resimag.com/p1/7fca1a1f4fc0.jpeg

yaşamadığım his.

eski sözlükçüler olarak ar damarımız çatlamışsa demek... *

dostluklarımı dozunda yaşayamama problemim var. daima aşırıya kaçıyorum, sınırı kaçırıyorum, başta kolay samimi olamıyor, çekingen davranıyorum. ama karşımdaki bana bir adım attığı an binlerce adımla karşılık veriyorum. bir de bakmışım içimi dışımı her şeyimi açmışım. tabi hızlı giden at rahat durmuyor. çabuk tökezliyor en azından, hızını alamıyor, virajı dönemiyor.

dahası karşımdaki insanın samimiyetini asla ölçemiyorum. belki benden daha samimi daha içten daha cana yakın ama bilmiyorum. bazen zamanla samimiyetini zedeliyorum, suistimal ediyorum, hor kullanıyorum. çoğu zaman da benim gibi sanıyorum ama bir de bakıyorum ki beni aslında bir çırpıda silebilirmiş de. aslında ne kadar yakın görünsek de birbirimize çok uzakmışız. bu ikincisini öyle sık yaşadım ki yoruldum artık insanlarla samimi olmaktan. onları çok fazla sevmiş olsam da samimi olmaktan yoruldum. sınırı koruyamamaktan yoruldum. yanacak kadar yaklaşıp, daima yaktım kalbimi. hızlı hareket edip bir şeyleri çabucak tüketmekten yoruldum.

duygularımı, düşüncelerimi, kalbimdekileri bir çırpıda döküp bir çırpıda süpürüyorum. kalp kırıklıkları bile kalmıyor ardımda. ne hissettiğimi bile anlayamıyorum. kızgın mıyım? kırgın mıyım? küskün müyüm?
belki yorgunum sadece. yahut kızgınsam, kırgınsam, küskünsem ancak kendime. bunların tek sebebi benim çünkü.
kendimden kaçamıyorum üstelik. nereye gidersem benimle geliyor. yoruldum, çok yoruldum. nereye hevesle koştumsa orda bir kırıklık beni kıskıvrak yakaladı. samimiyetimi bir kenara bırakamıyorum madem, koşmayı bırakacağım artık. atı tökezlemekten öldürmek hakkını kendimde görmüyorum. ben durayım, at yaşasın.

evet insan ilişkilerinde de sürekli görüştüğümüz ve sevdiğimizi düşündüğümüz insanlara karşı nezaketi elden bırakıyoruz, yıpratıcı olabiliyoruz. fakat yeni karşılaştığımız birine hayatımızda olan birine nazaran çok daha saygıyla, nezaketle davranıyoruz.
bu bana da çok ilginç gelmiştir, samimiyet ilerledikçe davranışlara dikkat etmek yerine, bayır aşağı giden freni patlak araba misali langur lungur gidiyoruz.

magmanın yer kabuğu kırıklıklarından yeryüzüne veya yer kabuğu katmanları arasına çıkmasına denir.

bana kalırsa kibar ve alakalı tutumuyla yönetim ekibidir. üyelik sürecinde ve en önemlisi alışma sürecinde hep yanınızda, yakınınızdalar.

yanınızdalar derken; öyle takip ediliyormuşsunuz gibi de hissettirmiyorlar. bu da rahat hissetmenizi sağlıyor. yoksa kim ister biri bizi gözetliyor hissiyatını?

üye olduğum şu elli günde bu sözlükte en sevdiğim kısım bu ilgi alaka oldu. onları bi portakal ışığı yakınımda hissetmek bana güven verdi/veriyor.

üstelik ulaşamadığımda da gerilmiyorum. çünkü çok iyi biliyorum ki, mesajı gördüklerinde muhakkak kibar bir dille mesajımı yeni gördüklerini dile getirecekler. istisnasız mesaj attığım her yöneticinin bu tutumuna şahit oldum.

mesaj ve önerilerimle turuncusunu bol bol yaktığım yöneticilere bu vesileyle teşekkür ederim. mesaj atmadığım ve dönüş almadığım yönetim tayfasına da selam ederim.

selametle…

iş var da biz çalışmıyoruz. prensip meselesi!

resmi yayıncı kuruluş zaten selcuksportshd değil miydi?
şaka maka beinsporttan daha iyi hizmet veren platform.

kitap kulübüne katılıp okuduğumuz kitabı tartışmak
sinemaya gitmek
tiyatroya gitmek
route’a gidip bira içmek

teröristlerin çocuklarından demirtaşa mektup

çok kullanışlı bir doğrama setidir.

psikolojimin çok yerinde olmadığı zamanlarda; aslında hiçbir zaman yerinde olmamış olabilir, o yüzden girizgahı değiştirerek üniversite yıllarımda diyorum, geceleri uyuyamadığım ve kafka ile savaşmaktan sıkıldığım, kuş aramaya çıkan kafeslerden usandığım gecelerde oturup saatlerce reklamlarını izlediğim ürünlerden biridir.

o zamanlar gece belli bir saatten sonra yayınlar tükendiğinde doğrudan satış reklamları başlardı çoğu kanalda. şimdi bunun için özel olarak yayın yapan kanallar var ve benim için bir anlamı kalmadı.

nicer dicer reklamı benim için en özel olanlardan biriydi. kocaman bir set olan nicer dicer setinin içinde doğrama bıçağı, soyucular, rendeleme bıçağı, elma dilim kesme bıçağı ve bunun gibi farklı aparatlar bulunmakta idi. mutfakta insanların hayatını kolaylaştırmak için tasarlanan bu set benim de depresif gecelerimde hiçbir şey düşünmeden boş boş ekrana bakarak zaten çok da dolu olmadığını düşündüğüm zihnimi boşaltmam konusunda bana yardımcı olmuştur.

reklamı onlarca kez izlememe rağmen almak hiç aklıma gelmedi. almadım da. ama bu bilgilendirici tanımı yazmadan da edemedim.

mahalle maçlarında "top kiminse oyuncuyu o seçer" diye bir kural vardı. canım admin burada topun sahibi olduğuna göre bize laf düşmez. yine de aşk olsun ya cidden, gül gibi tanımlar giriyorum/giriyoruz hepimiz, hakkımız bu mudur benjo?

edit: imla.

tanımlarına önem veren, tarafsız ve bilgi dolu olmasına dikkat eden, girdileri için gerçekten emek harcayan ender yazarlardan birisi. kalemine sağlık der ve teşekkürü borç bilirim.

bazen iki bazen dört.

birini benimle aynı görüşte olduğu için, ötekini aynı olmasak da görüşünü mantıklı bir şekilde belirttiği için,komik vs. şeklinde gider.taban tabana zıt ve hakaret hariç ben de genelde beğenirim, beğenirdim.beni de kırdılar.*

"su direnmez. su akar.

elini suya daldırdığında tek hissettiğin okşamadır. su katı bir duvar değildir, seni durdurmaz. ama su her zaman gitmek istediği yere gider ve en nihayetinde hiçbir şey ona karşı duramaz.

su sabırlıdır. damlayan su taşı yıpratır. bunu hatırla.. yarı su olduğunu hatırla. eğer bir engeli aşamıyorsan, çevresinden dolaş. su öyle yapar."

//

"water does not resist. water flows.

when you plunge your hand into it, all you feel is a caress. water is not a solid wall, it will not stop you. but water always goes where it wants to go, and nothing in the end can stand against it.

water is patient. dripping water wears away a stone. remember that.. remember you are half water. if you can't go through an obstacle, go around it. as water does."

7/24 sözlükte online olup, tanım sahiplerine dmden yazıp, kimsenin bir tanımını beğenmeyen yazardır.
bir kısmısı günde bir kaç kez, bir iki cümlelik tanımlar yazar,
bir kısmısı üç beş günde bir destan döşer.
tipikus havalius olur bunlar.
nevi şahsına münhasır olmaktır işleri.
sorsan havalıdır.
sormuyorum ne olacak şimdi?
neyse öyle aklıma geldi.
gideyim de çamaşırlarımı asayım.
hem sözlüğe hem eve, hem dışarıya yeterim ben. havalı da olmayı vereyim.

uyanınca yataktan kalkıyorum. daha ne yapayım ben bu hayatta?

gerçek hayatta ne kadar değer görüyoruz? ya da gördüğümüzü sandığımız değer ne ölçüde gerçek? ayrıca bana neden değer versinler? gönüllü olarak yazdığım bir mecrada beklentimin sınırları ne olmalı? bu sorulara net cevaplar bulamadığımı hatırlattı bu başlık.

bilgi denizine kelimeler taşıyan dereler kadarız olsa olsa. bir kaç derenin kurumasının eksikliği elbette hissedilmeyecek. genel bir kuraklık olmadığı sürece de denize akacak yeni bir dere elbet kopup gelecek.

müslümanlara da terörist diyelim o zaman?
saçma sapan başlıklar açmayın.