bu düzen değişecek!.

herkes bişeyler yazabilir ama her yazı yazana da yazar denmez ki

fransızcada "rejin falanjj" şeklinde telaffuz edilen phoebe buffay'in hayali karakteri.

bir benzeri için:
(bkz: princess consuela banana hammock)

buradan

zaten genciz kardeşim, 39 yaşındayım, boyu çoktan beni aşmış ergen bir oğlum var diye ben şimdi yaşlı mı oluyorum? yıllardır pilates, fitness, zumba, yoga yapıyorum, herkes 20'li yaşlarda gösterdiğimi söylüyor, ben de kendimi gayet enerjik hissediyorum. önemli olan hisler bence, sayılara takılmayın. yaş almaktan daha kötüsü, 20'li yaşlarda olup içindeki yaşam sevincini öldürmüş, ruhu yaşlanmış biri olmaktır bence, umarım aramızda öyle birileri yoktur.

erken emekli olan kocalardan çekenlerin yaşadığı sendrom sanırım bu. * bir erkeğin erken emekli olup evde oturması gerçekten çok zorlayıcı. her şeye karışıyorlar. her şey onların istediği gibi, istediği zaman, istediği şekilde olsun istiyorlar. annem babama, kaynanamdan çekmedim senin kadar, diyor. sanırım kadınlar gençken, erkekler yaşlanınca çekilmiyor.*

bu durum genelde kadının dominant olduğu bir ailede büyüyen çocuklarda görürüz der alfred adler.
çocuk annesiyle çok yakın olur ve ruhsal tatminini o yönde yaşar. daha sonra okula gittiğinde sporla ilgilenmez, diğer kişiler onla dalga geçer ve aşağılık kompleksine girmeye başlar. kendini kız gibi davranarak kabul görüldüğü bir tiyatro oyunu veya toplumda takdir edildiğinde asıl saygıyı kadın olarak alacağını düşünür ve bu uzun vadede cinsel sorunlara yol açar.
alfred adler yaşamın anlamı.

ehehehe mesela yani.

güzel şeyler neden erken son bulur ki? tadının damağımızda kalmamasını diliyorum. kafadandeniz'in istirahatinden bomba gibi dönmesini dört (rakam ile 4) gözle bekleyeceğim!

şimdi bu adamlar memleketi yiyor, yarın muhalefet gelip yiyecek, benim gibiler için hiç bir şey değişmeyecek. ben şimdi niye gösteri yapıpta hayatımı berbat edeyim. benim annem kalp hastası, polis beni almaya kapıya gelse annem korkudan ölür. bunlardan sonra gelip ülkeyi yiyecek muhalefet partileri gösteri yapsın. bu adamlar mecliste birbirine bağırıp çağırıp, biraz sonra gidip beraber yemek yiyor, çay içiyor. bence bu soru sıradan vatandaşa değil, muhalefet partilerine sorulmalı.

benimdir.

az önce el mecbur pazara gittim. aldığım şeyler:
2 kilo domates
2 kilo biber
3 kilo patates
2 kilo soğan
1 kilo çilek
2 kilo da patlıcan.
şu aldıklarım aşağı yukarı 100 tl tuttu dostlar, 100 tl. ne diyebilirim ki?
edit: dostlar abartı diyen olmuş fakat zaten pazarda sayılı ürünler var ve eğer biraz daha kaliteli bir şeyler almak isterseniz sonuç bu. biraz daha uygun olanları alsanız bile çok uygun bir fiyata çıkmanız mümkün değil. burada anlatmak istediğim şey durumun vahimligi.

dünyayı yeniden keşfedenlerin şaşırabileceği hede. (bkz: maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi)

yakında isyan çıkınca "ekmek yoksa tablet kemirsinler." diyecek hükümetin politikasının sonucu.

bu büyük mücadele ile ilgili bir kaç kelam etmezsem kabuğumda ters dönerim *

yogi yahooeyslar bu muazzam çizgi filmin, en delikanlı çocuklarını içerisinde barındıran takımıdır. ayı yogiler kalbimizde her daim ayrı bir yere sahiptir. beşiktaş'ın tribün bestesi ''karanlık kuruldu geceye'' biricik yogilerimize çok yakışır;

karanlık kuruldu geceye.
bir ümit var yine içimde.
kimsesiz bu puslu gecede.
bırakmam yahooeyslar seni.

yogiler zımba gibi yarışır, göze hoş gelen bir performans sergiler, herkesin taktirini kazanır ama son düzlükte ne yapar eder şampiyonluğu, burjuva takımı, elitizmin yuvası, lobilerin efendisi scooby doobyler'e kaptırırdı. sead halilagic'in galatasaray maçında verdiği bir geri pas vardır hatırlarsanız, o top fevzi'nin ayağının altından tıngır mıngır ilerleyerek beşiktaş ağları ile buluşmuş ve şampiyonluk avucumuzun içinden kayıp gitmişti. o maçta eski açık tribünde yer alan galatasaray'lılar bile golü geç idrak ederek bir süre sonra gol diye bağırmışlardı ki, biz o sırada saçımızı başımızı yolmakla meşguldük. * eski açık tribünde maçı izlemiş olan galatasaraylı arkadaşım maçtan sonra bana, vallahi ilk başta biz de gol olduğunu idrak edemedik demek suretiyle bu dramın üzerine tabiri caizse tüy dikmişti.

hah işte yogilerin hali ahvali de böyledir. hep bir bereketsizlik, hep bir şanssızlık , hep bir sakarlık yüzünden gider kupalar elden. sonuna kadar hak edilen o başarılar bir türlü gelmez, emekler zayi olur.

bu yüzden yogiler biraz da beşiktaş'tır benim gözümde. wally gator, osvaldo nartallo'dur mesela. * ayı yogi atom karıca rıza'dır. bobo'da bobo'dur zaten * pixie, ibrahim üzülmez, dixie ise marcus münch'tür. bu liste uzar gider...

karanlık kurulsa da geceye, yogiciler umutlarını asla kaybetmezler. her felaket sonrasında yine ayağa kalkar ve sonuna kadar mücadele ederler.

bakın şu görüntü tamı tamına 7 kere yaşandı.

her biri dünyaya bedeldir. dünyanın yedi harikasından biridir. hepsi analarının ak sütü gibi hak edilmiş kupalardır. öyle ittirmeyle, kollanmayla alınmış 14 şampiyonluğa ve en büyük biziz böbürlenmelerine benzemez. tek bir tanesi bile 14'ten büyüktür.

çizgi filmde canımı sıkan tek nokta. halk çocuğu ''kaptan mağara adamı''na burjuva takımının kadrosunda yer verilmiş olmasıdır. kaptan bozuldu oralarda, hile bile yaptı. oysa halkın takımında yer alsaydı dengeler değişir, kaptan aslına rücu eder ve gönüller hoş olurdu.

diğer takımlar üzerine ise yazmaya bile gerek yok. bu alemde tek büyük yogiler!

kuzu kuzu tarkan modundaki aragorn’un; keskin bakislim, ipek saclima* yonelttigi soru.

muhtesor otesi editi buraya birakiyorum:

alman kimyager. laboratuvar ortamında amonyum siyanattan üreyi oluşturmayı başarmıştır. daha önce organik maddelerin yapay bir ortamda olusturulamayacağı düşüncesi bilim dünyasında hakim iken o bu deneyiyle bu düşünceyi çürüttü.

hallederiz, yaparız, bakarız. bu aynı zamanda tembelliğin vazgeçilmez sozcükleridir.

bu konuda müge anlı'ya kulak verelim, çok haklı çünkü:
"hiç kavga bile etmiyorum. hemen engelliyorum.
ay hayattaki en büyük lüksüm.
konuşmak istemiyorum, hiç ona bir şey bile söylemiyorum.
hiç ona nefesimi harcayıp da o değeri bile vermeyeceğim.
engel... bitti
bence bu telefonların en güzel özelliği bu.
beni mutlu ediyorsan, başımın üstünde yerin var.
beni mutsuz ediyorsan, git başkalarını mutsuz et.
çünkü beni mutsuz edemeyeceksin.
ben seni engellerim. bitti!"