adalet ağaoğlu’nun fikrimin ince gülü romanından uyarlanan tunç okan filmidir. filmin senaryosunu da tunç okan, macit koper ile birlikte yazmıştır. ilyas salman’ın çok büyük oynadığı filmdir.

aslında filmi konuşmadan önce sanat dallarının nasıl iç içe geçerek harikalar yarattığına bir bakmamız gerekir. muallim ismail hakkı bey’in unutulmaz, eskimeyen ve herkeste bir hatırası bulunan muhteşem şarkısı türk edebiyatının ilk yol romanı sayılan fikrimin ince gülü romanına esin kaynağı olur. bayram’a sevgilisinin hediye ettiği plaktır kitabın ismini veren.

daha sonra bu kitap da mercedes mon amour diye de bilinen filme esin kaynağı olur ancak filmde plak hediye etme sahnesi bulunmaz.

film bir şekilde almanya’ya işçi olarak kapağı atan bayram’ın sınıf atlamasına neden olduğunu düşündüğü bal rengi mercedes’i ile türkiye’ye tatile gelmesini anlatır. bayram şehirli olma, kendini küçük gördüğünü düşünen insanlara ders verme aracı olarak gördüğü mercedes’ine aşkla, tutkuyla bağlıdır. ancak onun bal rengi gördüğü mercedes’i bazıları için bok rengi mercedes’tir.

unutulmaz onlarca sahne ve replikle dolu olan film bayram’ın kendi bacağından asılan bir koyun olmaya çalışmasının bir anlatısıdır aslında. yükselmek için birilerinin üzerine basmanın gerekli ya da zorunlu olup olmadığı fikri de doluşur izleyenlerin zihnine filmi izlerken.

tunç okan’ın otobüste biraz biraz başladığı yol hikayesi anlatısının tamama ermiş halidir sarı mercedes. bayram’ı sevmekle nefret etmek, oh olsun demekle acımak arasında gider gelir insan.

yapmacık ve yeni yetme ağzı kanka türevi.

sözlüğe renk katan yazarlardan bir tanesi, gidiş gelişli iniş çıkışlı bir sözlük hayatı var anladığım kadarıyla, ben oyumu kalmasından yana kullanıyorum tabi yine kendi tercihi.

hande ataizi’nin magazinlerden kaçmaya çalışırken tuvalet penceresine sıkışması.
çağla şikel’in o dönemki sevgilisine tostumu yedim, seni bekliyorum diye mesaj atması.

hayatımda hiç bir şeye bu kadar katılmamıştım. gerçekten saçmalık büyük saçmalık.
bırakalım bu ayakları ingiliz çayı içmiyoruz hiç birimiz.
bakın arkadaşın sorduğu soru çok güzel kim sefilleri o yazamadığım isimle aratır.

ünlü fransız sanatçı francis cabrel'e ait 1994 tarihli 'seni seviyordum,seviyorum ve seveceğim' anlamındaki harika şarkıdır.cabrel'in bu şarkıyı kızına ithafen yazdığı söylenir.güzel ve saf sevgi sözlerinin fransızcanın ahengine kapıldığı gibi biz de bu şarkıya kapılırız, son notaya dek kendimizi unuturuz.
sakinleşmek için ilaca gerek yok fikrimce,bu şarkıyı dinlemek yeterli.

el sıkmayan dinci kesim ( şafiler ve bazı tarikatlar) , bu hareketiyle içlerinin ne kadar fesat olduğunu kanıtlamaktadır. el tutunca bile abdest kaçtığını düşünüyorsa, elini sıktığında tahrik oluyor demektir.

kimse insan gibi başlık açmadığından sazı eline almış, naapsın zaar.

gece olmuş 11 adamcağız ağaçkakan diye entry giriyor sısısıs

günüm çok kötü başlamış olsa da akşam markete sigara almaya giderken kulaklığımı taktım, 90'lar pop mix'i açıp, rapunzelimsi saçlarımı da şöööyle savurarak sokağın ortasında şarkı söyleyip dans ettim tek başıma. o kadar iyi geldi ki.. şu an çok mutluyum, işte şu kadar basit bir şeyle bile kendime hem deli yaftası yapıştırıp hem de mutlu olabiliyoruum*!

irfan tözüm'ün yönettiği 1996 yapımı, dönemi için hayli iddialı ve başarılı bir film. oyuncularından halil ergün, hande ataizi ve yasemin alkaya farklı festivallerde ödüller almışlardı. bir ödülde benden selma güneri ve tabi yönetmen irfan tözüm'e..

sadece kapağından ve isminden içeriğini tahmin ederek uzak durduğum ve yorumları okuduğumda da ne kadar isabetli bir karar verdiğimi anladığım kitap. yani bilemiyorum, böyle bir kitabın içinden okuyucuyu ters köşe yapacak bir şeylerin çıkması ihtimali o kadar az ki, bunu anlamamak için hiç kitap okumamış ya da daha dün doğmuş olmak falan gerek sanırım.

çok güzel kitaplar, çok başarılı yazarlar var. mümkünse insanlar onlara yönelmeli diye düşünüyorum. "şöyle hafif bir şeyler okuyayım da eğlenceli vakit geçireyim..." diye okumak istiyorsanız o zaman da mesela muzaffer izgü kitaplarına falan göz atın derim.

size gerçekten bir şeyler katacak kitaplar değerlidir. ha diyorsanız ki ben bu kitaptan bile sonuç/ders çıkarır kendime bir şeyler katarım, o zaman başka.

son olarak, bunlar sürekli okuyan bir insanın naçizane tavsiyeleri. uyup uymamak tabii ki herkesin kendi kararı. sadece vakit kadar değerli bir şeyi harcayabileceğiniz çok daha iyi yerler varken daha azıyla yetinmeyin diyorum ve susuyorum.

(bkz: kedisever satanist)

evet görevimiz kelimelere bir şeyler saklamak.
neden?
çünkü öyle açıktan açıktan olmaz?
neden?
azcık gizemli olması lazım, ne diyo la bu burda demelisiniz.
kesin yaşadı bişeyler onları anla..

neyse aklımızdan zibilyon tane şey geçiyor.

benim aklımdansa şu geçiyor.
hayatında hiç taşra kasveti görmemiş bir istanbullu ya da ankaralı.
çocuk, genç ya da yaşlı fark etmez.
ama fark eder be, düşünsene yaşlı amcayı teyzeyi getirmişsin senin benim gibi içi sıkılmaz ki.
bir çocuk da olmaz aslında, anlamaz ne olup bittiğini.

yalnız bu kasvet güneşli günlerde olmuyor.
güneş önemli. kış mevsimi olacak, hava kapalı olacak güneş de elbette olmayacak.
bu şartlar altında yapılaşmanın imarın iyi olmadığı bakımsız yani mimari açıdan ruhsuz taşra şehirlerinin garip bir hissiyatı olur.
işte o istanbullu ya da ankaralı bunu bilmez.
bu kasveti bir zamanlar anadoluda filminde sanırım hissedebilirsiniz.
bir de kitabı var bu zıkkımın, ama orada anlatılan ultra bir taşra kasveti, ucundan kıyısından anlamıştım.
tanıl bora'nın taşraya bakmak adlı kitabı. daha doğrusu derlediği kitap.

sonuç olarak mimari önemli.
şehirlerimiz de ruhsuz maalesef.

size işimi halletmeniz için mesaj attığımda içinizden küfür ediyor musunuz?

offf yine yazdı (bkz: şöyle koyayım böyle koyayım).

genellikle özlü sözler paylaşarak dahil olduğum insan grubudur.

balkonumdan

gün batımı, dalgaların sesi, yoldan geçerken tüm kedilerin ve köpeklerin peşinden koşup sevmek, müzik, sonu belli olmayan bir yolda uzunca yürümek, yağmurdan sonra toprağın kokusu, tertemiz bı gökyüzünde gece görünen yıldızlar, ormanda rüzgar eserken ağaç yapraklarının çıkardığı sesler, bir hayvana yemek ve su vermek, temiz havası olan bı yerde derin bir nefes almak, açık havada otururken gözlerini kapatıp sadece seslere odaklanmak ve daha birçok şey.

en son tdk, ismini kalem böreği diye değiştirdi ama alışkanlıklar değişmiyor.

babamın fotoğraflarının arasında bulduğum, abim ve benimle çekilmiş fotoğrafı, yürek burkan kısmı ise fotoğrafın boş kısmına kendi el yazısıyla yazdığı sizi çok özledim ve çok seviyorum yazısıydı.