oscar ödülü adaylığı bulunan bir banksy belgeselidir.

zaman içinde ününe ün katan ancak bunu yapmak için sadece yaratıcı zekasını ve sanatsal yeteneklerini ve de gözü pekliğini kullanan grafiti sanatının krallarından biri olan banksy’nin çekmek zorunda kaldığı bu belgesel izleyenlere grafiti alemine derin bir bakış sağlıyor.

kendi işine bakmakta olan banksy bir gün thierry guetta diğer bir fransız’ın kapısını çalmasıyla geri dönülmez bir maceranın içinde bulur kendini. bu fransız hayatının neredeyse her saniyesini yıllardır filme almaktadır. bu takıntısı onda sokak sanatçıları ile ilgili bir belgesel çekme fikri uyandırır. ama bu konuda sandığı kadar yetenekli olmadığı ortaya çıkar.

filmde içeriden bir gözle sokak sanatçılarının sanatlarını icra etmek için verdikleri savaşı, sanatları ile anlatmak istedikleri, grafitinin ne olup ne olmadığı konularında bir gözlem imkanı buluyoruz.

filmde birçok sokak sanatçısı kendisi olarak görünse de banksy her zamanki gizemini koruyarak gözümüzdeki puslu kahraman imajını devam ettiriyor.

peki filmi banksy çektiyse thierry guetta ne yaptı? onu da filmde göreceksiniz.

biliyorum bana kızıyorsunuz ama covid yüzünden bütün bunlar. işsizlklten denize sardım.

ne çok sınavdan geçtik ve geçiyoruzdur şu ömrümüzde. bu yolculukta başımızdan illa ki tuhaf olaylar geçmiştir. lisede deneme sınavında başıma tuhaf bir olay gelmişti. yatılı okuldayız, üst baş rezil dalmışım sınava. o esnada içeri müdür ve ekibi girdi. herkes kendini topladı falan. yatılı okullarda bilen bilir müdür ilah gibidir. benim ismim söylendi. dedim ki tam zamanıydı dayak yemenin. neyse beni aldılar müdür odasına. bir yandan üstümü düzeltiyor diğer yandan saçımı tarıyorlar. yakışıklı bir dayak atacaklar diye düşünürken ildeki şiir yarışmasında birinci olduğumu söylediler. ödülü vali verecekmiş. ben iyice şok. gittim aldım ödülümü. sınav da yalan oldu ancak benim için güzel bir anı oldu.

üzücü bir durum içerisinde bulunduğunu anlatan bir tanım giren yazarlara teselli mahiyetinde verilen favori.

çok anlamsız bulmakla beraber, ciddi bir problemle boğuşan bir yazar gördüğüm zaman favoriyi esirgemiyorum. yara bandı olmasını da beklemiyorum ama en azından yalnız değilsin, bırahma gendini mesajı vermek için favorilerim. ne olacak sanki para mı veriyoruz.

çok güzel bir olay yaşamış, bir başarıya erişmiş arkadaşların da sevincini paylaşıyorum favori yoluyla. ama kimse gel baklavayla kutlayalım demedi bugüne kadar, olsun.

akıl hastası nurculardan oluşan bir topluluk. içi boş ilkokul seviyesinde argümanlar ile ateistleri müslüman yaparlar bunlar. yolda insanlara zorla mikrofon uzatıp tartışma kazanmayı haklı olmak zannederler. bu adamların kötü niyetli olduğunu şuradan anlayabilirsiniz , tıpkı zamanındaki adı lazım olmayan örgüt gibi şimdi de bunlar , istanbul’a , izmir’de , bursa’da şube açıp gençlerin beynini yıkarlar. hedefler genellikle üniversite gençlerdir. bakın şimdiden peşin peşin uyarıyorum , devletin bunları acil temizlemesi gerekiyor. ileride (bkz: zippodan çıkan çınn sesi) demişti dersiniz...

normal insan.

açıkçası ben bırakıyorum bazı insanları takip etmeyi. bakıyorum, uzun süre bir şey paylaşmamış. sonra son görülme tarihlerine bakıyorum; belli ki ya artık hiç girmiyor ya da her gün giriyor ama hiçbir şey paylaşmıyor. hâlâ girmeye devam ediyorsa, bir süre bekliyorum. eğer uzunca bir süre hiçbir şey paylaşmamaya devam ederse bırakıyorum. sonuçta birbirimizi takip etme nedenimiz paylaşımlarımız değil mi?

takibe takip ya da "o bıraktı diye ben de bıraktım" olayları biraz çocuksu işler. okumaya değer bir şeyler varsa takip edersiniz, yoksa takipten çıkabilirsiniz. büyütülecek bir olay olduğunu düşünmüyorum.

bazı eklemlerin erken kemikleşmesi sonucu, kafanın yüksekliğindeki artış ve böylece kule gibi şekil almasıyla sonuçlanan kafatası biçim bozukluğu.

'' bu şarkı bana mutlu ve pozitif hisler getiriyor. umarım hepinize hafiflik ve eğlence getirir'' diye tanımladığı harika eserin sahibidir.

boyundan yükseklerde ya da alçaklarda aramamaktır zira mutluluk insan boyundadır konfüçyüs'e göre.

köpürte köpürte duş almak, on gün aradan sonra yeni bir kupada nescafe içmek, bir kitabı bitirmek, ağlamak, küfretmek.

seni haketsin.

kıskandığım ve şanslı olan insandır. kardeşim bu işin formülü nedir bize de öğret diye sormak isterim.

tek varlığı parmağındaki alyansı olan bir adamın ibretlik karuna dönüşme hikayesi.

telefonun başında çaresiz bekliyorum, dediğim başlıktır. *

istanbul üniversitesi profesörü ahmet murat sezenkişi'dir.

1926 yılında bir seminerde arka odada laflıyoruz herr freud'la. kendisi bir nörolog amma velakin aklı sürekli erkliğe çalışıyor. bir ara dayanamadım muhabbete dâhil oldum. "neden dimağ denilen karmaşık olguyu sürekli şeye bağlıyorsun?" diye sordum. "ehem, anlamadım herr sezenkişi? biraz daha açık olsanız kuzum." dedi. o anda cevvallenerek: "oğlum" dedim, "sen de eviriyon çeviriyon her şeyi o işe getiriyon" o anda anlayarak bir muzip kahkahadır patlattı. bereket versin bende oracıkta güldüm. ama yine de güvenmiyorum bu herife, müstehzi kahkahalar fırlatıyor oraya buraya.. bakalım göreceğiz."

kaynak: ist. üni. nürnberg 4. nürnberger doktorandenkonferenz / hatıratlar - 1926 pr. dr. a. m. sezenkişi

bilmem kaçıncı dereceden memurluk?

gerçekten eksik miyim yoksa insanların istedikleri kişi profiline mi uymuyorum dedirten düşünce

o kadar insan ''iyilik olsun'' diye türkiye'ye gelmeye teşvik edilmedi zaten diye düşündürten, daha doğrusu hatırlatan tweet'tir.

pakistan'ın 1970'lerdeki fotoğraflarına bakıp ''vay be ne kadar ilerilermiş'' dediğimiz olmuştur değil mi? peki pakistan bir günde mi bu hâle geldi? peki türkiye de pakistanlaşıyor desem? gerçekten de pakistan'ın başından geçenlerin aynısını türkiye de yaşıyor.

işte dudak uçuklatan gerçekler. hepsi ve daha fazlası için: (bkz: türkiye'nin pakistanlaşması)

leskofça kaymakamı olan ismail paşa'nın oğludur. asıl adı mustafa galip'tir.


(bkz: encümen-i şuara) topluluğunun kurucusudur; ziya paşa'nın ve namık kemal'in edebi kimliklerinin oluşmasında etkili olmuştur.

engel tabiiki, engel ama engelleri aşanlar var, iyi şartlarda yetenekleri ortaya çıkanlar ne olacak..

peki ya oldurmaya çalışırken geçen zaman, emek...

bir şey istiyorsun, imkan yok, önce imkana nasıl ulaşacağını bul, imkanı da sen yarat, yapmak istediğin şeye giden yolu inşa et, yolu da sen yap, sonra o yola gir et, imkanları sağladıktan sonra, sabırla sıcak tuttuğun hevesini yaşa... herşeyi halletmek için yorulup üzüldükten sonra...

bir çocuğa verecek hiçbir şeyi olmayanlar, ne kadar da çok çocuk yapıyor ya,
bir konu bu kadar mı gerçeğiyle tezat olur..
inanılır gibi değil...