exomania ukdesi.

yazar olmayı seviyorum. yazdıklarımın karşılığını almayı da seviyorum. somut veya soyut. fark etmez.
yer yer sözlükte bir hiçsin, bir b.ksun nidalarını işitsem de, yazar olmayı seviyorum, kırılsam da yazmaya devam ediyorum, bazen geyiğini yapsam da 10000 tanım gireceğim diye, o umrumda değil aslında, yazmaktan başka bir şeye önem vermiyorum burada. bir hakarette kırıldığım doğru, yalnızca azalsın diye ukde doldurmayı bir borç bildiğim halde, sen sözlüğü sahiplenmişsin, ayağını denk al ergen, laflarına boynumu öne büküp acaba artık yazmasam mı? desem de, radikal bir kararla yazmayı, sözlüğü, buradaki her şeyi bırakadabilirim. bünyem hakarete, küfüre, alışık değil ki....
sözlük bana o kadar çok his kattı ki, kelime yetmez.
veda etmiyorum, sadece hissettiklerimi yazmak istedim...

bu durum yüzünden ülkedeki gençler intihar ediyormuş, gençlerin derdi ve tasası olmadığı için intihar girişimi çok fazlaymış.

bu akşam dokuz civarı uyuyakalmıştım.
sabaha karşı üçte kabusumu görürken ağlamamla uyanıverdim.
hala da etkisinden çıkamadım..
gördüğüm kabusa gelirsek:
ön dişerimden birisinin sallanmasıyla birlikte birden elime düşüvermişti. benim en büyük korkularımdan biridir bu.
ağlarken burnumun tıkanmasıyla uyandım ama uyandığımda daha çok ağlamaya başladım.
bize rüyada kan akmadan* diş düşmesi aileden bir kayıp verileceği anlamına gelir diye söylerlerdi.
şu anda bile köyde yaşayan büyük büyük babannemi (97) düşünüyorum*; sabah olsun da arayayım, nasıl diye sorayım diye.

tanım: uyanılan günün kalitesini altüst eden, psikolojik olarak çok etkileyen rüyalardır. aynı zamanda uyunulmuş olan uykuyu da sıfırlar.

-cehennem nedir? sevginin artık imkansız olduğuna dair çekilen bir acıdır.
ne yapsın bu adam.

-her şeyi anlıyorum ve bu beni öldürecek.
ah dosto üzümlü kekim.

-ancak acı çekerek kendimizi bulabiliriz.
yapma etme eyleme dosto.

evet diplere sokuyor fakat kafayı açıyor ve seni o kasvetli karanlıkla aydınlatıyor.
teşekkürler dostoyevski.

düşüncelerde boğulmak. hiç gerek yok. boğulduğunuz düşünceler sizi hayatta tutar mı?
tutmaz. sizi hayatta tutan şey aldığınız nefes.

insana ölüm hakkında farklı bir bakış açısı kazandıracak 1 sezonluk altı bölümlük netflix belgeseli.

50 yıl boyunca yapılan araştırmalar sonucunda belgesel de ölüme yakın deneyimlerde bulunan insanların, medyumların,ölmüş insanlar ile iletişime geçmiş insanların ve ölüm anında görülen hayallerin ve olayların araştırıldığı ve reenkarnasyon- ölüm ile yaşam arasındaki sınırda ölüme yakın deneyimler gibi birden ortaya çıkan deneyimler inceleniyor.


6 bölümlük belgeselin bölüm başlıkları ve konuları ise şöyledir.
1. ölüme yakın deneyimler: şelaleden düştükten sonra cansız halde bulunan bir doktor ve başka insanların ölüme yakın deneyimleri aktarılıyor.
2.medyumlar:dünya ve ruhlar arasında konumlanan medyumların ölülerle iletişime geçmesi anlatılıyor.
3.medyumlar: (2. bölümün devamı niteliğindedir).
4.ölülerden işaretler:medyumlar, ölülerin kuşlar, dans eden ışıklar veya hissetme aracılığıyla sürekli bize işaret ve mesaj gönderdiğini aktarıyorlar.
5. ölüleri görme: ölümden sonra bilinç yaşamaya devam eder mi ? bir dedektifin tarihi bir yerde aldığı ses kayıtları, bir doktorun ölüm döşeğindeki hastalarıyla deneyimleri anlatılıyor.
6.reenkarnasyon: 5 yaşındaki bir çocuğun farklı anılardan ve detaylardan bahsetmesi, bir psikiyatristin hastalarının anılarından bahsetmesi anlatılıyor.

13-14 senedir biyolojik babamı görmedim, beni büyüten babamla ise de son derece çetrefilli bir ilişkim var. daddy issues x2

benimkiyle başlı ayaklı çok yattık ve yorgan ve yastık konusunda aşırı bencil ama onun dışında harika bir insandır.

tartışmayı savaş gibi görmeyen insandır. bir insanla her konuda aynı görüşte olmak mümkün değildir. zaten gerekli de değildir. bazen aynı görüşte olduğunuz insanlarla bile konunun detaylarında fikir ayrılığı yaşamanız mümkün. işte böyle zamanlarda unutulmamalıdır ki; sağlıklı bir tartışmanın öğretileri çok kıymetlidir. insanın ufkunu genişletir. farklı bir pencereden bakma imkanı sağlar.

sakin.

pekala şerbetli, şeker bombası tatlılar yerine sütlü, hafif tatlıları seviyor olabilir bu kişi.

haters gonna hate! ama yiyemiyorum bu tarz ağır, doygun tatlıları. damakta çok yoğun bir tat bıraktıkları için genelde şerbetli tatlılar favorim değildir onun yerine sütlü tatlıları daha çok severim. insanımızın her konuda olduğu gibi bu tatlı, şeker türlerinde de aşırıya kaçmalarından dolayı sonuç ne yazık ki dükkanlardan aldığım sütlü tatlılarda bile hüsran oluyor.

haliyle iş başa düşüyor. tiramusu, sütlaç, tavuk göğsü, muhallebeli kadayıf, trileçe ve benzeri birçok sütlü tatlıyı deneye deneye, bocalaya bocalaya mükemmel şekilde yapmayı öğrendim. yazarken bile canım çekti aman neyse bu yazı da böyle son bulsun çok uzattım.

efendiliğine hayran olduğum, müslüm baba fanı yazar.
kardeşim gibi ama patagonyalı.*

(bkz: ne yaptın)
(bkz: n’aptın)

bana bu iki kalıpla hal hatır soran herkesi en kısa zamanda hayatımdan çıkarıyorum. ne o öyle hesap sorar gibi.

bu arada, denemesi bedava.

türkiye liginde şampiyonluk yaşamış ender hocalardan biridir. futbolculuk dönemi çok parlak olmasa da hocalığı iyiydi. kısıtlı bir kadroyu daha kaliteli olan bir fenerbahçe kadrosunun önünde son maçta'da olsa şampiyon yaptı. şimdilerde bir hastalığı var ve takım çalıştırmıyor.

bazı yazarlarda bir serzeniş oluyor zaman zaman ,
sözlük sıkıcı, konular basit, aşk yok, siyaset çok, gençlere hitap ediyor, ilim bilim yok, goy goy çok, yaşlıların egemenliği vs.vs. türden başlıklar açılmakta.

ben de burada belki biraz formatın da dışına çıkarak, ilgi alanlarımızı yazabileceğimizi düşündüğüm bu başlığı açtım .
bundaki amacım, kimsenin ilgisini tercihini sorgulamak değil, tam tersine, bazen hepimizin içine düştüğü egoistçe yaklaşımdan bir nebze de olsa kurtulup, başka düşüncelere, başka fikirlere, başka tercihlere de zaman ayırıp, onlara da az da olda eğilim gösterip, ortada bir yerde buluşulabilir mi sorusuna cevap aramak.

mesela ben, gündemi takip etmeyi severim, gerçek gündemi, siyaseti, ekonomiyi, ülke ve dünya halklarının sorunlarını irdelemeyi daha çok tercih ediyorum.

bunu sürekli yaparak, acaba diğer yazarların zevk renk ve tercihlerini dikkate almıyor ve sözlükte tek düze bir gidişatı bencilce bir yaklaşımla körüklüyor olabilir miyim acaba diye düşünüyorum.

büyük katılımcı bir fikir beyanının da, ben gibi diğer yazarların da ufkunu açacağını, bunun da hem bireysel, hemde sözlük varlığına olumlu katkı sağlayacağını düşünüyorum...

edit; bir çok konuda olduğu gibi, onu da severim bunu da şeklindeki yuvarlak tanımlardan ziyade, gerçekten samimî ve açık tanımların yapılmasının daha olumlu bir katkı sağlayacağını düşünüyorum.

edit 2; görüldüğü üzere başlıklarla ilgili memnuniyetsizlik belirten yazarların, samimiyetsizliğini ortaya koyan başlık oldu bu. 'biz şikayet etmeye devam eder, çözüm için de herhangi bir katkıda bulunmayız ' deme gibi bir durum.

edit 3; bu #386205 tanıma ve sayın yazara özel mesaj yoluyla düşüncemi aktarmak istedim, ancak mesaj alımı kapalı olduğundan bu yolu kullanmak zorunda kaldım, yönetimin anlayışına sığınıyorum.

ben yukarıda aynen şu ifadeyi kullandım;

" bundaki amacım, kimsenin ilgisini tercihini sorgulamak değil, tam tersine, bazen hepimizin içine düştüğü egoistçe yaklaşımdan bir nebze de olsa kurtulup, başka düşüncelere, başka fikirlere, başka tercihlere de zaman ayırıp, onlara da az da olda eğilim gösterip, ortada bir yerde buluşulabilir mi sorusuna cevap aramak "

yani salt kendi tercihlerimizin peşinden koşmak, sürekli bunları aramak ve karşı tarafa da dikte etmek yerine, zor da olsa farklı fikirkere de şans tanısak ne kaybederiz diyorum.

çok güzel bir konu yakalamışsınız
( gümüş konusu ) ,ama keşke eksik veya yanlış da olsa, bunu başlık halinde koysaydınız ortaya.

buna benzer bir çok konuda olduğu gibi büyük olasılıkla bu konuya da büyük bir ilgi gösterilmeyecekti.
ama bir kişi bile bunu görür okur ve az da olsa fikir sahibi olursa ben bunu fayda olarak görenlerdenim .
ve söylediğim de tam da bu zaten,

kişiler, başlıkları, konuları beğenmediklerini söylemenin yanında, kendi ilgi alanlarını da ortaya koymaktan çekinmesinler, herkes fikrini açıkça paylaşsın,
bu durum, zaman içinde kişilerin aradığını bulduğu bir yer olma yolunda, sözlüğe olumlu katkı sağlayacaktır.

"yazar arkadaşımızın, sadece kendi takip ettiği konulara başlık açması yeterli zaten,"

demiş sayın yazar, yani adeta benim düşündüğümü söylemiş.
meselenin özü de zaten burada yatıyor, insanlar bir çok şeyi beğenmiyor ama beğendiği konuyla ilgili de bir tek başlık açmıyor.
yani gündem belirlemeyip, gündemin esiri oluyor.

eskimeyen, eskitilmek istenmeyen anılar için icat edilmiş şarkı sanki.
kimseye etmem şikayet

ufak bir çocukken kimi daha çok seviyorsun anneni mi babanı mı? ve tabi ki ikisini de çok seviyorum cevabı kabul edilmezdi. beni stresli bir döngüye sokardı.

şimdi ise nasılsın sorusu olabilir. insanlar daha çok nasıl olduğun ile ilgilenmeden bu soruyu soruyorlar. tek düşündükleri kendi aklındakileri söylemek için iletişime geçmek.

-nasılsın?
+iyiyim, sen nasılsın?
-şey diyecem ya... ...ha bende iyiyim.

o kadar şey yazılan ama en önemli şeyi yazılmayan başlık ve tanımdır.
din yazılmamış.
din tüccarlığını hafife mi alıyoruz sorusu akıllara geldi.

isa'nın çarmıha gerilmesinden önceki son yemekte 13 kişi bulunmaktaydı. bunlardan biri isa ve diğeri ise 12 havariydi. daha sonraları özellikle hristiyanlıkta 13 sayısının geçtiği her şey lanetli ve korkunç olarak bilindi. 13 sayısı korkusuna literatürde triskaidekafobi adını vermişlerdir.

yaklaşık 20 yıldır türk siyasetinde olan her olay huzursuzluk yaratıyor.

bu korkuyu ve bu çaresizliği yaşamamıza sebep olan her şeye ve herkese lanet olsun.