otizmli gibi davranmak.

yıllar yıllar önce tek nefeste sönüverecek bir çiçek olarak yaşarken onu gördüm. eski eniştenizi. ondan bir önceki ilişkimde adam bana neden 73 gündür aramıyorsun diye sormuştu. bilmiyordum aramam gerektiğini. ilişki süreci henüz kafamda oturmamıştı. aramak, mesaj göndermek ve bir şeyleri paylaşmak lazım kısmında eksik kalıyordum.

hâl böyle üğken eski enişteniz ile ilişkim benim yıl içinde 5 gün ortalara çıkmam ile yaşanıyordu. bir gidiyordum 5 ay yokum. o 5 aylık dönemde kendimi eve kapatmıştım ergen hikayesi yazıyordum mesela. 8 ay yoksam çalışıyordum. ılk başlarda yokladı, çözmeye çalıştı, şöyle bir tutup çekmeye çalıştı ama olmadı. ben o zamanlar durumu yine böyle algılamıyordum. her şey normal geliyordu. 3-4 sene önce başka bakmaya başladım bu sürece. şimdi daha başka anlıyorum. olgunlaşıyorum. 55 yaşına gelince ergenlikten çıkacağım sanırım.

ona her dönüşümde beni gülümseyerek karşıladı. hiç hesap sormadı ve suçlamadı. sanki daha dün görüşmüş gibi sıcacık şekilde karşıladı.

yirmilerin başı. üzüldüğüm an göz temasını anında keserdim ve ortamdan uzaklaşmaya çalışırdım. ilk seferinde bu durumla karşılaşınca sanırım oturup uzun haftalar bu yaşanan şeyi düşünmüş. ondan sonra yine yaşandı bu. göz temasını kesip ortamdan uzaklaşınca peşimden gelirdi gizlice, arkamdan takip ederdi. bilirdim. taksiyle eve dönerken o da arabayla takip ederdi. bir kez bile sen neden böyle yapıyorsun demedi. bu durumun isteğim dışında olduğunu anlamıştı. süreç sırasında güvende olduğumdan emin olmaya çalışmasını çok asil bir davranış olarak görürüm hep. başkası olsa bu davranışı şımarıklık olarak görür. o bunu şımarıklıktan yapmadığımı bir şekilde fark etmişti.

bana sağımı solumu öğretmek için sürekli alıştırmalar yapardı. sağ ve sol oyunu oynardı. sağ eller havaya diye aynı anda ellerimizi kaldırırdık. öğrenemedim ama. olsun.

surekli göz teması kuramadığımı fark ettikten sonra yine bu durumla ilgili bir şey söylemedi. gözlerini kaçırarak konuşurdu. başka bir yere baktığım zamanlar çok dikkatli bakardı, ona döndüğüm zaman aniden çevirirdi kafasını. kendisiyle göz göze gelmek zordu çünkü psikolojik olarak rahat etmemi isterdi. bir süre sonra ( sanıyorum 5- 6 sene) dakikalarca gözlerine bakabilmeye başlamıştım. sanırım bunu sağlamak için yavaş yavaş alıştırdı gözlerine.

sesleri çok iyi duyduğum ve bu durum korkuya neden olduğu için hep kalabalığa uzak mekanlara götürürdü. herkese arkam dönük olacak uzak bir masa bulurdu. yemek öncesi bir rutinim vardı, onu yapmamı beklemeden yemek yemeğe başlamazdı. yolculuk boyunca araba motoru çok ses çıkarmasın diye hızını sabitlerdi. çayımı hangi bardakta içtiğimi ya da ne zaman üşüyeceğimi bilirdi. bunların hiçbirini ben söylememiştim. görüyordu, alışıyordu, saygı duyuyordu.

sakar olduğumu anladıktan sonra kendisi sağ olsun fazladan elim kolum olmuştu. sakarlık yapmamı engelleyecek kadar dikkatli davranmaya başlamıştı.

meslek hayatının en mutlu gününde, başarısı kalabalıklar tarafından bilinirken o benim girdiğim kıytırık işi kutlamak için yemeğe götürmüştü. başarısından bahsetmedi, hep benim kıytırık iş üzerine konuştu ve benim adıma çok mutluydu. ayrıca çoğu girdiğim yere beni cesaretlendirmek için gelir, iste bu sefer en iyi işi bulduğumu söylerdi. bir süre sonra işten çıktığım zaman yine destek olmaya başlardı var gücüyle.

duygusal cümlelerden hiç anlamazdı. pek iyi şey söylemezdi de. özledim bile diyemezdi. ancak görüştüğümüz onca yıl boyunca sen şöylesin, bunu bile yapamıyorsun, yap, bak işte böyle yapman gerekiyor gibi cümleler ile karşıma geçmek yerine otizmli gibi davranarak daha sağlıklı iletişim kurma çabası gütmesi hep içimin sıcacık olmasına neden olur. sanırım bundan daha güzel seni seviyorum diyemez kimse.

insanların birbirinden çok kolay vazgeçtiği ve hep daha iyisinin olduğunu düşündüğü bu acayip dönemin içinde belki doya doya izlemek isterken sırf rahatsız olmayayım diye yüzüme bakmaması. ah ah.

“ölenler için üzülme harry, yaşayanlar için üzül; en çok da sevgisiz yaşayanlar için.”
-albus dumbledore
(bkz: harry potter)

arkasına geçin sımsıkı sarılıp usulca ensesinden öpün ve kulağına tipsiz diye fısıldayın.

bizim vergimiz ile günah çıkarıyorlar sevgili sözlük.

sana dönemeyecek kadar meşguldüm.

yüzleri güldüren bir haber efemm, alarmlar kuruldu! 20.29'da radyo kapısında ayaktayız. harika bir yayın olacağına eminim çünküü o biirrr bengaripsengüzeldünyaumutlu

özlenir.

bir anıyla o günleri hatırlatmak istiyorum. yıl 2000 civarı, bizim köyde bir düğününe iştirak ettik. köy anadolu'nun tam ortasında toplasan 200 kişilik bir köy.

-kadın erkek karışık yenilip içiliyor. - günümüzde köy düğünleri haremlik selamlık.

-herkes isterse alkol tüketiyor. ergenliğine gelmiş gençler dahil. - günümüzde köyde kadın oturup erkeklerle rakı içecek öyle mi ? wowwww

-2 adet köçek* var. sanatını hem kadınlara hem erkeklere sunuyor. isteyen herkes* kalkıp oynayabiliyor. - günümüzde dansöz nadir olsa da var ama kadınlara düğünlerde dansözün oynadığını görmedim. hele bir kadının erkeklerin içinde oynadığını görmek modern düğünler haricinde imkansıza yakın*

-sesi güzel olan genç kızlar şarkı söylüyor masalarda. - günümüzde adı çıkar ama.

-genç kadınlar ve erkekler masalara hizmet ediyor rakı dolduruyor kavun kesiyor. - günümüzde anadolu'da hangi baba izin verir buna ?

daha minnacık çocuktum ama bu günü aklımdan çıkaramıyorum. o eğlenceyi. insanların rahat tavırlarını. ankara-istanbul'da en kral mekanda bu kadar rahat davranamaz şuan insanlar.

görünüşe göre o günlerin gelmesi zor. yavaş yavaş ısıtıldık yandığımızın farkına varamadık. şimdi hayal geliyor. ama bunlar yaşanıyordu.

şimdi haremlik-selamlık diye bir şey geldi. nasıl mı geldi ? işte böyle böyle geldi.

yemek yapmasını bilmeyen pek çok erkek yumurta kırmayı dahi beceremem sözüyle durumu ifade eder. yumurta öyle tavaya kırılıp bırakılan bir yemek de değildir. makarna pişirmek gibi de maharet gerektirir. sarısı ile beyazı aynı anda kızgın yağın içine bırakılırsa, beyazını yakıp sarısını çiğ bırakmak olasıdır. beyazı iyi pişirmek istenirse bu kez de sarısını feda etmek mümkün. yumurtanın sarısı ile beyazı, iki farklı dünyadır.

bitcoin ile karıştırılması çok da garip olmayan sistem. şöyle ki, satoshi nakamoto olarak bilinen ve bitcoin'i yaratan kişi(ler), aslında blockchainin de ilk kez uygulandığı bir para birimi yaratmış oldu. yani aslında bitcoin'in bir yerde blockchaini de yaratmış olduğunu söylemek mümkün.

ne kadar devrimsel, ne kadar mükemmel, dünyanın geleceği burada yükseliyor demeden önce benim bu konuyla ilgili çok garipsediğim bir şeyden bahsetmek istiyorum. blockchain, türkiye'de konuşulduğuna pek az şahit olmuş olsam da, ekolojik sürdürülebilirlik açısından oldukça problemli bir sistem. en azından bugünkü haliyle -çoğunlukla kripto para birimlerinin uygulamalarından göreceğiniz üzere- karbon ayak izi oldukça yüksek. bugün dünyada salt bitcoin madenciliği gelişmiş ülkelerin yıllık enerji tüketimine denk bir enerji tüketmekte. malum olduğu üzere, henüz dünyanın dikkate değer olmayan bir nüfusunun dahil olduğu bu sistem şimdiden böyle bir enerji tüketimine yol açıyorsa, geleceği düşünmek bile istemiyorum. tabii birtakım yerlerde 'ya aslında o kadar da şey değil, sadece kripto paralar çok enerji tüketiyor. aslında var ya çok daha çevre dostu hale gelebilir' minvalinde birçok şey de okudum. ancak madem öyle, neden bu sistem bu halde diye sormanın, en azından bunu tartışmaya açmanın çok önemli olduğu kanaatindeyim.

türümüzün tarihine az çok hakim biri olarak, naralar atarak kurduğumuz gelecek hayallerimizi böylesine sürdürülebilirlikten yoksun bir sisteme dayandıracak kadar ahmak olmamızı elbette bekliyordum. daha geç olmadan bir şeyler yapılması dileğiyle...

yanımdasın ama dokunamıyorum, bu çok saçma. sayfalarını çevirip kokusunu alamayacaksan, bir parçasını kıvırıp altını çizemeyeceksen ne anlamı var ki. kitapların da ruhu vardır canlar dokunun onlara, kırmayın. e-kitap da neymiş. hem yazar'a da haksızlık.

mis gibi geçen günümün keyfimi paylaşayım.
oturmaya mı geldik?

sevgili yazar arkadaşlarım, hepinizin sevgililer gününü enişten dileklerimle kutlarım swh.

yine öğle uykusuna yattığım anlardan birinde çok iyi hatırlıyorum arkada (bkz: erol evgin)den "söyle canım " çalıyor. şarkı kesildi telefonum çalıyor. arayan en yakın arkadaşlarımdan biri,ali. aldım açtım telefonu. telefonda bir yabancının sesi.
" merdum merhaba ben kerem. senden bir şey rica edecektim, o yüzden rahatsız ettim seni" diyor. kerem arkadaşımın çok yakın bir arkadaşı. daha önce hiç konuşmuşluğumuz da olmadığı için şaşırdım tabii.

"ya merdum biz sevgilim damla'yla ayrıldık da. onun gönlünü almam lazım. duydum ki sen bir şeyler karalamayı seviyormuşsun bizimki söyledi. küçük bir şeyler karalaybilir misin?" dedi. ben de kıramadım tabii ama çok bir beklentisinin olmamasını söyledim.
ardından ise bu küçük şiiri yazıp gönderdim.

/ seni arıyorum
denizin mavisinde
bir inci tanesinin mazisinde
rüzgarın sesinde
yürüdüğüm sokaklarda
ellerim acı çekiyor yokluğunda
ruhum seni istiyor yalnızca
gitme sakın, kal!
kalbimin gizli köşelerinde
taht kurdum sana
gir kanıma
sen ol her bir "damlam"
nasıl oluyor bu anlatsana?
nasıl aşık oluyorum
her nefesimde sana?/

uyku sersemi, 5 dakikada yazdığım aslında çok da güzel olmayan birkaç dizeydi bu yazdığım. ama onları barıştırmaya yetmiş anlaşılan. yazdığım iki üç küçük dizeyle insanların hayatına etki etmek ve benden böyle bir şey rica edilmesi beni o kadar çok mutlu etti ki. onlar barıştıkları için mutlu olsalar da ben hem onlar için hem de böyle bir olaya tanıklık ettiğim için daha da mutlu oldum. hala mutluyum...*

elektrik kesilince karşı komşununki kesilmişmi diye pencereden bakmak.

şiirlerinde ülkesinin acılarından, isyan ruhundan ve ülkesindeki insanların bitmeyen umudundan beslenen guatemala asıllı aktivist şair otto rené castillo'nun kaleminden dökülen şiir. şiirin yazıldığı orijinal dilinde* ismi ıntelectuales apolíticos ve castillo'nun yine meşhur bir şirinden ismini almış olan vámonos patria a caminar şiir derlemesinde bulunuyor. tam ismi vámonos patria a caminar, yo te acompaño olan eser şair ölmeden iki yıl önce 1965 yılında basılmıştır. dilimize tarafsız aydınlar olarak ülkü tamer tarafından çevrilen şiir ismi dahil oldukça iyi bir çeviriye sahip.

ülkü tamer çevirisi ile:

gitmek üzerine:

kaldırım taşlarının çizgilerine basmamaya dikkat ederim. sen geçerken yanımdan, sürekli yere bakışımın sebebi mahcubiyet değil; korkaklığımdaki acziyet. yoksa yemişim kaldırım taşlarını, asıl mesele çizgiler değil, içimdeki ruh hastası zihniyet.

hızla geçişinden alırım göz yaşının kokusunu, bir süre önce ağlamış kadın suratı tasvirine bayılırım. lakin herşey yüz yüze gelene kadar, bundan sonrası tamamen eziyet.

tiksinir miyim sanıyorsun, hayatta iğrenmem. iğrensem de bakmam kaldırıma, yüzüne bakarım şaşkınlıkla. sen de bak. aksi halde nasıl kurulacak dengeler?

bu arada havalar çok sıcak, beyinin buharlaşacak haberin yok; artistlik yapma, şapka tak kafana. ben de çekip gidersem ağlama bir daha, çünkü ben gitmeleri severim, dara gelince kaçar giderim.

velhasıl ben giderim gitmesine de sen kalma arkamda, durma öyle kaldırımlarda. hani lirizmin zirvelerinde gezinen bir şarkı sözü var belki bilirsin; aynen şöyle:

"bundan sonra böyle
empati mempati, zoraki sempati
durmuyor sahici bende
git diyorum yani özetten..." *

patates haşlarken geçen süreyi temel alan bir yöntemi zaman hesaplaması yaparken kullanmışlardır.

klasik bir tabirle yıldızlar da doğar, büyür ve ölürler. ölümleri süpernova olarak isimlendirlir.
ayrıca "hepimiz yıldız tozuyuz" (bkz: carl edward sagan)