktığımda 6 yıl önce firar eden bir mahkumun adını okuduğumda her yerim buz kesilmişti. mezardaki isim farklıydı. sadece - nasıl ? diye sordum. anlattı.
bir cinayet üzerine müebbet hapis alan birisiydi. epey de zengin sayılırdı. onun hapishaneden kaçırılıp bu işten sıyrılacağına kesin gözüyle bakılıyordu. ve bizim bildiğimize göre bunu başarmıştı da.. 6 yıl önce..
fakat kader mi desek ilahi adalet mi desek içerden bir tabutçuyu ayarlamış. planları her şeyi kusursuzmuş. plana göre tabutçu önce öldü süsü verecek sonra onu gömdüğü yerden çıkartıp kaçmasını sağlayacakmış. ne plan ama.. her şey yolunda gitmiş, düzene uygun gömülmüş. tabutta tiktak eden saatini izliyormuş. gece 03.00'da tabutçunun onu mezarından çıkarması gerekiyormuş. fakat taburcu kalp krizi geçirip hayatını kaybetmiş ve tabuttaki mahkum diri diri içerde can vermiş. ve ilahi adalet işlemiş. ne trajedi ama..
olayları açıklığa kavuşturup cesedi inceleme için teslim edince yazar dostum hayalet etkisiyle konuştuk bunun üzerine. şimdilik bu kadar günlük. görev bekler.
devamını gör...
183.
belki de içimdeki tüm hıçkırıkları dökmeliydim yerli yerince. insan hep çocuk o anlarda... yetişemiyor benliğine. öyle susuz dudaklarında kuruyup gidiyor kelimeleri. keşke, keşke kuşlar kadar özgür olsa gözyaşları. keşke ruhumuza dokunabilse bakışlar notalar kadar... dalıp gidiyorum elim sağ yanağımda... ne çok şey anlatıyor şu mandalina bahçesi... o değil de sanki ben anlatıyorum bilmeden. durmak da iyi gelirmiş bazen, dalmak... bazı notalarda ağlayasım geliyor sızlayan teller değil de benmişimcesine... çaktırmayın her şeye kendimi bu denli verebildiğimi... yaşadığımın farkında olduğumu çaktırmayın ki çalmasınlar. fısıltıyla söylüyorum söylediklerimi size, kendi kendimi içimden de duyabilirim elbette. avuçlarımda bir tohum çatlıyor sanki öylesine kutsanmış ve öpülesi...
isyan edip başımı alıp gidesim gelmişken bir dağ gibi bağrında dinlendim bu gün notaların... harflerimi incitmeden döktüler sanki. onlar anlattı, ben ağladım... dalgınlıkla yaşıyoruz hayatı, kimsenin ayaza sırtını döndüğünü görmüyor gözümüz. kim bilir o ayaz çarpan paltoda ne küskünlükler gizli. o ben miydim güneş, sen miydin yoksa? gözlerimin çizdiği resmi görebiliyor musun?
*
isyan edip başımı alıp gidesim gelmişken bir dağ gibi bağrında dinlendim bu gün notaların... harflerimi incitmeden döktüler sanki. onlar anlattı, ben ağladım... dalgınlıkla yaşıyoruz hayatı, kimsenin ayaza sırtını döndüğünü görmüyor gözümüz. kim bilir o ayaz çarpan paltoda ne küskünlükler gizli. o ben miydim güneş, sen miydin yoksa? gözlerimin çizdiği resmi görebiliyor musun?
*
devamını gör...
184.
''mücevher takmamıştı ama gözleri vardı. ''
devamını gör...
185.
"saçmalama, yazma" dedi bir dost ve o şimdi uyudu ve kulaklıkta streotipa* var, dönüyor, dönüyor, durmadan dönüyor.
yazacağım tabii ki ama o adam anlatsın, ben olamadım.
gündüz, 10 dakikalık bir yola gideceğim ama yürümek azap. dolmuş, el, durdu. arka en sol, güneş, sıcak.
3. dakikada sanırım dizimin üstüne kırmızı siyah bir arkadaş yerleşti, kırmızı ışıkta beklerken fotoğrafını çektim, öyle huysuz ki, yerinde duramayan bişi ama benden de ayrılmıyor, sevdi beni ya da bir mesaj, o an bilmiyorum.
uçar diye bekliyorum uçmuyor, dokunsam ölecek ufacık. ineceğim yere gelmek üzereyim, gözüm onda ama artık ne yaparsa yapsın dedim, boşverdim. hep öyle yapmaz mıyım zaten?
inilecek yer, devlet grisi binalar.
içimden "sen arabada kal, gez işte, ne güzel" dedim, zor bela çıktım arabadan.
üstümü düzelteyim diyorum, orada.
sol omuzumda bana bakıyor.
güldüm, "nasıl istersen?" dedim, kulağıma yaklaşmasını beklemeden, yoluma yürüdüm. bilmiyordum ki ya o / ya da / akrabası olan aynı elbiseyi giymiş başka bir böcek yine karşıma çıkacak ileriki saatlerde?
biri birgün bişi demişti benim için, "bir kere yolunuz kesiştiğinde kopamıyorsunuz.". doğru yalan bilemiyorum, onun yalancısıyım.
/ beni bir kadının hikayesinde yaşatan arkadaşım,teşekkür ederim
sahi, sen ne diyecektin bana? /
yazacağım tabii ki ama o adam anlatsın, ben olamadım.
gündüz, 10 dakikalık bir yola gideceğim ama yürümek azap. dolmuş, el, durdu. arka en sol, güneş, sıcak.
3. dakikada sanırım dizimin üstüne kırmızı siyah bir arkadaş yerleşti, kırmızı ışıkta beklerken fotoğrafını çektim, öyle huysuz ki, yerinde duramayan bişi ama benden de ayrılmıyor, sevdi beni ya da bir mesaj, o an bilmiyorum.
uçar diye bekliyorum uçmuyor, dokunsam ölecek ufacık. ineceğim yere gelmek üzereyim, gözüm onda ama artık ne yaparsa yapsın dedim, boşverdim. hep öyle yapmaz mıyım zaten?
inilecek yer, devlet grisi binalar.
içimden "sen arabada kal, gez işte, ne güzel" dedim, zor bela çıktım arabadan.
üstümü düzelteyim diyorum, orada.
sol omuzumda bana bakıyor.
güldüm, "nasıl istersen?" dedim, kulağıma yaklaşmasını beklemeden, yoluma yürüdüm. bilmiyordum ki ya o / ya da / akrabası olan aynı elbiseyi giymiş başka bir böcek yine karşıma çıkacak ileriki saatlerde?
biri birgün bişi demişti benim için, "bir kere yolunuz kesiştiğinde kopamıyorsunuz.". doğru yalan bilemiyorum, onun yalancısıyım.
/ beni bir kadının hikayesinde yaşatan arkadaşım,teşekkür ederim
sahi, sen ne diyecektin bana? /
devamını gör...
186.
bir gardiyanın günlüklerinden -2
-cellat- (hayalet etkisi varyant : kıyametin guguklu saati)
sevgili yazar dostum hayalet etkisi bize kahve almaya çıkmışken günlüğüme şunu da aktarmak istiyorum. 20 yıldır aynı hapishanede görevliyim. dün bahsettiğim olay kadar ilgi çekici bir şey daha var. görevimin ilk yıllarında bu hapishanenin eski cellatlarından birisinin başına gelen olaylar. epeyce bir süre medyada yer alan ve her hapishane görevlisinin kulak kabarttığı bir hikaye. şöyle ki,
o zamanlar elektrikli sandalye ile idam yöntemi hala geçerliydi. bizden eski bir görevli tüm hayatını bu hapishaneye hizmet vererek geçirmiş. yıllarca mahkumları elektrikli sandalyede pişirecek kolu o indirmiş, mahkumları idam koltuğuna o hazırlamış. yıllar böyle geçip giderken hükümetin verdiği bir kararla bütün hayatı değişmiş. karara göre artık idam geçerli olmayacakmış. bunun üzerine celladımızı emekli etmeye karar vermiş hapishane yönetimi. adam bunu istememiş tabii, yıllarca tek yaptığı iş buymuş..
-can almak-
bir süre hobi edinmeye çalışmış. hayatına tat katacak değişik şeyler arayıp durmuş ama nafile tek bildiği şey buymuş. dediğim gibi can almak. gel zaman git zaman artık bu evde aslında kendisinin mahkum olduğunu anlamış. onun evi bir nevi zamanın akmadığı bir hapishane haline gelmiş. ve kendisini asmaya karar vermiş. tam altındaki tabureyi kaydıracakken gözü masadaki gazetede yazan bir habere takılmış. kendisi emekli edildikten sonra bir idam mahkumu kararın değişmesiyle bir süre yatıp serbest bırakılmış. yavaşça ilmiğini çıkarmış ve o an kararını vermiş. senin canını ben alacağım..
evde biraz kendin yap türü dergilerin yardımıyla, biraz da kendi bilgisiyle bir elektrikli sandalye düzeneği hazırlamış. işlemler bitince karşısında ona tekrar hayat enerjisi aşılayacak şeyi nihayet bulmuş. ve adamı izlemeye başlamış. günlerce.. en sonunda bir sokağın köşesinde onu bayıltmış ve arabasına attığı gibi evde hazırladığı sandalyeye oturtup başındaki çuval benzeri şeyi çıkartıp başlamış onu yargılamaya. engizisyon mahkemesinden hallice kurduğu bu kendi mahkemesinde hükmünü açıklamış. idam! ve şalteri indirip onun pişmesini izlemiş. bu ona bir süre yetse de yeni kurbanlar aramak için geç kalmamış elbette. ve genelde hayat kadınlarına yönelmiş. onlarla anlaşma sağlayıp kendi evine davet ediyor ve şalteri kapatıyormuş anlayacağınız. yoldan sapmak diye buna dense gerek.
kayıpların medyaya ve polis merkezine yansımasıyla kasabada geniş çaplı bir operasyon yapılmış. celladımız pek akıllıymış epeyce bir süre yakalanmamış. bir dedektif diğer kurbanların ortak noktasını bulmuş. haksız yere yalanla dolanla işlediği suçlardan sıyrılıp bırakılan suçlular. profiller tek bir noktaya çıkarmış her şeyi. ve kurmaca bir mahkeme hazırlanmış. olayı medyaya yansıtıp beklemişler. kurmaca bir şekilde serbest bırakılan mahkum izlenmiş. celladımız ise bu oltaya düşmüş ve onu aynı yöntemle bayıltıp hazırlayacakken polis suç üstü bir baskınla onu yakalamış.
onlarca cinayet.. tahmin edeceğiniz gibi müebbet almış. ama mutluymuş biraz da halinden. sonunda evindeymiş artık. tekrar yaşadığını hissetmiş. huzurlu bir şekilde başından geçenleri anlatacağı bir kitap yazmak için yönetimden bir daktilo talep etmiş. isteği ve izni kabul edilmiş. fakat hikayesini yazdığı kitabındaki olay örgüsünde bir değişiklik yapmış. yazdığı hikayenin sonunda kendisi elektrikli sandalyeye oturarak intihar ediyormuş. o şekilde kitabını bitirdiği günün ertesi gününde hükümet değişmiş ve katı bir politikayla başa gelmiş. hapishaneye gönderilen bildiride ise elektrikli sandalye ile idamın geri getirildiği, eski yönetimde hükmü idam olup müebbete çevrilen mahkumların cezasının tekrar görülüp onanmasına karar verilmiş. anlayacağınız kıyametin guguklu saati şimdi cellat için tik tak ediyormuş. son isteği sorulduğundaysa şalteri kendisi kapatmak istemiş. altın vuruş gibi bir şeydi onun için sanırım. saat gece yarısı 00.30'u vurduğunda hapishanedeki ışıklar 1 2 saniyeliğine gidip gelmiş ve idam tamamlanmış. yıllarca görev yaptığı bu sandalye onun da sonu olmuş anlayacağınız..
geçenlerde hapishanede duran fakat piyasaya çıkmayan bu lanetli sayılabilecek kitabı okudum. oldukça etkileyiciydi doğrusu. hala da bu geçmişten bir yerlerden hapishaneye gelen kimin olduğu belirsiz daktilo hakkında efsaneler de dolaşıp durur. onları da bir ara aktarırım.
yazımın da sonuna gelirken sevgili dostum hayalet etkisinin sesiyle irkildim bu arada.
- abi hadi çıkmıyor muyuz ?
ohoo biz kahveleri içmişiz hatta arada ben ona kafa sallama minvalinde yanıtlar vermişim de haberim yok. hoşça kal günlük. tekrar uğrayacağım bir ara.
-cellat- (hayalet etkisi varyant : kıyametin guguklu saati)
sevgili yazar dostum hayalet etkisi bize kahve almaya çıkmışken günlüğüme şunu da aktarmak istiyorum. 20 yıldır aynı hapishanede görevliyim. dün bahsettiğim olay kadar ilgi çekici bir şey daha var. görevimin ilk yıllarında bu hapishanenin eski cellatlarından birisinin başına gelen olaylar. epeyce bir süre medyada yer alan ve her hapishane görevlisinin kulak kabarttığı bir hikaye. şöyle ki,
o zamanlar elektrikli sandalye ile idam yöntemi hala geçerliydi. bizden eski bir görevli tüm hayatını bu hapishaneye hizmet vererek geçirmiş. yıllarca mahkumları elektrikli sandalyede pişirecek kolu o indirmiş, mahkumları idam koltuğuna o hazırlamış. yıllar böyle geçip giderken hükümetin verdiği bir kararla bütün hayatı değişmiş. karara göre artık idam geçerli olmayacakmış. bunun üzerine celladımızı emekli etmeye karar vermiş hapishane yönetimi. adam bunu istememiş tabii, yıllarca tek yaptığı iş buymuş..
-can almak-
bir süre hobi edinmeye çalışmış. hayatına tat katacak değişik şeyler arayıp durmuş ama nafile tek bildiği şey buymuş. dediğim gibi can almak. gel zaman git zaman artık bu evde aslında kendisinin mahkum olduğunu anlamış. onun evi bir nevi zamanın akmadığı bir hapishane haline gelmiş. ve kendisini asmaya karar vermiş. tam altındaki tabureyi kaydıracakken gözü masadaki gazetede yazan bir habere takılmış. kendisi emekli edildikten sonra bir idam mahkumu kararın değişmesiyle bir süre yatıp serbest bırakılmış. yavaşça ilmiğini çıkarmış ve o an kararını vermiş. senin canını ben alacağım..
evde biraz kendin yap türü dergilerin yardımıyla, biraz da kendi bilgisiyle bir elektrikli sandalye düzeneği hazırlamış. işlemler bitince karşısında ona tekrar hayat enerjisi aşılayacak şeyi nihayet bulmuş. ve adamı izlemeye başlamış. günlerce.. en sonunda bir sokağın köşesinde onu bayıltmış ve arabasına attığı gibi evde hazırladığı sandalyeye oturtup başındaki çuval benzeri şeyi çıkartıp başlamış onu yargılamaya. engizisyon mahkemesinden hallice kurduğu bu kendi mahkemesinde hükmünü açıklamış. idam! ve şalteri indirip onun pişmesini izlemiş. bu ona bir süre yetse de yeni kurbanlar aramak için geç kalmamış elbette. ve genelde hayat kadınlarına yönelmiş. onlarla anlaşma sağlayıp kendi evine davet ediyor ve şalteri kapatıyormuş anlayacağınız. yoldan sapmak diye buna dense gerek.
kayıpların medyaya ve polis merkezine yansımasıyla kasabada geniş çaplı bir operasyon yapılmış. celladımız pek akıllıymış epeyce bir süre yakalanmamış. bir dedektif diğer kurbanların ortak noktasını bulmuş. haksız yere yalanla dolanla işlediği suçlardan sıyrılıp bırakılan suçlular. profiller tek bir noktaya çıkarmış her şeyi. ve kurmaca bir mahkeme hazırlanmış. olayı medyaya yansıtıp beklemişler. kurmaca bir şekilde serbest bırakılan mahkum izlenmiş. celladımız ise bu oltaya düşmüş ve onu aynı yöntemle bayıltıp hazırlayacakken polis suç üstü bir baskınla onu yakalamış.
onlarca cinayet.. tahmin edeceğiniz gibi müebbet almış. ama mutluymuş biraz da halinden. sonunda evindeymiş artık. tekrar yaşadığını hissetmiş. huzurlu bir şekilde başından geçenleri anlatacağı bir kitap yazmak için yönetimden bir daktilo talep etmiş. isteği ve izni kabul edilmiş. fakat hikayesini yazdığı kitabındaki olay örgüsünde bir değişiklik yapmış. yazdığı hikayenin sonunda kendisi elektrikli sandalyeye oturarak intihar ediyormuş. o şekilde kitabını bitirdiği günün ertesi gününde hükümet değişmiş ve katı bir politikayla başa gelmiş. hapishaneye gönderilen bildiride ise elektrikli sandalye ile idamın geri getirildiği, eski yönetimde hükmü idam olup müebbete çevrilen mahkumların cezasının tekrar görülüp onanmasına karar verilmiş. anlayacağınız kıyametin guguklu saati şimdi cellat için tik tak ediyormuş. son isteği sorulduğundaysa şalteri kendisi kapatmak istemiş. altın vuruş gibi bir şeydi onun için sanırım. saat gece yarısı 00.30'u vurduğunda hapishanedeki ışıklar 1 2 saniyeliğine gidip gelmiş ve idam tamamlanmış. yıllarca görev yaptığı bu sandalye onun da sonu olmuş anlayacağınız..
geçenlerde hapishanede duran fakat piyasaya çıkmayan bu lanetli sayılabilecek kitabı okudum. oldukça etkileyiciydi doğrusu. hala da bu geçmişten bir yerlerden hapishaneye gelen kimin olduğu belirsiz daktilo hakkında efsaneler de dolaşıp durur. onları da bir ara aktarırım.
yazımın da sonuna gelirken sevgili dostum hayalet etkisinin sesiyle irkildim bu arada.
- abi hadi çıkmıyor muyuz ?
ohoo biz kahveleri içmişiz hatta arada ben ona kafa sallama minvalinde yanıtlar vermişim de haberim yok. hoşça kal günlük. tekrar uğrayacağım bir ara.
devamını gör...
187.
"yunanca! yunanca diyorum sana be köpek! hangi dilde küfür edersem edeyim özüm bu benim, içim bu, dualarım bu dilde! şimdilerde küfür edemiyorum ama yapamıyorum, o iki tarafın kayalıkları, arada kalmış hayatlar, göçüp gidenler, arkada kalıp sonsuza kadar unutulanlar, yok sayılanlar, hala geçmişini unutmayanlar, adalar, adalılar, belki bir delice zeytin anlatır sana bi'gün! bugün değil ama, ben değil! şimdi defol git yanımdan, kadim dillerce edilecek milyonlarca küfür var içimde, yunanca değil ama, sana da değil. "
devamını gör...
188.
ergin olamayış durumundan acil çıkış
önce şu meşhur söz; aydınlanma, kişinin kendi suçuyla düştüğü bir ergin olamayış durumundan çıkmasıdır. mealen aktardığım bu sözün arkasında yatan ana fikrin; aydınlanmayı birey olmakla eş tuttuğunu düşünmüşümdür hep. kimsenin umrunda olmadığını bildiğim halde tekrarlamak isterim ki; kişisel tarihimde; sahte ve kurgusal olduğunu bildiğim halde “birey” olma çabasından daha anlamlı herhangi bir şey olduğunu düşünmedim hiç. ancak nedir birey olmak? bunu tanımlamaz isek, tüm söylemeye çalıştıklarımızın içinin oyulacağını biliyorum. ondan dolayı denemek gerekiyor.
kültürle başlayalım, kültür alınan bir şey değildir. maruz kalınan, karşısındaki özneyi edilgen kılıp kendisini ona dayatarak onu şekillendiren genel bir dünya ve insan görüşü diyebiliriz. küçüklüğümüzden bu yana maruz kaldığımız genel kültürel diskur, birey olmayı şeytanlaştırdıkça bizi insanlıktan sıyırdı. bu noktada soru şudur; “içinde doğarak maruz kaldığımız bir dünya görüşünün kodlarıyla yaşamanın, bir hayvanın yaşamından teorik olarak ne farkı vardır?” birey, içinde yaşadığı dünyayı kendi kurduğu ilkeler veya ilkesizlikler üzerinden, dağınık veya düzenli bir şekilde kavramaya çalışan öznedir. veya en azından öyle bir özne olmaya çalışmalıdır. çünkü ancak bu şekilde insan, insan olduğu için sahip olduğu iradesiyle eyleyebilir veya düşünebilir. insan diyerek, kurgusal olarak kategorize ettiğimiz “sapiens”in hayatını anlamlandıracak veya anlamlandırmaya başlayacak yegane şey, iradesini hiçbir otoriteye başvurmaksızın ortaya koyabilme kudretine erişmek değil midir? buradan şöyle bir tez daha çıkarsayabiliriz; “özgürlük” en büyük değerdir. özgürlüğün eşlik etmediği hiçbir irade anlamlı değildir, çünkü öylesi bir irade, iradeyi gösterenin değil, o iradenin arkasında karmaşık bir şekilde varolan çeşitli mikro veya makro otoritelerindir. o yüzden başkası için özne, kendi için özne olmadıkça kaderi trajiktir ve işin komik tarafı bu trajedi görünür değildir. yani ona kimse ağıt yakmaz, kendisi dahil. işte doğu’da kültür, bu anlamda bireyin ve özgürlüğün düşmanıdır. çünkü tek bir düstur üzerine şekillenmiştir: birey olma.
kültürün özgürlüğe kapı araladıkça değerleneceğini, diğer türlü olursa kitlesel ve kölemen bir toplum oluşturmaktan başka hiçbir işe yaramayacağı şüphe götürür mü? içinde bulunduğu kültürle kavga etmemiş ve onu elbise giyer gibi hazır olarak giymiş, mücadeleden, dolayısıyla bizzat kendisinden kaçan bir öznenin birey olması mümkün müdür? böylesi bir özne, kendi iradesini kendi elleriyle genel vasat içerisinde eritmiş ve tarihin üvey evlatlarından bir evlat olarak kalmış olmaz mı?
insan kendi olarak; kültüre, anlatıya veya betimlemeye sıkıştırılamaz. çünkü her attığı adım geleceğe yani hiçliğe yöneliktir. sayısız ihtimaller içerisinde yapılan en ufak seçimin dahi yine sayısız sonucu vardır. bu dağınıklık içerisinde kendisini, kendi iradesiyle inşa etmek, yalnızlaştırıcı olduğu kadar insanidir de. sanıyorum bunu elde etmeye çalışmaktan daha değerli herhangi bir şey yoktur. en azından ben bulamadım. dikkate alınsın. son söz:kültür kendimiz gibi olmayanlarla muhatap oldukça aşınır ve bu iyidir.
önce şu meşhur söz; aydınlanma, kişinin kendi suçuyla düştüğü bir ergin olamayış durumundan çıkmasıdır. mealen aktardığım bu sözün arkasında yatan ana fikrin; aydınlanmayı birey olmakla eş tuttuğunu düşünmüşümdür hep. kimsenin umrunda olmadığını bildiğim halde tekrarlamak isterim ki; kişisel tarihimde; sahte ve kurgusal olduğunu bildiğim halde “birey” olma çabasından daha anlamlı herhangi bir şey olduğunu düşünmedim hiç. ancak nedir birey olmak? bunu tanımlamaz isek, tüm söylemeye çalıştıklarımızın içinin oyulacağını biliyorum. ondan dolayı denemek gerekiyor.
kültürle başlayalım, kültür alınan bir şey değildir. maruz kalınan, karşısındaki özneyi edilgen kılıp kendisini ona dayatarak onu şekillendiren genel bir dünya ve insan görüşü diyebiliriz. küçüklüğümüzden bu yana maruz kaldığımız genel kültürel diskur, birey olmayı şeytanlaştırdıkça bizi insanlıktan sıyırdı. bu noktada soru şudur; “içinde doğarak maruz kaldığımız bir dünya görüşünün kodlarıyla yaşamanın, bir hayvanın yaşamından teorik olarak ne farkı vardır?” birey, içinde yaşadığı dünyayı kendi kurduğu ilkeler veya ilkesizlikler üzerinden, dağınık veya düzenli bir şekilde kavramaya çalışan öznedir. veya en azından öyle bir özne olmaya çalışmalıdır. çünkü ancak bu şekilde insan, insan olduğu için sahip olduğu iradesiyle eyleyebilir veya düşünebilir. insan diyerek, kurgusal olarak kategorize ettiğimiz “sapiens”in hayatını anlamlandıracak veya anlamlandırmaya başlayacak yegane şey, iradesini hiçbir otoriteye başvurmaksızın ortaya koyabilme kudretine erişmek değil midir? buradan şöyle bir tez daha çıkarsayabiliriz; “özgürlük” en büyük değerdir. özgürlüğün eşlik etmediği hiçbir irade anlamlı değildir, çünkü öylesi bir irade, iradeyi gösterenin değil, o iradenin arkasında karmaşık bir şekilde varolan çeşitli mikro veya makro otoritelerindir. o yüzden başkası için özne, kendi için özne olmadıkça kaderi trajiktir ve işin komik tarafı bu trajedi görünür değildir. yani ona kimse ağıt yakmaz, kendisi dahil. işte doğu’da kültür, bu anlamda bireyin ve özgürlüğün düşmanıdır. çünkü tek bir düstur üzerine şekillenmiştir: birey olma.
kültürün özgürlüğe kapı araladıkça değerleneceğini, diğer türlü olursa kitlesel ve kölemen bir toplum oluşturmaktan başka hiçbir işe yaramayacağı şüphe götürür mü? içinde bulunduğu kültürle kavga etmemiş ve onu elbise giyer gibi hazır olarak giymiş, mücadeleden, dolayısıyla bizzat kendisinden kaçan bir öznenin birey olması mümkün müdür? böylesi bir özne, kendi iradesini kendi elleriyle genel vasat içerisinde eritmiş ve tarihin üvey evlatlarından bir evlat olarak kalmış olmaz mı?
insan kendi olarak; kültüre, anlatıya veya betimlemeye sıkıştırılamaz. çünkü her attığı adım geleceğe yani hiçliğe yöneliktir. sayısız ihtimaller içerisinde yapılan en ufak seçimin dahi yine sayısız sonucu vardır. bu dağınıklık içerisinde kendisini, kendi iradesiyle inşa etmek, yalnızlaştırıcı olduğu kadar insanidir de. sanıyorum bunu elde etmeye çalışmaktan daha değerli herhangi bir şey yoktur. en azından ben bulamadım. dikkate alınsın. son söz:kültür kendimiz gibi olmayanlarla muhatap oldukça aşınır ve bu iyidir.
devamını gör...
189.
akıl zekayı geçerse yöneticilik başlar. zeka aklı geçerse yaratıcılık başlar. eğer akıl ile zekanın önüne hırs geçerse o zaman da felaket başlar.
devamını gör...
190.
huzursuz rüyalarımda o kasabayı görüyorum. beni oraya götüreceğine söz vermiştin ama götürmedin. ve şimdi ben seni orada, özel yerimizde bekliyorum.
sen, sen öldün. 4 yıl önce mezarında ağlayan bendim. bu mektup senin adına yollanmış bir şaka mı ?
görüyorsun ya bu kasabada en az senin kadar gerçeğim. ve artık yanyanayız. canlı kanlı karşındayım. etrafta kimse yok sisli bir hava tıpkı düşlediğimiz gibi. geldiğin için teşekkür ederim.
sen, sen öldün. 4 yıl önce mezarında ağlayan bendim. bu mektup senin adına yollanmış bir şaka mı ?
görüyorsun ya bu kasabada en az senin kadar gerçeğim. ve artık yanyanayız. canlı kanlı karşındayım. etrafta kimse yok sisli bir hava tıpkı düşlediğimiz gibi. geldiğin için teşekkür ederim.
devamını gör...
191.
can kurtaran olmadan, yüzme bilmeden kalkıp yüzme bilmeyen boğulanı kurtarmaya kalkmak da neyin nesi?
devamını gör...
192.
... peki insan nedir? ne yaptığımızda insan olmanın zarif hissiyatına erişebiliriz? kendimizi dünyevi zevklerden soyutlamamız mı gerekiyor? yoksa bir şeyler mi başarmamız gerekiyor?
hayır, bence bunların hiçbiri değil. bence iki şey insanı insan yapandır.
her şeyden önce yaşamımızı belirli ilke ve prensiplere göre şekillendirmek, zaman denen bu ulu çınarın yapraklarına hayat veren bir yağmur damlası olarak düşmek için yapılması gereken en elzem düzenlemedir. ilkeler çerçevesinde hareket etmeyip, kendini çevresine göre şekillendiren bir varlığın hayatı boşa geçmiş demektir. çünkü ilkeler ve prensipler, insanın amaçsızlığa ve cehalete karşı dimdik durmasına yardım eden dayanak noktalarıdır.
saygı ise insandaki eksiklikleri kapatan tamamlayıcı parçadır. çünkü saygı çerçevesinde insan, olaylara ve varlıklara üstten bakmak yerine uzaktan bakmayı öğrenir, bu sayede damarlarında akmakta olan kibir ve çokbilmişlik duygusundan arınmayı başarır.
bu satırları daha 17 yaşımda, yolun çok başındayken yazmıştım. belki de edindiğim tecrübeler, düşüncelerimi kökten değiştirecektir. ancak bir başlangıç noktamın olması ve bunu somutlaştırmak yolunda attığım adımlar bana hep mutluluk verecektir.
hayır, bence bunların hiçbiri değil. bence iki şey insanı insan yapandır.
her şeyden önce yaşamımızı belirli ilke ve prensiplere göre şekillendirmek, zaman denen bu ulu çınarın yapraklarına hayat veren bir yağmur damlası olarak düşmek için yapılması gereken en elzem düzenlemedir. ilkeler çerçevesinde hareket etmeyip, kendini çevresine göre şekillendiren bir varlığın hayatı boşa geçmiş demektir. çünkü ilkeler ve prensipler, insanın amaçsızlığa ve cehalete karşı dimdik durmasına yardım eden dayanak noktalarıdır.
saygı ise insandaki eksiklikleri kapatan tamamlayıcı parçadır. çünkü saygı çerçevesinde insan, olaylara ve varlıklara üstten bakmak yerine uzaktan bakmayı öğrenir, bu sayede damarlarında akmakta olan kibir ve çokbilmişlik duygusundan arınmayı başarır.
bu satırları daha 17 yaşımda, yolun çok başındayken yazmıştım. belki de edindiğim tecrübeler, düşüncelerimi kökten değiştirecektir. ancak bir başlangıç noktamın olması ve bunu somutlaştırmak yolunda attığım adımlar bana hep mutluluk verecektir.
devamını gör...
193.
dar sokaktan geçiyordum. rengarenk boyalı evlerin olduğu. bir şarkı dudaklarımda geçmişin özlemiyle.
güneş dalgalandı cephelerden.
ışık yoğunlaştırdı evlerin pembelerini, kırmızılarını yeşillerini
birkaç çocuk, kendilerine has cıvıltılarıyla şarkımı bastırdı da rahatsız olmadım.
hayat akıyordu işte.
bu sokakta, kesme taş yolda.
pencerelerde yansıyan bembeyaz bulutların arasında.
nefes aldım.
tuttum nefesimi sonra salıverdim tüm hücrelerimden geçmişin kelepçelerini.
güneş dalgalandı cephelerden.
ışık yoğunlaştırdı evlerin pembelerini, kırmızılarını yeşillerini
birkaç çocuk, kendilerine has cıvıltılarıyla şarkımı bastırdı da rahatsız olmadım.
hayat akıyordu işte.
bu sokakta, kesme taş yolda.
pencerelerde yansıyan bembeyaz bulutların arasında.
nefes aldım.
tuttum nefesimi sonra salıverdim tüm hücrelerimden geçmişin kelepçelerini.
devamını gör...
194.
sevgili sokak lambam,
sana bu sözleri gecenin bir sonunda, sabahın bir başında ve bir milletin kış uykusunda yazıyorum. biliyorum hatırlanmaya değmeyecek sözler söyledik. biliyorum anadilimiz olsan sevgiyi tarihin tozlu sayfaları öksürte öksürte boğdu. ama ne diyebiliriz ki?
sevgili sokak lambam, bir hikaye yazacağın zaman giriş cümlenin ne olduğu önemlidir. ama nereye vardığın hep daha önemli olmuştur. o süreçte yaşadıkların değildir mühim olan. gösterişli bir finalin yoksa havai fişek patlatmazlar. sen tamam korkarsın havai fişeklerden bilirim. ama bütün büyük başarılar bir ışık ve gürültü cümbüşüyle kutlanır. alışmalısın. çünkü sen sen bu hikayenin demirbaşısın.
sevgili sokak lambam, bir gün yorulursam senin altında dinleneceğimi söyledim. senin ışığında yazıp okuyacak ve günü senle selamlayacaktım. ama bu dünya b-612 değil ve yola çıkarsam yorulduğumda geri dönemeyeceğimi anladım çünkü bu tüm yaptıklarımızı çöpe atmak olur.
sana bu sözleri gecenin bir sonunda, sabahın bir başında ve bir milletin kış uykusunda yazıyorum. biliyorum hatırlanmaya değmeyecek sözler söyledik. biliyorum anadilimiz olsan sevgiyi tarihin tozlu sayfaları öksürte öksürte boğdu. ama ne diyebiliriz ki?
sevgili sokak lambam, bir hikaye yazacağın zaman giriş cümlenin ne olduğu önemlidir. ama nereye vardığın hep daha önemli olmuştur. o süreçte yaşadıkların değildir mühim olan. gösterişli bir finalin yoksa havai fişek patlatmazlar. sen tamam korkarsın havai fişeklerden bilirim. ama bütün büyük başarılar bir ışık ve gürültü cümbüşüyle kutlanır. alışmalısın. çünkü sen sen bu hikayenin demirbaşısın.
sevgili sokak lambam, bir gün yorulursam senin altında dinleneceğimi söyledim. senin ışığında yazıp okuyacak ve günü senle selamlayacaktım. ama bu dünya b-612 değil ve yola çıkarsam yorulduğumda geri dönemeyeceğimi anladım çünkü bu tüm yaptıklarımızı çöpe atmak olur.
devamını gör...
195.
saat 6 küsur, buçuğu geçmiş. alexandria çalmaya başlıyor, uzaklardan uzaklardan. aklıma geliyorsun, sonra "bundan sonra adını anmayacağız onun" diyen kardeşim geliyor aklıma, o kızacak biliyorum ama akıl bu. bende yok ki?
neyse allah belanı vermesin kadın, uzak dur beynimden.
to dyhti çalmaya başladı şimdi de, mealinde kabaca der ki,
"hayatında daima gözlerini açık tut, çünkü önünde bir ağ var. "
böcek gibi yakalanmak var sonra o ağa, küçücük kırmızı siyah bir böcek, puh!!
yatayım ben, kaldır allahım!
neyse allah belanı vermesin kadın, uzak dur beynimden.
to dyhti çalmaya başladı şimdi de, mealinde kabaca der ki,
"hayatında daima gözlerini açık tut, çünkü önünde bir ağ var. "
böcek gibi yakalanmak var sonra o ağa, küçücük kırmızı siyah bir böcek, puh!!
yatayım ben, kaldır allahım!
devamını gör...
196.
dar ara sokaklar,
görüş mesafesi tanımayan binalar,
piyangodan çıkmış gibi her yerden fırlayan insanlar...
bu hengamenin içinde sakin kalabilmek, kafanın rahat olabilmesi mümkün mü?
ya da tam tersi olsa?
sokaklar geniş, gökyüzü alabildiğine açık alabildiğine mavi olsa.
kimse piyangodan çıkmasa, çıkanlar da hep bizden olsa.
o zaman sakin kalabilir miydik, kafamız rahat olur muydu?
...
yılların taksicisiydi ama istanbul işte o kadar karışıktı ki aşina olmadığınız bir muhitte sizi çaresiz bırakabiliyordu.
öyle de oldu. her zamankinden daha fazla araca ev sahipliği yapan sokağa girdi. amacı kestirmeden gitmekti.
ama hesap etmediği bir şey vardı. o gün her zamanki gibi pazar kurulmuştu. yani çıkmaz sokaktaydı.
sokağın ortasına geldiğinde ise yavaşladı. çünkü o gün zaten yer bulması zor olan sokakta bir hareketlilik vardı. yer paylaşımı önemliydi.
bazı araç sahiplerinden araçlarının yerini değiştirmeleri istenmişti. sokağınıza pazar kuruluyorsa bu tarz fedakarlıklar gerekliydi.
aracını durdurduğunda ise önündeki araçtan inen genç kendisine daha fazla ilerleyemeyeceğini, sokağın sonunun pazara çıktığını anlatmaya çalıştı. anlayamamıştı.
'gitsene işte' dedi gence.
genç, taksicinin isteğinin anlamsızlığını fark etmiş olacak ki gidecek pek bir yeri olmadığı halde diretmedi.
öyle ya burnunun ucundaki pazarı göremeyen, pazardan gelen seslere kulak tıkayan birine laf anlatamazdı.
çaresiz aracını biraz ileriye aldı. sonra indi ve taksiciye daha fazla ileri gidemeyeceğini önündeki aracın da pazarcılardan birine ait olduğunu söyledi.
aracından inme sırası taksicideydi. bir keşif çalışması işe yarayabilirdi.
bu sefer en öndeki aracın sahibi olan pazarcıyla müzakerelere başladı.
bak dedi ben yılların taksicisiyim, senin aracını çizdirmeden kaldırıma alırım. o esnada da pazar toplanmaktaydı. pazarın kestiği karşı sokaktan devam edebileceğini düşünüyordu.
pazarcı ikna olmadı. araç çekilse bile taksicinin yoluna devam edemeyeceğini öne sürdü.
hakikaten de taksici boşuna ısrar ediyordu. çünkü herkes evine dönmenin peşindeydi. bu kadar anlayışsız bir direniş onları yıpratmıştı.
sonra ne olduysa sokaktaki araçlar geri gitmek suretiyle yolu açtı.
taksici, anlamsız ısrarının sonuna gelmişti.
geri vites ve yabancısı olduğu sokaktan ayrılış.
gider gitmez pazarcı ve genç taksiciyi çekiştirmeye başladı. böyle iş olur muydu? hayret bi şeydi yani! pesti doğrusu!
sonra herkes evine gitti. fakat gencin aklına bir şey takılmıştı.
taksiciyle yüz yüze geldiği o an karşısındaki kişinin patlamaya hazır bir bomba gibi sabırsız olduğunu hissetmişti.
o an saniyeler içinde sanki bir çehov hikayesindeymiş gibi hissetmişti.
edit: anlamsal.
görüş mesafesi tanımayan binalar,
piyangodan çıkmış gibi her yerden fırlayan insanlar...
bu hengamenin içinde sakin kalabilmek, kafanın rahat olabilmesi mümkün mü?
ya da tam tersi olsa?
sokaklar geniş, gökyüzü alabildiğine açık alabildiğine mavi olsa.
kimse piyangodan çıkmasa, çıkanlar da hep bizden olsa.
o zaman sakin kalabilir miydik, kafamız rahat olur muydu?
...
yılların taksicisiydi ama istanbul işte o kadar karışıktı ki aşina olmadığınız bir muhitte sizi çaresiz bırakabiliyordu.
öyle de oldu. her zamankinden daha fazla araca ev sahipliği yapan sokağa girdi. amacı kestirmeden gitmekti.
ama hesap etmediği bir şey vardı. o gün her zamanki gibi pazar kurulmuştu. yani çıkmaz sokaktaydı.
sokağın ortasına geldiğinde ise yavaşladı. çünkü o gün zaten yer bulması zor olan sokakta bir hareketlilik vardı. yer paylaşımı önemliydi.
bazı araç sahiplerinden araçlarının yerini değiştirmeleri istenmişti. sokağınıza pazar kuruluyorsa bu tarz fedakarlıklar gerekliydi.
aracını durdurduğunda ise önündeki araçtan inen genç kendisine daha fazla ilerleyemeyeceğini, sokağın sonunun pazara çıktığını anlatmaya çalıştı. anlayamamıştı.
'gitsene işte' dedi gence.
genç, taksicinin isteğinin anlamsızlığını fark etmiş olacak ki gidecek pek bir yeri olmadığı halde diretmedi.
öyle ya burnunun ucundaki pazarı göremeyen, pazardan gelen seslere kulak tıkayan birine laf anlatamazdı.
çaresiz aracını biraz ileriye aldı. sonra indi ve taksiciye daha fazla ileri gidemeyeceğini önündeki aracın da pazarcılardan birine ait olduğunu söyledi.
aracından inme sırası taksicideydi. bir keşif çalışması işe yarayabilirdi.
bu sefer en öndeki aracın sahibi olan pazarcıyla müzakerelere başladı.
bak dedi ben yılların taksicisiyim, senin aracını çizdirmeden kaldırıma alırım. o esnada da pazar toplanmaktaydı. pazarın kestiği karşı sokaktan devam edebileceğini düşünüyordu.
pazarcı ikna olmadı. araç çekilse bile taksicinin yoluna devam edemeyeceğini öne sürdü.
hakikaten de taksici boşuna ısrar ediyordu. çünkü herkes evine dönmenin peşindeydi. bu kadar anlayışsız bir direniş onları yıpratmıştı.
sonra ne olduysa sokaktaki araçlar geri gitmek suretiyle yolu açtı.
taksici, anlamsız ısrarının sonuna gelmişti.
geri vites ve yabancısı olduğu sokaktan ayrılış.
gider gitmez pazarcı ve genç taksiciyi çekiştirmeye başladı. böyle iş olur muydu? hayret bi şeydi yani! pesti doğrusu!
sonra herkes evine gitti. fakat gencin aklına bir şey takılmıştı.
taksiciyle yüz yüze geldiği o an karşısındaki kişinin patlamaya hazır bir bomba gibi sabırsız olduğunu hissetmişti.
o an saniyeler içinde sanki bir çehov hikayesindeymiş gibi hissetmişti.
edit: anlamsal.
devamını gör...
197.
saat gecenin üçü
elimde bir kadeh
zihnim yorgun
saçlarımda aklar var
beni yıprattı yıllar
cebimdeki saatin sesi
ölümle yaşam arasında bir çizgi
tabutum ben doğmadan biçildi
boşa geçen o hayat kimindi
beni zaman bitirdi
elimde bir kadeh
zihnim yorgun
saçlarımda aklar var
beni yıprattı yıllar
cebimdeki saatin sesi
ölümle yaşam arasında bir çizgi
tabutum ben doğmadan biçildi
boşa geçen o hayat kimindi
beni zaman bitirdi
devamını gör...
198.
uyandı, şöyle bir gerindi. her zamanki gibi huzurlu uyumuştu. ne kadar şükretse azdı.
etrafına bakındı, kendine gelmesi zaman alacaktı.
evde dolaşmaya başladı. ev arkadaşları çoktan uyanmıştı.
açıkçası umurunda bile değildi. dengesiz uykularıyla mutluydu. zaten kendisine karışan da yoktu.
bir kez olsun erken yat, biraz kendine çeki düzen ver dememişlerdi.
onu en çok seven arkadaşı da kendisi gibiydi. ne zaman uyuyacağı ne zaman uyanacağı hiç belli olmazdı. sakindi.
ama bazen beklenmedik şeyler yapabiliyordu. ufak tefek şakalar falan işte. sanki çocuktu. koca adamın yapacağı şey miydi? ev birbirine giriyordu. sırf bu yüzden onunla kavga bile ediyordu. yumruklaşmalara varan kavgalar hem de. arkadaşının kanını akıttığı çoktu. kavga bittiğinde ise herkes köşesine çekiliyordu.
tabi sonra arkadaşı pişman olup ona en sevdiği tatlıdan ikram ediyordu. içinden 'sen tam bir türk'sün, ne olur maddi bir şeyle gönlümü alacağına düzgün davransan' diye geçiriyordu. ama onu değiştiremeyeceğini biliyordu. yine de seviyordu keratayı!
ısınma barında esneme hareketlerini yaptı. artık kendine gelmişti. köşesine çekilebilirdi.
pencere kenarında günün aydınlanışını seyretmeye bayılırdı. gözlem yapmayı pek severdi. saatlerce dışarıyı seyrederdi.
bir de pek bi yakışıklıydı.
karşı komşunun kızları onu gördüklerinde pencereye üşüşürlerdi. ne olurdu bir kere de onu yakından görselerdi. ama ne mümkün hiç pas vermezdi.
bir şeyler yese iyi olacaktı. kahvaltıyı yapayım biraz daha uyurum diye düşündü.
ama o da ne arkadaşı gülerek yanına yaklaşıyordu. bu işte bir iş vardı. göz bebekleri büyüdü, kaçsa iyi olurdu. nasıl olsa ondan hızlıydı.
hamlesini yaptı fakat nasıl olduysa arkadaşı onu birden yakalamıştı. böyle şans mı olurdu. kavga etmeselerdi bari.
ama daha kötüsü oldu. arkadaşı onu öpücük yağmuruna tutmuştu. ne anlıyordu şu öpücük işinden. neyse ki fazla uzatmadı da rahat bir nefes aldı. kahvaltısını yaptıktan sonra hemen uyku faslına geçti. allah'tan uykusunda rahat veriyorlardı.
uyku demişken uyuma işini kendisinden daha iyi yapan yoktu. arkadaşı onu ne zaman uyurken görse 'bir kere de ben böyle uyusam ne olur' diye iç geçirirdi. ama bu imkansızdan öte bir şeydi.
etrafına bakındı, kendine gelmesi zaman alacaktı.
evde dolaşmaya başladı. ev arkadaşları çoktan uyanmıştı.
açıkçası umurunda bile değildi. dengesiz uykularıyla mutluydu. zaten kendisine karışan da yoktu.
bir kez olsun erken yat, biraz kendine çeki düzen ver dememişlerdi.
onu en çok seven arkadaşı da kendisi gibiydi. ne zaman uyuyacağı ne zaman uyanacağı hiç belli olmazdı. sakindi.
ama bazen beklenmedik şeyler yapabiliyordu. ufak tefek şakalar falan işte. sanki çocuktu. koca adamın yapacağı şey miydi? ev birbirine giriyordu. sırf bu yüzden onunla kavga bile ediyordu. yumruklaşmalara varan kavgalar hem de. arkadaşının kanını akıttığı çoktu. kavga bittiğinde ise herkes köşesine çekiliyordu.
tabi sonra arkadaşı pişman olup ona en sevdiği tatlıdan ikram ediyordu. içinden 'sen tam bir türk'sün, ne olur maddi bir şeyle gönlümü alacağına düzgün davransan' diye geçiriyordu. ama onu değiştiremeyeceğini biliyordu. yine de seviyordu keratayı!
ısınma barında esneme hareketlerini yaptı. artık kendine gelmişti. köşesine çekilebilirdi.
pencere kenarında günün aydınlanışını seyretmeye bayılırdı. gözlem yapmayı pek severdi. saatlerce dışarıyı seyrederdi.
bir de pek bi yakışıklıydı.
karşı komşunun kızları onu gördüklerinde pencereye üşüşürlerdi. ne olurdu bir kere de onu yakından görselerdi. ama ne mümkün hiç pas vermezdi.
bir şeyler yese iyi olacaktı. kahvaltıyı yapayım biraz daha uyurum diye düşündü.
ama o da ne arkadaşı gülerek yanına yaklaşıyordu. bu işte bir iş vardı. göz bebekleri büyüdü, kaçsa iyi olurdu. nasıl olsa ondan hızlıydı.
hamlesini yaptı fakat nasıl olduysa arkadaşı onu birden yakalamıştı. böyle şans mı olurdu. kavga etmeselerdi bari.
ama daha kötüsü oldu. arkadaşı onu öpücük yağmuruna tutmuştu. ne anlıyordu şu öpücük işinden. neyse ki fazla uzatmadı da rahat bir nefes aldı. kahvaltısını yaptıktan sonra hemen uyku faslına geçti. allah'tan uykusunda rahat veriyorlardı.
uyku demişken uyuma işini kendisinden daha iyi yapan yoktu. arkadaşı onu ne zaman uyurken görse 'bir kere de ben böyle uyusam ne olur' diye iç geçirirdi. ama bu imkansızdan öte bir şeydi.
devamını gör...
199.
hüznü, hüzün yapan şey gece.
gecenin de kendine has bir mahçupluğu var.
gecenin de kendine has bir mahçupluğu var.
devamını gör...
200.
sevilmeyi çok istiyoruz ama şüphe ediyoruz. ne kadar çaresiz kaldık. üzülmekten korkuyoruz ama üzülmek için çok cesuruz.
garip hissettiren duygular var ama açığa çıkaramıyoruz...
garip hissettiren duygular var ama açığa çıkaramıyoruz...
devamını gör...
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
"normal sözlük yazarlarının karalama defteri" ile benzer başlıklar
karalama
4
