mesajı bir dakika açabilir mi dediğim yazar.
edit: neyse şey diyecektim, aynı başlığa birden fazla entry girerse flooddan silinir, uzaklaştırma bile alır, sonraki entrylerini ilk entrye edit olarak toplamasını tavsiye edecektim.

şimdi burada kimi yazsam bir diğerine haksızlık olacak. zaten beğenilerimi alan herkesi seviyorum.*
birini unuturum korkusu ile yazmıyorum valla. yoksa biz onlar ile telepati yolu ile anlaşıyoruz.
beni yazan olmuş görünce ağzım kulaklarıma vardı. var olsunlar.
şimdi bir isim var ki yeni bir isim duymadınız belki ben duyurayım. (bkz: yazyağmuruportuga)
çok çabuk yükselecek hepiniz göreceksiniz.
ayy bir gün buraya yazılacağım hiç aklıma gelmezdi.*

güzellik göreceli değil ama dönemsel bence. eskiden küçük ağızlı, dolgun kadınlar güzel bulunurken şimdi büyük dudaklı, zayıf kadınlar güzel bulunuyor.

"artık bu saçma sapan tanımlarımın silinmesine katlanamiyacagim" derken tanımlarının saçma sapan olduğunu nihayet fark etmiş yazar. darısı benzer saçma sapan tanımlarla sol sütunu işgal eden diğerlerinin başına.

çöp atarken çöp kutusundan bir kedinin fırlayıp ağzımı yüzümü tırmalamasını istiyorum. bilmiyorum neden ama hunharca istiyorum işte

deniz tekin- yıldızlar

kuzguncuktaki vişne kenardan izleme
bana attığın lafı elalemden gizleme
cesaretin varsa çık karşıma
alayım boyunun ölçüsünü bir güzelce

gezegen insanıdır dedik bağrımıza bastık
ayyaş çıktı bir de üstüne kafası karışık
ikiniz birden dişimin kovuğuna yetmez
bir de maniciyiz dediler kandırıldık

emre aydın'ın odası.

bebeğin ağlamasına bile dayanamayan insanların olduğu bir yerde yaşıyoruz çünkü. ha bebeklikten çıkınca da iş bitmiyor, çocukken ''erkekler ağlamaz'' cinsiyet rolü veriliyor hemen. ağır otur da molla desinler gibi bir havası var çoğu kişinin.

sonra, güçsüzlük olarak görülüyor ve insanlar savunmasız hissediyor. oysa ağlamak, gülmek kadar doğaldır. insan mutluluktan da ağlayabilir, yere düşüp bacağını kanattığında da ağlayabilir hatta ruhu acıdığında da ağlar. eğer insan ağlayabiliyorsa sevinmelidir çünkü kimi zaman acı insanın benliğine öyle nüfus eder ki, o acıdan ağlamaya fırsat kalmaz.

nmda blokajı yaparak deneysel şizofreni tablosu oluşturan ajandır.

dışarıdan bakınca başarım yok ama bana sorarsan bu bozuk düzende ahlaklı ve namuslu olarak yaşamayı becerebilmek en büyük başarım, çok şükür.

görünüşte olan ama fırsat bulamadığım için son zamanlarda kullanmadığım hesaptır.

ağı gizlemek yeterli olacaktır kimseye sövmenize yalan söylemenize gerek yok.

bu ve bunun gibi olaylar intihar değil birer cinayettir. bu duruma sürükleyen iktidar ve o iktidara oy verenler de birer katildir.

oldu olacak kollarımıza yahudilere zamanında yapılanlar gibi türk bayrağını simgeleyen bezler takalım. turistler sıkıntı çekmez böylece kim tc vatandaşı kim değil.

pes ya. türkiye cumhuriyeti vatandaşlarına aşılanmış kuduz köpek muamelesi yapılmasından rahatsız olmayıp turizmden başka hiçbir şey düşünmeyen birinin zırvası.

ruhumuzun savrulduğu kıyıların ekran görüntüsü.

flaşh tv kafasından istiyorum. 7/24 zılgıt atıp, halay çekip, pul yığını halinde dolaşmak istiyorum. halayda bulduğum hayırlı bir kısmetle evlenip,halay başından emekli olmak istiyorum. 'halaydan inciler' kitabımı halkla buluşturup,sevenlerimle halay günleri düzenlemek istiyorum.çok mu şey istiyorum? olamaz mı? olabilir!

koskoca bir boşluğun ağırlığı altında eziliyorum gün be gün, o ağırlığın altında nasıl nefessiz kaldığımı anlatmayacaktım aslında. hayat elbette devam ediyor. o boşluğu görmezden gelerek değil, o boşluğu kabullenerek. düşünmediğim anlarda bile orada olduğunu, geceden başlayıp tüm güne yayıldığını, beni nasıl sarıp sarmaladığını, bir güç ayaklarımı yere çivilemese sanki o boşluğun içinde kaybolup gideceğimi, sancılarımı, kızgınlığımı, kırgınlığımı...
fakat hayır bunları da anlatmayacaktım.

noktadan sonra... acı ve haz aynı şeydi. ne dallarımızda titreyen gün ışığı ne de gövdemizi kemiren kurt...
çocukların tomurcuk ellerine susamış genç bir ağaçtı alnımız.

başka şeyler yazmak istiyordum. yazamıyorum. birkaç cümleden fazlasını okuyamıyorum bile. ölüm her cümlemin baş köşesine oturuyor maalesef. geçecek. her şey geçer. fakat hiçbir şey eskisi olmayacak. temelde acılar sıkıntılar yer ve zaman değiştiriyor. biz ise azalarak ve çoğalarak, gülerek ve ağlayarak yaşamın bize sunduğu her şeyi çaresizce kabullenerek, hayat düz bir çizgiymiş gibi devam ediyoruz yolumuza.

yeşilçam havaları, sokak jargonu, 2000'ler, mahalle aşkları, mahalle abileri, eski dostluklar, unutulmaz maç günleri, radyo ve plaklar, eski türkçe, geçmişteki sefil günler, bilardo, gri, karabük sokakları, kaset, sigara, çanak uydu, atakan, pazar günleri, rakı masaları, trt, soba, halısaha, kareli gömlek, çay, paydos, kahvehane, beyaz atlet, iş hanları, üç kitap, mertel kasetçilik, akmar, kovboy filmleri, memleket, bekar evinde kör sinekler, tutmayan kuponlar, mevsim olmayan mekanlar, farazi ve kayra.

öyle maziyiz ki kimse görmez.

ne zaman eczaneye uğrasam aradığım bazı ilaçları bulamamamdan sebep olduğunu düşündüğüm şey.

bir tek benim mi dikkatimi çekiyor bilmiyorum, ancak bazı antibiyotikler ve grip ilaçları bulunmuyor.
dün habertürk tv de bu konu ile ilgili bir program yayımlamıştı.
programa göre, toplam 645 ilaç bulunmuyor. çocuk şurubu, tansiyon ve grip ilaçlarının yanında antibiyotiklerde de sıkıntı her geçen gün büyüyor.