resmen mahalle dedikodusu yapılmış mahkeme yerine ya. neymiş anneliğe uygun davranmıyormuş. ya anne baba olma kriteri nedir çocuğu koşulsuz sevmek, hoşgörülü ve iyi niyetli yetiştirmekten başka. çocuğunun eğitimiyle ve kendini bulabilmesinde yol gösterici olmasıyla yanında olur aile onun. yok dövmeliymiş annem, yok babam kolye küpe takmış, çocuk bunlarla ilgilenmez ki normal hayatta da böyle bir sürü insanla tanışacaktır. bunların bu zamanlarda hala tartışılıyor olması cidden acınası.

in the greenhouse - otto eerelman

babamın iflası ile istanbul' a geldik.
ıstanbul bana mersin'den sonra vahşi hayvanlarla dolu bir orman gibiydi...

mersin'deki kolejden, başka bir şehirin fakir semtindeki ilköğretim okuluna gelmek ayrı travmayken; o varlıklı hayattan bu görülmemiş yokluğa düşmenin ağırlığı daha da zordu. beslenmeme koyacak ekmeği zor bulduğumuz zamanlardı.

8 yaşındaydım, ilk gün okula üstümde kolej üniformasıyla gittim. öğretmen 'yarın önlükle gel' dedi.

annemler o akşam bir komşumuzun çocuğunun eskimiş önlüğünü yakası olmadan, başka başka düğmeler dikerek bana uydurdular. tabi yeni olduğum yetmiyormuş gibi bir de fakir olunca dikkatler üstüme yöneldi. zaten yaşca hepsinden iki yaş küçüktüm. doktor raporu ile ıq'su yüksek denilerek 5,5 yaşında birinci sınıfa başlamıştım.

sınıfta her beslenme saati, beslenmemi alıp çöpe ya da yere atan bir çocuk vardı. teneffüste "önümüze gelene bin tekme" ayağına bahçede duvara sıkıştırıp döverlerdi. hatta okulun merdivenlerinden ikinci kattan attıkları bile oldu. olaydan sonra aylarca kaburgalarım ağrıdı. gece yatağımda sessizce ağlardım. annem dayak yediğimi duyarsa buna kızıp döver korkusuyla, bu ağrılı süreci kendi başıma yaşadım. çünkü annem, dayak yedim diye dayak atardı.

okulda dövenlere ek bir de komşumzun 11 yaşındaki kızı döverdi beni. onlar 4 kardeşti en küçüğü benimle yaşıttı. ona gelinceye kadar, yolüstü 14-15 yaşlarında bir oğlan çocuğu önüme geçer bana sarılmaya çalışırdı. o sapık olan çocuğu babam fark edip ağız burun dağıttı ama diğerlerini bertaraf edemedim.
ıki sene boyunca okuldakiler, komsunun kızı, üstüne bir de annem döverdi cift dikiş olurdu dayaklarım.
bu sebeple okul yıllarında yaşananlar kaç yıl olursa olsun insanın benliğinde iz bırakıyor. *

bazen yorgunluktan ya da tamamen keyfimiz öyle istediği için üşengeçlik yapıp bir kolayını bulduğumuz davranışlardır.

-bulaşık yıkamaya üşenip köpük tabak bardak vs kullanmak
-gece uyku sırasında tuvalete gitmeye üşenip sabaha kadar tutmak
-ışığı kalkıp kapatmaya üşenip düğmeye top vs atmak
-bu başlığa daha fazla tanım yazmamak için gibi gibi diyerek tanımı bitirmek.

bizim de yok güzel kardeşim, merak etme denesi cümle. bir şeyler dönüyor da hayırlısı bakalım...

iyi halt ediyorsun der, kavgaya devam ederim. romantik komedi filmi mi çekiyoruz burada aluminyum!

gitme....

bazıları için normal bir sokak, bazıları için gençlik zamanları, buluşma mekanı, boş boş dolanmalar. hala dost kitabevi'nde arkadaşlarımı beklediğim zamanları özlüyorum. kök'e fotokopi için gidişlerimiz, olgunlar'a yürüyüşlerimiz, ara sokaklardan kocatepe'ye çıkışlarımız... en çok özlediğim zamanlardır.

uyanmak*

her şeyden önce bir insan öldü yaa nasıl bu kadar umarsız olunabiliyor. söylenecek çok sey var ama duymak istemeyen birilerine kelimeler bir anlam oluşturmaz. ki burasi da değmez zannimca kelimeler sarf etmeye...

t: kişilerin veda etmek için tercih ettiği bir yöntem. *


dinlemek isteyenler için,

‘istediğini yapabildiğin kısa bir hayatının olması, acınası bir şekilde geçirilmiş uzun bir hayata sahip olmaktan çok daha iyidir.’


doğu ile batı sentezi yapıp özgün sonuçlara varan bilgedir.

gelelim felsefesine,
tatminkar bir hayat sürmek için sadece anın yaşanması gerektiğini savunur.
dinlediğin bir şarkının sadece o an ki cümlelerine ve sen de oluşturduğu güzel hissine odaklanırsın. şarkının başını ve sonunu düşünmezsin. sonu nasıl bitecek sorusunu sormazsın. melodiye odaklanırsın belki dans bile edersin. hayatta bir ilerisini düşünmek böyle bir şey. şu andan verim alabilmek daha doğru geliyor kulağa değil mi?

neden yapamıyoruz?
mutluluğun peşinden giderken neleri kaçırıyoruz?

filozofumuz veya bilgemiz de diyebiliriz, bu konu üzerinde çok sayıda kitap yazmış. mutluluk bir sonuç değildir onun için. varılacak bir yer değildir. hayat karşıtlarla düzen kurar. güzel olarak algıladığımız her şey çirkin’in varlığı ile karşılaştırılınca anlam bulur. kolay'ı arzulamamız zoru görmemizdendir. zor olmasa kolay'ın varlığı anlamlanamaz. o halde bilinmeyeni aramak gereksizdir. mutluluk anlık yaşanacak bir his ise bütün ömür boyunca beklenilmesi saçmadır. ve o beklentinin asıl istenilen olmamasının çöküntüsünü yaşamaktır. bilmiyoruz çünkü asıl istenileni. her şeye sahip olmak, kafada oluşturulan illüzyonun etkisi ile bir oyunun parçası olmak. aslında bu, kendi kararların ile doğru olduğunu düşündüğün hayata ulaşmanın esiri olma oyunu. ona ulaşamayınca mutsuz olma ve her anını mutluluğa ulaşma hedefiyle zehir etmek.

watts, hayatın anlamsız olmadığını ama anlamaya uğraşmak yoluyla da anlaşılamayacağını anlatmış. bu kadar geniş bir bakış açısına sahip olmasına katkı sağlayan hint ve çin felsefesi de etkili olmuş diyebiliriz.

pek sevgili ve kıymetli kafa sözlük yazarları ve tam aksine bir o kadar gereksiz işsiz sapsız moderasyon ekibi,
sözlükte geçirmiş olduğum zaman zarfında 1000. girdiye eda edecek olmanın haklı gururu ve heyecanını taşımaktayım. ben şahsım olarak saat 20:00'da sizleri bu kutlu olayda yanımda görmekten başlık altına teşrif ederek şereflendirmenizden büyük bir onur ve kıvanç duyacağımı bildirmek isterim.
moderasyon ekibinin plaket işleriyle falan uğraşmasının lüzumu yoktur. çocukların eğitimiyle ilgili vakıflardan birine adıma bağış yapılmasını rica ediyorum.

not: davetimiz yemeklidir.(pide ve ayran dağıtımı yapılacaktır.)

sevgiler.

aileden olmasa bile kesinlikle ilgi içinde büyümek demektir.
sürekli göz önünde olmaktır.
güzelliğin bir çok kapıyı açtığı veya insanların bir çok konuda güzel insanlara öncelik tanıdığı yadsınamaz.
muhtemelen insanlar gerçekten fikirleri ile mi ilgileniyor yoksa sadece güzel olduğu için mi övgü alıyor bilememektir.
fazla çabalamadan ilgi görmek erken yaştan beri mümkün olduğundan, karakter gelişimi etkilenebilir, geri kalabilir.
tabi bu gözler çok güzel olup da yüzünden, fiziğinden güzel fikirleri olan kadınlarda gördü.
bunlar bir erkeğin gözlemleri, çok doğru veya çok yanlışta olabilir.

edit: vay be, arkadaşlar kadın değilim. beri mesaj atmadan bir entryi okusaydınız yazıyor orada. şu başlıktan bile bu kadar mesaj geliyorsa, harbi güzel kadın olsa sıkıntı.

desteklediğim gelişmedir. "duvarımı fulle duvarını fulleyeyim" dönemi 2012 yılında facebookta bitti zaten, kafa sözlükte dirilmesi hoş olmazdı.

nizamı bozana 2den fazla şans verme gafletinde bulunmak.

mevcut olan bütün karma puanı bir gecede bitirmektir. varlık içinde yokluk çekmek gibi bir şeydir.